Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Επιμέλεια
Η ναυτική υπεροχή της Ισπανίας τον 16ο αιώνα φάνηκε από την νίκη εναντίον των [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανών]] στη [[Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571)|Ναυμαχία της Ναυπάκτου]] το 1571 (η οποία ήταν σημαντική για τους [[Ισπανοί|Ισπανούς]] και τους [[Χριστιανοί|Χριστιανούς]] συνολικά). Από το μέγεθος της [[Ισπανική Αρμάδα|Ισπανικής Αρμάδας]] το 1588 και μια σειρά νικών εναντίον της [[Αγγλία|Αγγλίας]] στον [[Αγγλοϊσπανικός Πόλεμος (1585)|Αγγλοϊσπανικό Πόλεμο]] του 1585–1604. Όμως κατά την διάρκεια των μέσων δεκαετιών του 17ου αιώνα η ναυτική δύναμη της Ισπανίας εισήλθε σε μακρά παρακμή με αυξανόμενες ήττες εναντίον των [[Ολλανδική Δημοκρατία|Ηνωμένων Επαρχιών]]. Στη ξηρά η Ισπανία των Αψβούργων ενεπλάκη στον [[Τριακονταετής Πόλεμος|Τριακονταετή Πόλεμο]], και στο δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα οι Ισπανοί ηττήθηκαν από τους [[Γαλλία|Γάλλους]], υπό τον [[Λουδοβίκος ΙΔ' της Γαλλίας|Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ']]. Η Αψβουργική διοίκηση στην Ισπανία έληξε με τον θάνατο το 1700 του [[Κάρολος Β' της Ισπανίας|Καρόλου Β']] ο οποίος οδήγησε στον [[Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής|Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής]] και στην κατάληψη της Ισπανίας από τον [[Οίκος των Βουρβόνων|Οίκο των Βουρβόνων]].
 
Τα χρόνια των Αψβούργων ήταν επίσης μια [[Ισπανική Χρυσή Εποχή]] της [[κουλτούρα της Ισπανίας|πολιτισμικής άνθησης]]. Μεταξύ των προεξεχουσών μορφών της περιόδου ήταν ο [[Ντιέγο Βελάθκεθ]], ο [[Ελ Γκρέκο]], ο [[Μιγκέλ ντε Θερβάντες]], η [[Τερέσα της Άβιλα]], ο [[Πέδρο Καλδερόν ντε λα Μπάρκα]], ο [[Φρανθίσκο ντε Βιτόρια]], ο [[Ντομίνγκο ντε Σότο]] και ο [[Φρανθίσκο Σουάρεθ]].
 
==Χρονολογία==
 
===Ένας αυτοκράτορας και ένας βασιλιάς (1521–1556)===
[[Image:Habsburg Map 1547.jpg|thumb|right|450px|Χάρτης της επικράτειας των Αψβούργων μετά την [[Μάχη του Μύλμπεργκ]] (1547) όπως απεικονίζεται στον ''The Cambridge Modern History Atlas'' (1912)· ΟιΤ γαίεςεδάφη των Αψβούργων είναι σκιασμένεςσκιασμένα με πράσινο.]]
 
Η νίκη του Καρόλου στην [[Μάχη της Παβίας]] (1525) εξέπληξε πολλούς [[Ιταλία|Ιταλούς]] και [[Γερμανία|Γερμανούς]] και απέσπασε τις ανησυχίες ότι ο Κάρολος θα προσπαθούσε να κερδίσει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη. Ο [[Πάπας Κλήμης Ζ΄]] άλλαξε πλευρά και ενώθηκε τώρα με την [[Γαλλία]] και τα κυριότερα Ιταλικά κράτη εναντίον του [[Αψβούργοι|Αψβούργου]] [[Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας|Αυτοκράτορα]], στον [[Πόλεμος της Συμμαχίας του Κονιάκ|Πόλεμο της Συμμαχίας του Κονιάκ]]. Το 1527, εξαιτίας της ανικανότητας του Καρόλου να τους πληρώσει επαρκώς, οι στρατοί του στην Βόρεια Ιταλία στασίασαν και λεηλάτησαν την Ρώμη για λάφυρα, αναγκάζοντας τον Κλήμεντα και τους διάδοχους πάπες να είναι αρκετά πιο συνετοί στις συμφωνίες τους με κοσμικές αρχές: το 1533, η άρνηση του Κλήμεντα να ακυρώσει τον γάμο του [[Ερρίκος Η΄τηςΗ΄ της Αγγλίας|Ερρίκου Η'´ της Αγγλίας]] με την [[Αικατερίνη της Αραγονίας|Αικατερίνη της Αραγωνίας]] (θεία του Καρόλου) ήταν άμεση συνέπεια της απροθυμίας του να προσβάλει τον αυτοκράτορα και να λεηλατηθεί η πρωτεύουσά του για δεύτερη φορά. Η [[Ειρήνη της Βαρκελώνης]], υπογεγραμμένη μεταξύ του Καρόλου και του πάπα το 1529, εγκαθίδρυσε μια πιο εγκάρδια σχέση μεταξύ των δύο ηγετών που αποτελεσματικά ονόμασε την Ισπανία προστάτιδα του Καθολικισμού και αναγνώρισε τον Κάρολο ως βασιλιά της [[Λομβαρδία|Λομβαρδίας]] σε αντάλλαγμα για την Ισπανική διαμεσολάβηση στην ανατροπή της στασιαστικής [[Φλωρεντία|Φλωρεντινής]] Δημοκρατίας.
 
[[Image:Carlos_V_en_Mühlberg,_by_Titian,_from_Prado_in_Google_Earth.jpg|thumb|left|250px|Το ''[[Πορτραίτο Ιππασίας του Καρόλου Ε']]'' του [[Τιτσιάνο]] (1548) εορτάζει την νίκη του Αυτοκράτορα επί των Προτεσταντών στην [[Μάχη του Μύλμπεργκ]] (1547)]]
Το 1543, ο [[Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας|Φραγκίσκος Α']], βασιλιάς της Γαλλίας, ανακοίνωσε την πρωτοφανή συμμαχία του με τον [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανό]] σουλτάνο, τον [[Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής|Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή]], καταλαμβάνοντας την Ισπανοκρατούμενη πόλη της [[Νίκαια (Γαλλία)|Νίκαιας]] σε συνεργασία με Οθωμανικές δυνάμεις. Ο Ερρίκος Η' της Αγγλίας, ο οποίος απέκτησε μια μεγαλύτερη μνησικακία εναντίον της Γαλλίας απ' ό,τι κράτησε εναντίον του Αυτοκράτορα που στάθηκε εμπόδιο στο διαζύγιό του, ενώθηκε με τον Κάρολο στην εισβολή του στη Γαλλία. Αν και ο Ισπανικός στρατός ηττήθηκε παταγωδώς στην [[Μάχη του Σερισόλ]], στην Πολιορκία της Νίκαιας ο Ερρίκος διέπρεψε καλύτερα και η Γαλλία αναγκάσθηκε να αποδεχθεί όρους. Οι [[Αυστρία|Αυστριακοί]], με ηγέτη τον νεότερο αδελφό του Καρόλου [[Φερδινάνδος Α', Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας|Φερδινάνδο]], συνέχισαν να πολεμούν τους Οθωμανούς στα ανατολικά. Με την Γαλλία ηττημένη, ο Κάρολος ασχολήθηκε με το να επιληφθεί ενός παλαιότερου προβλήματος: την [[Ένωση του Σμαλκάλντεν]].
 
Η [[Προτεσταντική Μεταρρύθμιση]] είχε ξεκινήσει στην Γερμανία το 1517. Ο Κάρολος, μέσω της θέσης του ως Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας, των σημαντικών κτήσεώνκτήσεων του στα γερμανικά σύνορα και της στενής του σχέσης με τους Αψβούργους συγγενείς του στην Αυστρία, είχε παγιωμένο ενδιαφέρον για την διατήρηση της σταθερότητας της [[Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]]. Ο [[Πόλεμος των Χωρικών]] ξέσπασε στην Γερμανία το 1524 και κατέστρεψε την χώρα μέχρι που κατεστάλη βίαια το 1526· ο Κάρολος, αν και ήταν τόσο μακριά από την Γερμανία, ενετάλθηδεσμεύτηκε να κρατά την τάξη. Μετά τον Πόλεμο των Χωρικών οι Προτεστάντες οργανώθηκαν σε μια αμυντική ένωση για να προστατευθούν από τον Αυτοκράτορα Κάρολο. Υπό την προστασία της Σμαλκαλδικής Ένσωης, τα Προτεσταντικά κράτη διέπραξαν έναναρκετές αριθμό εκτρόπωνατασθαλίες στα μάτια της Καθολικής Ένωσης— μεταξύ άλλων και την κατάσχεση μερικών εκκλησιαστικών εδαφών, μεταξύ άλλων πραγμάτων— και αψήφησαν την εξουσία του Αυτοκράτορα.
 
[[File:Europe As A Queen Sebastian Munster 1570.jpg|thumb|200px|''[[Europa regina]]'', associated with a Habsburg-dominated Europe under Charles V.]]
 
Πιθανόν ούσα πιο σημαντική για τη στρατηγική του Ισπανού βασιλιά, η Ένωση είχε συμμαχήσει με τους Γάλλους και προσπάθειες στη Γερμανία να υπονομευθεί η Ένωση απορρίφθηκαν. Η ήττα του Φραγκίσκου οδήγησε στην ακύρωση της συμμαχίας με τους Προτεστάντες και ο Κάρολος εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία. Πρώτα προσπάθησε μέσω της διαπραγμάτευσης στη [[Σύνοδος του Τρέντο|Σύνοδο του Τρέντο]] το 1545, αλλά η Προτεσταντική ηγεσία αισθανόμενη προδομένη από την στάση που κράτησαν οι Καθολικοί στη Σύνοδο, προχώρησε σε πόλεμο με ηγέτη τον Σάξονα [[Εκλέκτορας της Σαξονίας|εκλέκτορα]] [[Μαυρίκιος της Σαξονίας|Μαυρίκιο]]. Σε ανταπόκριση, ο Κάρλος επιτέθηκε στη Γερμανία ως επικεφαλής ενός μικτού Ολλανδοϊσπανικού στρατού, ελπίζοντας να αποκαταστήσει την Αυτοκρατορική εξουσία. Ο Αυτοκράτορας προσωπικά κατήγαγεπέτυχε μια αποφασιστική νίκη επί των Προτεσταντών στην ιστορική [[Μάχη του Μύλμπεργκ]] το 1547. Το 1555, ο Κάρολος υπέγραψε με τα προτεσταντικά κράτη την [[Peaceειρήνη ofτου AugsburgΆουγκσμπουργκ]] withκαι theαποκατέστησε Protestantτη statesσταθερότητα andστη restoredΓερμανία stabilityπάνω inστην Germanyαρχή on his principle ofτου ''[[cuius regio, eius religio]]'' ("whose«όποιου realmτο βασίλειο, hisη religion"θρησκεία του»), aμια positionθέση unpopularμη withδημοφιλής theστον Spanishισπανικό andκαι Italianιταλικό clergyκλήρο. Η ανάμειξη του Καρόλου στη Γερμανία θα εγκαθίδρυε έναν ρόλο για την Ισπανία ως προστάτιδαςπροστάτιδα τουτων ζητήματοςυποθέσεων των Καθολικών Αψβούργων στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· theπράγμα precedentπου, wouldεπτά leadδεκαετίες αργότερα, sevenθα decadesοδηγούσε later,στη toσυμμετοχή involvementτης inστον theπόλεμο warπου thatθα decisivelyτερμάτιζε endedαποφασιστικά Spain'sτο statusκαθεστώς asτης Europe'sΙσπανίας ως κορυφαία δύναμη leadingτης powerΕυρώπης.
 
Το 1526, ο Κάρολος νυμφεύθηκε την [[Ισαβέλλα της Πορτογαλίας|Ινφάντα Ισαβέλλα]], αδελφή του [[Ιωάννης Γ' της Πορτογαλίας|Ιωάννη Γ' της Πορτογαλίας]]. Το 1556 παραιτήθηκε από τις θέσεις του, δίνοντας την Ισπανική του αυτοκρατορία στον μόνο επιζώντα γιο του, [[Φίλιππος Β' της Ισπανίας|Φίλιππο Β' της Ισπανίας]], και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στον αδελφό του, Φερδινάνδο. Ο Κάρολος αποσύρθηκε στο μοναστήρι της [[Ιούστε]] ([[Εξτρεμαδούρα]], Ισπανία), όπου φαίνεται να έπαθε [[νευρικός κλονισμός|νευρικό κλονισμό]], και πέθανε το 1558.
===Από το St. Quentin μέχρι τη Ναύπακτο (1556–1571)===
 
Η Ισπανία δεν ήταν ακόμη σε ειρήνη, καθώς ο επιθετικός [[Ερρίκος Β' της Γαλλίας]] ανήλθε στον θρόνο το 1547 και αμέσως ανανέωσε την σύγκρουση με την Ισπανία. Ο διάδοχος του Καρόλου, Φίλιππος Β', διεξληγαγεδιεξήγαγε επιθετικά τον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας, συντρίβοντας έναν γαλλικό στρατό στη [[Μάχη του Σεν Καντέν (1557)|Μάχη του Σεν Καντέν]] στην [[Πικαρδία]] το 1557 και νικώντας τον Ερρίκο πάλι στη [[Μάχη του Γκραβελέν (1558)|Μάχη του Γκραβελέν]] το επόμενο έτος. Η [[Συνθήκη του Κατώ-Καμπρεσί]], υπογεγραμμένη το 1559, αναγνώριζδεαναγνώριζε μόνιμα τις Ισπανικές διεκδικήσεις στην Ιταλία. Στους εορτασμούς που ακολούθησαν τη συνθήκη, ο Ερρίκος σκοτώθηκε από ένα κατά λάθος χτύπημα μιας λόγχης. Η Γαλλία επλήγη για τα επόμενα τριάντα έτη από εμφύλιο πόλεμο και αναταραχή (βλέπε [[Γαλλικοί Θρησκευτικοί Πόλεμοι]]) και ήταν ανίκανη να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά την Ισπανία και τους Αψβούργους στον Ευρωπαϊκό αγώνα εξουσίας. Ελεύθερη από κάθε σοβαρή Γαλλική αντίδραση, η Ισπανία έφθασε στο απόγειο της δύναμης και της εδαφικής της έκτασης στην περίοδο 1559–1643.
 
[[Image:Thetriumphofdeath.jpg|thumb|250px|left|''[[Ο Θρίαμβος του Θανάτου]]'' (περ. 1562) από τον [[Πίτερ Μπρύγκελ ο Πρεσβύτερος|Πίτερ Μπρύγκελ τον Πρεσβύτερο]] αντικατοπτρίζει την αυξανόμενα σκληρή μεταχείριση που οι [[Δεκαεπτά Επαρχίες]] έλαβαν τον 16ο αιώνα]]
Ο Κάρολος και οι διάδοχοί του, ενώ ήταν πιο άνετοι και συμπαθούσαν περισσότερο την Ισπανία, την θεωρούσαν ως άλλο ένα κομμάτι της αυτοκρατορίας τους, αντί να την γαλουχήσουν και να την αναπτύξουν, όπως η Γαλλία, η Αγγλία, και οι Κάτω Χώρες ίσως έκαναν στις χώρες τους. Η επίτευξη των πολιτικών στόχων της δυναστείας των Αψβούργων – η οποία σήμαινε κυρίως την υπονόμευση της δύναμης της Γαλλίας, την διατήρηση της Καθολικής ηγεμονίας των Αψβούργων στη Γερμανία, και η αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – ήταν σημαντικότερη για τους Αψβούργους κυβερνήτες παρά η ευημερία της Ισπανίας. Αυτή η έμφαση θα συνεισέφερε στην παρακμή της Ισπανικής αυτοκρατορικής δύναμης.
 
Η [[Ισπανική Αυτοκρατορία]] είχε αναπτυχθεί ουσιαστικά από τις ημέρες του [[Καθολικοί Μονάρχες|Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας]]. Οι Αυτοκρατορίες των [[Αζτέκοι|Αζτέκων]] και των [[Ίνκα]] κατακτήθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου, από το 1519 μέχρι το 1521 και από το 1540 μέχρι το 1558, αντίστοιχα. Ισπανικοί οικισμοί ιδρύθηκαν στον Νέο Κόσμο: η [[Πόλη του Μεξικού]], η πιο σημαντική αποικιακή πόλη που ιδρύθηκε το 1524 για ναείναι το βασικό κέντρο διοίκησης του Νέου Κόσμου· η [[Φλόριντα]], που αποικήθηκε την δεκαετία του 1560 το [[Μπουένος Άιρες]], που ιδρύθηκε το 1536· και η [[Αντιβασιλεία της Νέας Γρανάδα|Νέα Γρανάδα]] (σύγχρονη [[Κολομβία]]), που αποικήθηκε την δεκαετία του 1530. Η [[Ισπανική Αυτοκρατορία]] στο εξωτερικό έγινε η πηγή του Ισπανικού πλούτου και δύναμης στην Ευρώπη. ButΑλλά asκαθώς preciousοι metalμεταφορές shipmentsπολύτιμων rapidlyμετάλλων expandedεπεκτάθηκαν lateγρήγορα inστα theτέλη centuryτου itαιώνα, contributedσυνέβαλε toστον the generalγενικό [[price revolutionΠληθωρισμός|inflationπληθωρισμό]] thatπου wasεπηρέαζε affectingολόκληρη theτην wholeΕυρώπη. ofΑντί Europe.να Insteadτροφοδοτεί ofτην fuelingισπανική theοικονομία, Spanishτο economy,αμερικανικό Americanασήμι silverέκανε madeτη theχώρα countryόλο increasinglyκαι dependentπερισσότερο onεξαρτημένη foreignαπό sourcesξένες ofπηγές rawπρώτων materialsυλών andκαι manufacturedμεταποιημένων goodsπροϊόντων.
 
[[Image:Battle of Lepanto 1571.jpg|thumb|right|300px|Η [[Ναυμαχία της Ναυπάκτου]], που σηματοδότησε το τέλος της [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]] ως κυρίαρχης ναυτικής δύναμης στη [[Μεσόγειος Θάλασσα|Μεσόγειο]]]]
 
Η Ειρήνη του Κατώ-Καμπρεσί το 1559 τερμάτισε τον πόλεμο με τη Γαλλία, αφήνοντας την Ισπανία με σημαντικό πλεονέκτημα. Όμως, η κυβέρνηση είχε τεράστιο χρέος και κήρυξε πτώχευση εκείνο το έτος. Οι φιλοδοξίες του Φιλίππου ήταν πέραν των ικανοτήτων της χώρας του να τις πληρώσει, αν και ο άργυρος από το Μεξικό και το Περού κάπως αντιστάθμισαν τα πράγματα. Ακόμη και έτσι,τα περισσότερα έσοδα της κυβέρνησης ήταν από τους φόρους και τους δασμούς. Η [[Οθωμανική Αυτοκρατορία]] hadείχε longεδώ menacedκαι theκαιρό fringesαπειλήσει ofτα theόρια Habsburgτων dominionsπεριοχών inτων AustriaΑψβούργων andστην northwestΑυστρία Africaκαι τη βορειοδυτική Αφρική και, andσε inαπάντηση, responseο FerdinandΦερδινάνδος andκαι Isabellaη hadΙσαβέλλα sentείχαν expeditionsστείλει toαποστολές Northστη AfricaΒόρεια Αφρική, capturingκαταλαμβάνοντας τη [[MelillaΜελίγια]] inτο 1497 και το [[Οράν]] το 1509. Ο Κάρολος είχε προτιμήσει να αντιμετωπίσει τους Οθωμανούς με μια μακράναρκετά πιο ναυτική στρατηγική,, hamperingπαρεμποδίζοντας Ottomanτις landingsοθωμανικές onεκφορτώσεις theστα Venetianβενετικά territoriesεδάφη inτης theΑνατολικής Eastern MediterraneanΜεσογείου. OnlyΩς inαπάντηση responseκαι toμόνο raidsστις onεπιδρομές theστην easternανατολική coastακτή ofτης SpainΙσπανίας, didο CharlesΚάρολος personallyηγήθηκε leadπροσωπικά attacksτις againstεπιθέσεις holdingsεναντίον inπεριουσιών Northστη AfricaΒόρεια Αφρική (1545). ToΤο 1560 οι Οθωμανοί επέφεραν μια σοβαρή ήττα για το Ισπανικό ναυτικό ανοικτά της Τυνησίας, αλλά το 1565, ηοι ΟθωμανικήΟθωμανικές αποβίβασηδυνάμεις ηττήθηκαν κατά την αποβίβασή τους στο στρατηγικόστρατηγικά ζωτικό νησί της [[Μάλτα]]ς, που το οποίο υπερασπίζονταν οι [[Ιωαννίτες Ιππότες]], was defeated. Ο θάνατος του [[Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής|Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς]] το επόμενο έτος και η διαδοχή του από τον λιγότερο ικανό [[Σελίμ ο Μέθυσος|Σελίμ τον Μέθυσο]] ενθάρρυναν τον Φίλιππο, ο οποίος αποφάσισε να μεταφέρει τον πόλεμο στα Οθωμανικά εδάφη. Το 1571, μια μικτή ναυτική αποστολή Ισπανικών, Ενετικών και παπικών πλοίων με ηγέτη τον νόθο γιο του Καρόλου [[Don John of Austria]] εξολόθρευσε τον Οθωμανικό στόλο στη [[Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571)|Μάχη της Ναυπάκτου]], τη μεγαλύτερη ναυμαχία που διεξήχθη σε ευρωπαϊκά νερά από το Άκτιο το 31 π.Χ. Ανάμεσα στον στόλο βρισκόταν και ο [[Μιγκέλ ντε Θερβάντες]], ο μετέπειτα συγγραφέας του ιστορικού ισπανικού μυθιστορήματος ''[[Δον Κιχώτης]]''. Η νίκη έκαμψε την Οθωμανική ναυτική απειλή εναντίον του Ευρωπαϊκού εδάφους, συγκεκριμέναιδιαίτερα στη δυτική Μεσόγειο, και η απώλεια ofέμπειρων experiencedναυτικών sailorsαποτέλεσε wasένα toσημαντικό beμειονέκτημα aγια major handicapτην inαντιμετώπιση facingτων Christianχριστιανικών fleetsστόλων. Όμως οι Τούρκοι κατόρθωσαν να ξαναχτίσουνανακτήσουν το ναυτικό τους μέσα σε έναν χρόνο, usingχρησιμοποιώντας itτο handilyμε toευχρηστία consolidateπροκειμένου Ottomanνα dominanceεδραιώσουν overτην mostοθωμανική theκυριαρχία Mediterranean'sπάνω Africanστην coastπλειονότητα andτων easternαφρικανικών islandsακτών της Μεσογείου και των ανατολικών νησιών. PhilipΟ lackedΦίλιππος theδεν resourcesδιέθετε toτους fightπόρους bothγια theνα Netherlandsπολεμήσει andταυτόχρονα theτόσο Ottomanτην EmpireΟλλανδία atόσο theκαι sameτην time,Οθωμανική andΑυτοκρατορία theκαι stalemateσυνεχίστηκε inτο theαδιέξοδο Mediterraneanστη continuedΜεσόγειο untilέως Spainότου agreedη toΙσπανία aσυμφώνησε truceσε inεκεχειρία το 1580.
 
===Ο προβληματισμένος βασιλιάς (1571–1598)===
Η περίοδος χαράς στη Μαδρίτη ήταν βραχύβια. Το 1566, ταραχές που δημιουργήθηκαν από τους [[Καλβινισμός|Καλβινιστές]] στις [[Ισπανικές Κάτω Χώρες]] (περίπουπου ίσεςαντιστοιχούν περίπου με τις σύγχρονες [[Ολλανδία|Κάτω Χώρες]] και το [[Βέλγιο]], που κληροδοτήθηκαν στον Φίλιππο από τον Κάρολο και τους [[Δουκάτο της Βουργουνδίας|Βουργουνδούς]] προγόνους του) προέτρεψε τον [[Φερνάντο Αλβάρεθ ντε Τολέδο, Δούκας της Άλβα|Δούκα της Άλβα]] να διεξαγάγει μια στρατιωτική αποστολή γιαπροκειμένου να απακατασταθείαποκατασταθεί ή τάξη. Ο οίκος της Άλβα ακολούθως εγκαθίδρυσε μια βασιλεία του τρόμου. Το 1568, ο [[Γουλιέλμος Α΄ της Οράγγης|Γουλιέλμος ο Σιωπηλός]] ledηγήθηκε aμιας failedαποτυχημένης attemptπροσπάθειας toνα driveοδηγήσει theτην tyrannicalτυραννική AlvaΆλβα fromσε theκυριαρχία Netherlandsστις Κάτω Χώρες. Αυτή η προσπάθεια γενικά θεωρείται ότι σηματοδοτεί την έναρξη του [[Ογδοηκονταετής Πόλεμος|Ογδοηκονταετούς Πολέμου]] ο οποίος τελείωσε με την ανεξαρτητοποίηση των [[Ολλανδική Δημοκρατία|Ηνωμένων Επαρχιών]]. Οι Ισπανοί, οι οποίοι αντλούσαν μεγάλο πλούτο από τις Κάτω Χώρες και συγκεκριμένα από το ζωτικό λιμάνι της [[Αμβέρσα (πόλη)|Αμβέρσας]], ήταν αφοσιωμένοι στην αποκατάσταση της τάξης και την διατήρηση του ελέγχου τους στις επαρχίες. Το 1572, μια ομάδα Ολλανδών κουρσάρων γνωστών ως ''[[watergeuzen]]'' ("«Ζητιάνοι της Θάλασσας"») επιτέθηκαν σε μερικές Ολλανδικές παραλιακές πόλεις, διακήρυξεδιακήρυξαν την υποστήριξή τους προς τον Γουλιέλμο και αποκήρυξεαποκήρυξαν την Ισπανική ηγεσία.
 
[[Image:Francisco de Zurbarán 014.jpg|thumb|right|200px|''Η υπεράσπιση του [[Κάδιθ]]'', από τον [[Zurbarán]]]]
[[Image:Invincible Armada.jpg|thumb|left|250px|Η [[Ισπανική Αρμάδα]] (1588)]]
 
Για να κρατηθούν οι Κάτω Χώρες υπό έλεγχο απαιτείτο μια εκτενής δύναμη κατοχής, και η Ισπανία ήταν οικονομικά πιεσμένη μετά τη χρεοκοπία του 1576. Το 1584, ο Γουλιέλμος ο Σιωπηλός δολοφονήθηκε από έναν ημιπαράφρονα Καθολικό, και ο θάνατος του δημοφιλούς Ολλανδού ηγέτη της αντίστασης αναμενόταν να επιφέρει το τέλος του πολέμου· όμως αυτό δε συνέβη. Το 1586, η Βασίλισσα [[Ελισάβετ Α' της Αγγλίας]], υποστήριξε τους Προτεστάντες στις Κάτω Χώρες και τη Γαλλία, και ο [[Σερ Φράνσις Ντρέικ]] έκανε επιθέσεις εναντίον Ισπανών εμπόρων στην [[Καραϊβική]] και τον [[Ειρηνικός Ωκεανός|Ειρηνικό Ωκεανό]], μαζί με μια συγκεκριμένα επιθετική επιχείρηση στο λιμάνι του [[Κάδιθ]]. Η Γαλλία και η Αγγλία επίσης υποστήριξαν τον ΠορτογαλόΠορτογάλο διεκδικητή, Αντόνιο του Κράτο. Το 1588, ελπίζοντας να σταματήσει την ανάμειξη της Ελισάβετ, ο Φίλιππος έστειλε την [[Ισπανική Αρμάδα]] για να επιτεθεί στην Αγγλία. Αριθμώντας 130 πλοία και 30.000 άνδρες, είχε αρχηγό τον ευγενικό αλλά ανίκανο Δούκα της Μεντίνα-Σιντόνα. Ο σκοπός της Αρμάδας ήταν να μεταφέρει Ισπανικές δυνάμεις από τις Κάτω Χώρες για να εισβάλουν στην Αγγλία, παρά το γεγονός ότι η Ισπανία δεν είχε βαθιά λιμάνια στη Βόρεια ΘαλάσσαΘάλασσα. Μετά από τρεις ημέρες μάχη με τον Αγγλικό στόλο, η Αρμάδα αποσήυρθηκεαποσύρθηκε και αναγκάστηκε να κάνει ένα φρικτό ταξίδι γύρω από τις ακτές της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, με πολλά πλοία να βυθίζονται από θύελλες. μόνο ο μισός στόλος επέστρεψε στην πατρίδα σώος. Τον επόμενο χρόνο όμως, μια Αγγλική αποστολή στην Πορτογαλία ηττήθηκε πλήρως.
 
Η Ισπανία είχε επενδύσει στον θρησκευτικό πόλεμο στη Γαλλία μετά το θάνατο του Ερρίκου Β '. Το 1589, ο [[Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας|Ερρικός Γ´]], ο τελευταίος της γραμμής του [[Οίκος των Βαλουά|Οίκου των Βαλουά]], πέθανε στα τείχη του Παρισιού. Ο διάδοχός του, [[Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας]], ο πρώτος [[Οίκος των Βουρβόνων|Βουρβόνος]] βασιλιάς της Γαλλίας, ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη ικανότητα, κερδίζοντας σημαντικές νίκες εναντίον της Καθολικής Συμμαχίας στο Arques (1589) και στο Ivry (1590). Αποφασισμένοι να σταματήσουν τον Ερρίκο να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας, οι Ισπανοί χώρισαν τον στρατό τους στις Κάτω Χώρες και εισέβαλαν στη Γαλλία το 1590.
Spain had invested itself in the religious warfare in France after Henry II's death. In 1589, [[Henry III of France|Henry III]], the last of the [[Valois Dynasty|Valois]] lineage, died at the walls of Paris. His successor, [[Henry IV of France]], the first [[Bourbon Dynasty|Bourbon]] king of France, was a man of great ability, winning key victories against the [[Catholic League (French)|Catholic League]] at [[Battle of Arques|Arques]] (1589) and [[Battle of Ivry|Ivry]] (1590). Committed to stopping Henry from becoming King of France, the Spanish divided their army in the Netherlands and invaded France in 1590.
 
==="«Ο Θεός είναι Ισπανός"» (1596–1626)===
[[Image:Velazquez-felipeIII.jpg|thumb|KingΟ Βασιλιάς [[PhilipΦίλιππος Γ' της Ισπανίας|Φίλιππος IIIΓ´ ofτης SpainΙσπανίας]] (rβασ. 1598–1621).]]
 
Αντιμέτωπος με πολέμους εναντίον της Αγγλίας, της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών, κάθε χώρα από τις οποίες είχε έναν ικανό ηγέτη, η ήδη πτωχευμένη Ισπανία είχε ήδη χάσει το πάνω χέρι.
2.318

επεξεργασίες