Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Πληθώρα μεγαλοπρεπών τζαμιών συνέβαλαν σταδιακά στη διαμόρφωση του αρχιτεκτονικού ύφους της Κωνσταντινούπολης. Διοικητικά, η οθωμανική πόλη χωρίστηκε σε τέσσερις ενότητες: το κέντρο της Κωνσταντινούπολης (Σταμπούλ) και τις τρεις περιοχές του Γαλατά, του Εγιούπ (Χάσια) και του Ουσκουντάρ (Σκούταρι). Η αναδιάρθρωση της οθωμανικής Κωνσταντινούπολης βασίστηκε, εν γένει, στην πεποίθηση πως έπρεπε να διαπνέεται από το πνεύμα του [[Ισλάμ]], αποκτώντας τον χαρακτήρα μιας ιερής ισλαμικής πόλης. Συνολικά, τα επόμενα χρόνια, η πόλη γνώρισε μια μακρά περίοδο ανάπτυξης, με μοναδικές εξαιρέσεις τις φυσικές καταστροφές — κατά κύριο λόγο πυρκαγιές και σεισμοί — και τις επιδημίες που την έπληξαν στο πέρασμα του χρόνου. Το εκτεταμένο πρόγραμμα επανεποικισμού και οικοδόμησης έθεσε τα θεμέλια για τη μεταμόρφωση της άλλοτε ερημωμένης πόλης σε μια οικουμενική αυτοκρατορική πρωτεύουσα, η οποία διέφερε σε χαρακτήρα και εμφάνιση από την αντίστοιχη βυζαντινή<ref>Γερασίμου, Σ., «Η επανοίκηση της Κωνσταντινούπολης μετά την Άλωση», στο Κιουσοπούλου, Τ. (επιμ.), ''1453: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης και η μετάβαση από τους μεσαιωνικούς στους νεώτερους χρόνους'' (Ηράκλειο 2005), σελ. 3-21.</ref>. Κατά την περίοδο του [[Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής|Σουλεϊμάν Α΄]], έφθασε στο απόγειο της αίγλης της<ref>Lewis, 105</ref>.
 
{{Κωνσταντινούπολη 1559}}
<center>{{wide image|Constantinopolis - Matthäus Merian - 1635.jpg|700px|Πανοραμική θέα της Κωνσταντινούπολης και των περιοχών της, 1635}}</center>
{{wide image|PanoramicGuillaume viewBerggren - Panorama of Constantinople, Rigas Charta, 1797(1880s).jpg|1700px3000px|Πανοραμική θέα της Κωνσταντινούπολης και των περιοχών της, [[Χάρταφωτογραφία του Ρήγα]]1880 (1796-1798)σε υψηλή ανάλυση}}
{{wide image|Guillaume Berggren - Panorama of Constantinople (1880s).jpg|2500px|Πανοραμική θέα της Κωνσταντινούπολης και των περιοχών της, φωτογραφία του 1880 σε υψηλή ανάλυση}}
 
Στις αρχές του 19ου αιώνα χρονολογείται μία ακόμα σημαντική εξέλιξη στην ιστορία της οθωμανικής Κωνσταντινούπολης, συνυφασμένη με την εποχή του [[τανζιμάτ]], δηλαδή της αναδιοργάνωσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία συνοδεύτηκε από σοβαρές αναταραχές, όπως τη σφαγή των [[γενίτσαροι|Γενιτσάρων]] στον Ιππόδρομο το 1826. Ενώ με αφορμή την [[Ελληνική Επανάσταση του 1821]] για πρώτη φορά η οθωμανική εξουσία διέταξε την άμεση εκτέλεση προσώπων που διαδραμάτιζαν ισχυρό ρόλο, όπως του [[Οικουμενικός Πατριάρχης|Οικουμενικού Πατριάρχη]] και του Μεγάλου Διερμηνέα, με τους συνεπαγόμενους διωγμούς κατά της ελληνικής κοινότητας της πόλης. Ο 19ος αιώνας χαρακτηρίζεται γενικά ως η περίοδος κατά την οποία επιχειρήθηκε ο μετασχηματισμός της πόλης σε μία δυτικού τύπου πρωτεύουσα. Το 1870 επεκτάθηκε έως την Κωνσταντινούπολη ο ευρωπαϊκός σιδηρόδρομος, ενώ και άλλες σημαντικές δημόσιες υποδομές ολοκληρώθηκαν από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ού, όπως η υπόγεια σήραγγα μεταξύ Γαλατά και Πέραν (1873), σταθμός ηλεκτρικής ενέργειας και τηλεφωνικό δίκτυο. Την ίδια περίπου περίοδο, και μέχρι το ξέσπασμα του [[Α' Παγκόσμιος Πόλεμος|Α' Παγκοσμίου Πολέμου]], ο μουσουλμανικός πληθυσμός της πόλης σημείωσε σημαντική αύξηση από 385.000 το 1885 σε 560.000 το 1914<ref>Alan Duben, Cem Behar, ''Istanbul Households: Marriage, Family and Fertility, 1880-1940'', Cambridge University Press, 2002, σ. 25</ref>.
75.207

επεξεργασίες