Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

528 bytes προστέθηκαν, πριν από 1 έτος
μ
Γραμματικές διορθώσεις - Σϋνδεσμοι σε άλλα λήμματα
=== Πρώιμο έργο ===
 
Υπάρχει πληθώρα από προγενέστερες αναζητήσεις για εξωγήινη νοημοσύνη μέσα στο [[Ηλιακό σύστημα|Ηλιακό Σύστημα]]. Το 1896, ο [[Νίκολα Τέσλα]] πρότεινε ότι, σε ιδανικές συνθήκες, το ασύρματο ηλεκτρικό σύστημα αναμετάδοσηςαναμετάδοσής του, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για επικοινωνία με [[Άρης (πλανήτης)|Αρειανούς]].<ref>{{cite book|title=Wizard : the life and times of Nikola Tesla: biography of a genius|first=Marc J.|last=Seifer|publisher=Carol Pub.|isbn=978-1-55972-329-9|date=1996|chapter=Martian Fever (1895–1896)|location=Secaucus, New Jersey|page=157|oclc=33865102}}</ref> Το 1899, κατά τη διεξαγωγή πειραμάτων στο Κολοράντο Σπρινγκς, νόμισε ότι εντόπισε Αρειανά σήματα, όταν διαπίστωσε ότι ένα παράξενο επαναλαμβανόμενο στατικό σήμα διακόπτόταν όποτε ο πλανήτης φαίνεταιεμφανιζόταν στο νυχτερινό ουρανό. Κατόπιν ανάλυσης της έρευνας του Τέσλα έγιναν διάφορες υποθέσεις που περιλαμβάνουνπεριλάμβαναν από πιθανότητα λάθους, παρεξήγησης ή κακής χρήσης της νέας τεχνολογίας,<ref>{{cite book|title=The UFO Encyclopedia|first=John|last=Spencer|publisher=[[Avon (publishers)|Avon Books]]|isbn=978-0-380-76887-5|date=1991|location=New York|oclc=26211869}}</ref> έως και ισχυρισμούς ότι πρόκειται για σήματα από τα πειραματικά Ευρωπαϊκά [[ραδιοκύματα]] [[Γουλιέλμο Μαρκόνι|Μαρκόνι]] ή και φυσικά σήματα από την [[Μαγνητόσφαιρα Δία|μαγνητόσφαιρα]] του [[Δίας (πλανήτης)|Δία]].<ref>W. Bernard Carlson, ''Tesla: Inventor of the Electrical Age'', Princeton University Press - 2013, pages 276-278.</ref> Στις αρχές του 1900, οι [[Γουλιέλμο Μαρκόνι]], [[Ουίλιαμ Τόμσον|Λόρδος Κέλβιν]] και Πεκ Ντέιβιντ Τοντ δήλωσαν την πεποίθησή τους ότι είναι δυνατό να υπάρξει επικοινωνία με τους Αρειανούς μέσω ραδιοφώνου, ενώ ο Μαρκόνι υποστήριξε ότι εντόπισε Αρειανά σήματα.<ref>{{cite book|title=Nikola Tesla and the electrical signals of planetary origin|first=Kenneth L.|last=Corum|author2=James F. Corum|date=1996|pages=1, 6, 14|url=http://www.teslasociety.com/mars.pdf|format=PDF|oclc=68193760}}</ref>
 
Στις 21-23 Αυγούστου 1924, ο Άρης βρέθηκε σε [[Αντίθεση (αστρονομία)|αντίθεση]] προς τη [[Γη]] εγγύτερα από κάθε άλλη φορά στον αιώνα.<ref>{{cite web|url=http://www.imcce.fr/Equipes/ASD/mars/oppo_en.html|title=A Primer on Mars Oppositions|author=Jacques Lasker}}</ref> Το ίδιο διήμερο, στις [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|Ηνωμένες Πολιτείες]] προωθήθηκε μια "Εθνική Ημέρα Ραδιοφωνικής Σιγής" διάρκειας 36 ωρών, με σιγή όλων των [[Ραδιόφωνο|ραδιοφώνων]] για 5 λεπτά της ώρας, κάθε μία ώρα. ΣτoΣτο Ναυτικό Παρατηρητήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, ένας ραδιοφωνικός δέκτης υψώθηκε κατά 3 χιλιόμετρα υπεράνω του εδάφους σε ένα [[Αερόστατο παρατήρησης|αερόστατο]], συντονισμένος σε [[μήκος κύματος]] μεταξύ 8 και 9&#x20;χλμ., και με "ραδιό-κάμερα" δημιουργίας του [[Κολλέγιο Άμερστ|Κολλεγίου Άμερστ]] και του Τσαρλς Φράνσις Τζενκινς. Επικεφαλής του προγράμματος ήταν ο Ντέιβιντ Πεκ Τοντ με τη στρατιωτική υποστήριξη του Ναυάρχου Έντουαρντ Έμπερλι (Επικεφαλής Ναυτικών Επιχειρήσεων), μεκαι τοντου Ουίλιαμ Φριντμαν (επικεφαλής [[Κρυπτογραφία|κρυπτογράφος]] του αμερικάνικου στρατού), που τους είχε ανατεθεί η μετάφραση πιθανών Αρειανών μηνυμάτων.<ref name="dick-bio-univ">{{cite book|title=The Biological Universe: The Twentieth Century Extraterrestrial Life Debate|first=Steven|last=Dick|isbn=0-521-34326-7|date=1999}}</ref><ref>[http://www.lettersofnote.com/2009/11/prepare-for-contact.html Prepare for Contact]. Letters of Note (2009-11-06). Retrieved on 2011-10-14.</ref>
 
Το 1959, στην αναφορά τους οι Φίλιπ Μόρισον και Γκιουζέπε Κοκόνι επεσήμαναν αρχικά τη δυνατότητα σάρωσης του φάσματος [[Μικροκύματα|μικροκυμάτων]] και μετά πρότειναν ορισμένες [[Συχνότητα|συχνότητες]] και αρχικούς στόχους.<ref>{{cite journal|url=http://www.coseti.org/morris_0.htm|title=Searching for interstellar communications|author=Cocconi, Giuseppe|author2=Philip Morrison|date=1959|journal=Nature|doi=10.1038/184844a0|volume=184|pages=844–846|bibcode=1959Natur.184..844C|last-author-amp=yes|number=4690}}</ref><ref>{{cite web|url=http://www.bigear.org/vol1no1/interste.htm|title=Cosmic Search Vol. 1, No. 1|publisher=|accessdate=1 October 2014}}</ref>
 
Το 1960, ο αστρονόμος του [[Πανεπιστήμιο Κορνέλ|Πανεπιστήμιου Κορνέλ]] [[Φρανκ Ντρέικ]] πραγματοποίησε τον πρώτο πειραματισμό του SETI, με την ονομασία "Πρόγραμμα Ozma", από την Βασίλισσα του Οζ στα βιβλία φαντασίας του [[Φρανκ Μπάουμ]].<ref>"Science: Project Ozma," [http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,874057,00.html ''Time,'' April 18, 1960] (web version accessed 17 September 2010)</ref> Ο Ντρέικ χρησιμοποίησε ένα [[ραδιοτηλεσκόπιο]] διαμέτρου 26 μέτρων στο Green Bank της [[Δυτική Βιρτζίνια|Δυτικής Βιρτζίνια]], για να εξετάσει τα αστέρια [[Ταυ Κήτους|ΤάουΤάυ ΣέτιΚήτους]] και [[Έψιλον Ηριδανού]] με συχνότητα αναφοράς περί τα 1.420 [[Χερτζ|gigahertz]], μία περιοχή του ραδιοφάσματος που αποκαλείται "τρύπα στο νερό" λόγω της εγγύτητάς της προς τις φασματικές γραμμές του [[υδρογόνο|υδρογόνου]] και της ρίζας [[Υδροξύλιο|υδροξυλίου]]. Η ζώνη 400 khz γύρω από τη συχνότητα αναφοράς σαρώθηκε με μονοφωνικό δέκτη εύρους ζώνης 100 hz και δεν βρέθηκε οτιδήποτε ενδιαφέρον.
 
Την δεκαετία του 1960, οι [[Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών|Σοβιετικοί]] επιστήμονες εκδήλωσαν ενδιαφέρον για το SETI και πραγματοποίησαν αναζητήσεις με πανκατευθυντικές κεραίες ελπίζοντας να ανιχνεύσουν ισχυρά ραδιοκύματα. Ο σοβιετικός αστρονόμος Ιωσήφ Σκλόβσκι έγραψε το πρωτοποριακό, για τον τομέα του, βιβλίο ''Σύμπαν, Ζωή, Νοημοσύνη'' (1962), που εξελίχθηκε από τον Αμερικανό αστρονόμο [[Καρλ Σαγκάν]] στο μπέστ σέλερ βιβλίο ''Ευφυής Ζωή στο Σύμπαν'' (1966).<ref name="sagan_shklovskii">{{cite book|title=Intelligent Life in the Universe|first=Carl|last=Sagan|author2=Iosif Shklovskii|isbn=0-330-25125-2|date=1966}}</ref>
[[Αρχείο:Wow_signal.jpg|αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Το σήμα WOW!: Ραδιοφωνικό Παρατηρητήριο του Πανεπιστήμιου Του Οχάιο και του βορειοαμερικάνικου ΑστροΦυσικού Παρατηρητήριου (NAAPO).]]
Τον Μάρτιο του 1955 σε τεύχος του ''Scientific American'', ο Τζον Κράους περιέγραψε μια ιδέα για σάρωση του [[Κόσμος|σύμπαντος]] για φυσικά ραδιοσήματα, με επίπεδο ράδιοτηλεσκόπιο[[ραδιοτηλεσκόπιο]] εξοπλισμένο με παραβολικό ανακλαστήρα. Μέσα σε δύο χρόνια, η πρόταση εγκρίθηκε για κατασκευή από το Πανεπιστήμιο του [[Οχάιο]]. Με επιχορηγήσεις 71.000 δολαρίων από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών, άρχισε η κατασκευή σε οικόπεδο 8 εκταρίων στο Οχάιο. Το νέο ραδιοτηλεσκόπιο ονομάστηκε "Big Ear" (Μεγάλο Αυτί). Αργότερα, εκκινήθηκε το πρώτο συνεχές πρόγραμμα SETI.
 
Το 1971, η [[NASA]] χρηματοδότησε μία μελέτη του SETI με τη συμμετοχή των Ντρέικ, Μπέρναρντ Όλιβερ της Hewlett-Packard Corporation, και άλλων. Στην έκθεσή τους πρότειναν την κατασκευή επίγειου [[Ραδιοτηλεσκόπιο|ραδιοτηλεσκοπίου]] με 1.500 πιάτα που βάφτισαν "Πρόγραμμα Κύκλωψ". Το κόστος θα ανερχόταν σε 10 δισ. δολάρια. Τελικά δεν υλοποιήθηκε, αλλά η έκθεση<ref>{{cite web|url=https://seti.berkeley.edu/sites/default/files/19730010095_1973010095.pdf|title=Project Cyclops: A Design Study of a System for Detecting Extraterrestrial Intelligent Life|date=1971|publisher=NASA|archiveurl=https://web.archive.org/web/20150920204912/https://seti.berkeley.edu/sites/default/files/19730010095_1973010095.pdf|archivedate=September 20, 2015|accessdate=October 12, 2014|deadurl=yes|df=}}</ref> αποτέλεσε τη βάση μεταγενέστερων έργων του SETI.
 
Την 15η Αυγούστου 1977,  ο [[Σήμα Ουάου!|Jerry Ehman]], ένας εθελοντής από το SETI του Οχάιο, ανίχνευσε ισχυρό σήμα στο τηλεσκόπιο. Γρήγορα κυκλοφόρησε το εύρημά του σε μία εκτύπωση με το επιφώνημα "Ουάου!" στο περιθώριο. Το περιστατικό ονομάστηκε ''[[Σήμα Ουάου!]]'', αλλά δεν έχει εντοπιστεί ξανά σε αρκετές επόμενες έρευνες.<ref name="gray_2012">{{cite book|title=The Elusive WOW: Searching for Extraterrestrial Intelligence|author=Robert H. Gray|publisher=Palmer Square Press|isbn=978-0-9839584-4-4|year=2012|location=Chicago}}</ref>
Το 1980, οι [[Καρλ Σαγκάν]], Μπρους Μάρεϊ, και Λούις Φρίντμαν ίδρυσαν την αμερικάνικη Planetary Society (Πλανητική Κοινωνία), εν μέρει ως φορέα για μελέτες SETI.
 
Στις αρχές 1980, ο φυσικός του [[Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ|Πανεπιστήμιου του Χάρβαρντ]] Πωλ Χόροβιτς πρότεινε τον σχεδιασμό ενός [[Αναλυτής φάσματος|αναλυτή φάσματος]] που θα προορίζεται ειδικά για την αναζήτηση SETI εκπομπών. Οι παραδοσιακοί [[Αναλυτής φάσματος|αναλυτές φάσματος]] γραφείου ήταν ανεπαρκείς, επειδή η [[Δειγματοληψία σήματος|δειγματοληψία]] συχνοτήτων γινόταν με αναλογικά φίλτρα, οπότε ο αριθμός των καναλιών ήταν περιορισμένος. Αλλά με τη σύγχρονη [[ψηφιακή επεξεργασία σήματος]] (DSP) ολοκληρωμένων κυκλωμάτων θα μπορούσαν να κατασκευαστούν δέκτες αυτοσυσχέτισης που θα επέτρεπαν περισσότερα κανάλια. Tο 1981 παρουσιάστηκε ένας φορητός [[αναλυτής φάσματος]] με το όνομα "Suitcase SETI" (Βαλίτσα SETI) και χωρητικότητα 131.000 καναλιών. Κατόπιν δοκιμών το 1982, η Βαλίτσα SETI τέθηκε σε χρήση το 1983 με το ραδιοτηλεσκόπιο Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν διαμέτρου 26 μέτρων στο Oak Ridge Παρατηρητήριο του Χάρβαρντ στην [[Μασαχουσέτη]]. Το πρόγραμμα ονομάστηκε "Sentinel" και συνεχίστηκε έως το 1985.
 
Ακόμα και τα 131.000 κανάλια ήταν ανεπαρκή για ταχεία λεπτομερή σάρωση, οπότε την βαλίτσα SETI διαδέχθηκε το 1985 το πρόγραμμα "ΜΕΤΑ", αρχικάσύντμηση του "Megachannel Extra-Terrestrial Assay" (Μεγακανάλια Εξωγήινης Αναζήτησης). Ο ΜΕΤΑ-αναλυτής φάσματος είχε χωρητικότητα 8,4 εκατομμύρια κανάλια και ανάλυση 0.05 hertz. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των ΜΕΤΑ ήταν η χρήση του [[Φαινόμενο Ντόπλερ|Φαινομένου Ντόπλερ]] των συχνοτήτων για διάκριση μεταξύ των σημάτων επίγειας και εξωγήινης προέλευσης. Του έργου ηγήθηκε ο Χόροβιτς και η Πλανητική Κοινωνία, και εν μέρει χρηματοδοτήθηκε από τον τηλεοπτικό παραγωγό[[ Στίβεν Σπίλμπεργκ]]. Το 1990 εκκινήθηκε στην [[Αργεντινή]] το ΜΕΤΑ ΙΙ για σάρωση του [[Νότιος Ουράνιος Πόλος|νότιου ουρανού]] και, κατόπιν αναβάθμισης του εξοπλισμού το 1996, παραμένει σε λειτουργία.
 
Την 30 Οκτωβρίου 1995 εκκινήθηκε η συνέχεια του META, που ονομάστηκε "BETA", αρχικά του "Billion-channel Extraterrestrial Assay" (Δισεκατομμύρια Κανάλια Εξωγήινης Αναζήτησης). Η καρδιά του BETA είναιήταν η επεξεργαστική ικανότητα που αποδίδουναπέδιδαν 63 μηχανές αποκλειστικές για [[Ταχύς Μετασχηματισμός Fourier|Ταχύ Μετασχηματισμό Fourier]] (FFT), εκ των οποίων η κάθε μία εκτελείεκτελούσε 2<sup>22</sup>-στοιχείων [[Μιγαδικός αριθμός|μιγαδικούςμιγαδικών]] FFT σε δύο δευτερόλεπτα, και 21 γενικής χρήσης προσωπικούς υπολογιστές εξοπλισμένους με ταμπλό για [[ψηφιακή επεξεργασία σήματος]]. Το BETA λάμβανε 250 εκατομμύρια κανάλια ταυτόχρονα με ανάλυση 0.5 hertz ανά κανάλι. Σάρωνε [[Φάσμα|το φάσμα]] μικροκυμάτων από 1.400 έως 1.720 gigahertz σε οκτώ άλματα, με δύο δευτερόλεπτα παρατήρησης ανά άλμα. Η δυνατότητα αναζήτησης που ήταν ταχύτατη επιτεύχθηκε με συνεργία δύο ακτίνων, μίας στα ανατολικά και της άλλης προς τα δυτικά. Το υποψήφιο σήμα θα διερχόταν πρώτα από την ανατολική ακτίνα και μετά από τη δυτική,  με ταχύτητα ανάλογη της [[Περιστροφή|ταχύτητας περιστροφής]] της [[Γη|Γης]]. Ένας τρίτος δέκτης σάρωνε τον [[Ορίζοντας|ορίζοντα]] για σήματα προφανούς επίγειας προέλευσης. Στις 23 Μαρτίου 1999, το 26 μέτρων [[ραδιοτηλεσκόπιο]] των Sentinel, ΜΕΤΑ και BETA παρασύρθηκε από ισχυρούς [[Άνεμος|ανέμους]] και υπέστη σοβαρές ζημιές.<ref>{{cite web|url=http://www.skyandtelescope.com/resources/seti/3304561.html|title=SETI Searches Today|date=29 March 2009|publisher=Sky and Telescope|author=Alan M. MacRobert}}</ref> Η λειτουργία του BETA διακόπηκε.
 
 
4.166

επεξεργασίες