Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Πρίγκηπος»

Μετά την περίοδο της ανακωχής (1918-22) ακολουθούν τα γεγονότα του [[1922]]. Η Πρίγκηπος δέχεται εκατοντάδες πρόσφυγες και ορφανά, που φιλοξενήθηκαν στο Ορφανοτροφείο της μονής του Χριστού. Την επιστροφή των Τούρκων το [[1923]], ακολουθεί η σταδιακή αποχώρηση πολλών Ελλήνων και η υποχρεωτική απαλλοτρίωση από το τουρκικό κράτος των ιδιοκτησιών τους που θεωρήθηκαν εγκαταλελειμμένες. Τότε εγκαθίστανται οι πρώτοι Τούρκοι μόνιμοι κάτοικοι στο νησί.
 
Το [[1924]] η Πρίγκηπος γίνεται έδρα της νέας [[Ιερά Μητρόπολις Πριγκηποννήσων|μητρόπολης ΠριγκηπονήσωνΠριγκηποννήσων]], η οποία ιδρύθηκε τότε αποσπώντας τα νησιά από τη μητρόπολη [[Χαλκηδόνα|Χαλκηδόνος]], στην οποία ανήκαν παλαιόθεν. Όμως, αυτό δεν βοηθάει και πολύ τη ζωή της τοπικής κοινωνίας. Το 1926 κατεδαφίζεται αυθαιρέτως από τους Τούρκους ο μικρός παλαιός ναός του Αγίου Ιωάννη. Επίσης, απαλλοτριώνεται και γκρεμίζεται ένα τμήμα της Παναγίας Ελεούσας και γενικά γίνεται κάθε προσπάθεια ώστε να γίνει δύσκολη η ζωή της ελληνικής μειονότητας. Μεταπολεμικά απαλλοτριώθηκαν πολλές εκτάσεις της μονής του Χριστού και το Ορφανοτροφείο που συντηρούσε η μονή αναγκάστηκε να κλείσει.
 
Τα [[Σεπτεμβριανά|γεγονότα του 1955]] με το πογκρόμ των ελληνικών εμπορικών μαγαζιών της [[Κωνσταντινούπολη|Πόλης]] και του [[1964]] με τις απελάσεις, δείχνουν το δρόμο και στους Έλληνες της Πριγκήπου. Δηλαδή, ότι μόνη λύση είναι η αναχώρηση από την πατρίδα τους και εγκατάσταση στην [[Ελλάδα]]. Από τους 430 μαθητές και μαθήτριες που είχαν τα σχολεία του νησιού το 1908, μόλις 117 φοιτούσαν το 1961. Το 1970 είχαν απομείνει 55 και το 1980 μόνο 11.
Ανώνυμος χρήστης