Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Χρήστης:Horizons14/πρόχειρο»

μ
Διόρθωση ορθογραφικών test
μ (Διόρθωση ορθογραφικών test)
Το 17ο αιώνα, οι μελετητές της κλασσικής εποχής, όπως ο [[Νικολά Μπουαλώ]] στην ''Ποιητική τέχνη'' του, προσπάθησαν να ενισχύσουν την επίσημη κωδικοποίηση στην τραγωδία και την κωμωδία βασιζόμενοι στον Αριστοτέλη. Η κλασσική αισθητική, γαλλική πρωτοτυπία που εναντιώνεται στο εκρηκτικό μπαρόκ, καθόρισε κανόνες που συζητήθηκαν πολύ, όπως αποδεικνύεται από την «διαμάχη του Σιντ» με τις αντιπαραθέσεις της Γαλλικής Ακαδημίας και τους προλόγους των θεατρικών συγγραφέων, όπως του Bajazet στον Ρακίνα που δικαιολόγησε την αντικατάσταση της χρονικής απόστασης με τη γεωγραφική απόσταση. Ο «μεγάλος κανόνας» είναι να «ευχαριστηθούν» τα φωτισμένα μυαλά, η κλασσική τέχνη θα συστήσει συμβάσεις που θα πρέπει να οδηγήσουν στην επιτυχία και το μεγαλείο του θεατρικού έργου, το οποίο θεωρείται ως σημαντική λογοτεχνική τέχνη.
 
Για την κλασική εποχή η τέχνη έχει μια ηθική λειτουργία:το θέατρο πρέπει να σεβαστεί τον κανόνα της ευπρέπειας, αποκλείοντας ο,τιδήποτεοτιδήποτε θα μπορούσε να πάει ενάντια στην ηθική, η «άσεμνη» βία για παράδειγμα δεν μπορεί να εμφανίζεται στη σκηνή, και αποκλίνουσες συμπεριφορές πρέπει να τιμωρούνται, όπως ο Δον Ζουάν στο τέλος του έργου του Μολιέρου ή η Φαίδρα στο έργο του Ρακίνα. Η τέχνη πρέπει να «εξαγνίσει τα πάθη (η αριστοτελική κάθαρση) με την τραγωδία και να διορθώσει τα ήθη μέσω του γέλιου με την κωμωδία.» Αυτή η ευπρέπεια και αυτή  η ηθική βούληση συνοδεύονται από γλωσσική ευπρέπεια, αν και η κωμωδία είναι πιο ελεύθερη στον τομέα αυτό. Η επιθυμία για υποδειγματικότητα επιβάλλει επίσης μια προσοχή στο φυσικό και το αληθοφανές, μερικές φορές σε σύγκρουση με το αληθινό. Οι συγγραφείς πρέπει επίσης να υπερασπιστούν και τη συνέπεια των χαρακτήρων και να αναζητήσουν την καθολικότητα τοποθετούμενοι μέσα στη συνέχιση των Αρχαίων, των οποίων η λογοτεχνική επιβίωση δείχνει ότι γνώριζαν να μιλούν για τον άνθρωπο εύστοχα, γεγονός που παραμένει ο στόχος ενός ψυχαγωγικού και ηθικολογικού θεάτρου.
 
Το κλασικό πνεύμα έλκεται επίσης από την ισορροπία, το μέτρο, την τάξη, τη λογική και μια έγνοια για την αποτελεσματικότητα από όπου προέρχεται η αρχή της ενότητας που συνοψίζει ο [[Νικολά Μπουαλώ|Μπουαλώ]] σε δύο διάσημους στίχους της ''Ποιητικής τέχνης'' του: "Σε ένα μέρος, σε μια μέρα, ένα μόνο γεγονός να ολοκληρώνεται/ Κρατήστε το θέατρο γεμάτο μέχρι το τέλος". Ορίζουν λοιπόν τον κανόνα των τριών ενοτήτων:
160

επεξεργασίες