Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
Εκείνη την εποχή οι κορυφαίοι οργανική χημικοί, όπως ο [[Εμίλ Φίσερ]] και ο [[Χάινριχ Βίλαντ]]<ref name="mul" /><ref name="ref5">{{cite journal | author = Feldman, S.D., Tauber, A.I. | journal = Bulletin of the History of Medicine | year = 1997 | volume = 17 | pages = 623–650 | doi = 10.1353/bhm.1997.0178 | title = Sickle Cell Anemia: Reexamining the First &quot;Molecular Disease&quot; | issue=4}}</ref>, είχαν τη γνώμη ότι τα μετρούμενα τεράστια μοριακά βάρη ήταν ''φαινομενικά'', προκαλούμενα από τη συσσωμάτωση ''ξεχωριστών'' μικρών μορίων, όπως στα [[κολλοειδή]]. Αρχικώς η πλειονότητα των συναδέλφων του Στάουντινγκερ αρνήθηκαν να αποδεχθούν τη δυνατότητα των μικρών μορίων να συνδέονται με ομοιοπολικούς δεσμούς σχηματίζοντας χημικές ενώσεις τεράστιου μοριακού βάρους. Αυτό, όπως σημειώνει προσφυώς ο Mülhaupt, οφειλόταν εν μέρει στο ότι η μοριακή δομή και η θεωρία των χημικών δεσμών δεν είχαν κατανοηθεί πλήρως στο πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα<ref name="mul" />.
 
Το [[1926]] ο Στάουντινγκερ διορίστηκε λέκτορας της χημείας στο [[Πανεπιστήμιο του ΦράιμπουργκΦράιμπουρκ]] στη [[Βάδη-Βυρτεμβέργη]], όπου θα περνούσε την υπόλοιπη ζωή του<ref>[http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/chemistry/laureates/1953/staudinger-bio.html Βιογραφία του Στάουντινγκερ στον ιστοτόπο των Βραβείων Nobel]</ref>. Επιπλέον δεδομένα που υποστήριζαν την υπόθεσή του για τα πολυμερή παρουσιάστηκαν μετά το 1930: Τα μεγάλα μοριακά βάρη τους επιβεβαιώθηκαν από μετρήσεις ωσμωτικών πιέσεων, καθώς και από μετρήσεις του [[Ιξώδες|ιξώδους]] που πραγματοποίησε ο ίδιος ο Στάουντινγκερ σε διαλύματα. Οι μελέτες πολυμερών με [[περίθλαση ακτίνων Χ]] από τον [[Χέρμαν Μαρκ]] προσέφεραν απευθείας απόδειξη για μακρές αλυσίδες επαναλαμβανόμενων μοριακών μονάδων. Και το συνθετικό έργο του [[Γουάλας Κάροδερς|Κάροδερς]] και άλλων απέδειξε ότι τα πολυμερή όπως το [[νάιλον]] και ο [[πολυεστέρας]] μπορούσαν να παρασκευαστούν από καλώς κατανοούμενες οργανικές αντιδράσεις. Η θεωρία του Στάουντινγκερ άνοιξε το αντικείμενο προς παραπέρα ανάπτυξη και βοήθησε στην τοποθέτηση της επιστήμης των πολυμερών πάνω σε μία στέρεη βάση.
 
==Η επιστημονική κληρονομιά του==
60.725

επεξεργασίες