Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Ελπίζοντας τώρα για υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μιχαήλοβιτς συναντήθηκε με μια μικρή Βρετανική αποστολή μεταξύ του ποταμού Nερέτβα και του Ντουμπρόβνικ, αλλά συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν το σήμα της απόβασης που ήλπιζε. Ο MακΝτόουελ φυγαδεύθηκε την 1η Νοεμβρίου και του δόθηκε η εντολή να προσφέρει στο Μιχαήλοβιτς την ευκαιρία να φύγει μαζί του, αλλά εκείνος αρνήθηκε, καθώς ήθελε να παραμείνει μέχρι την αναμενόμενη αλλαγή της πολιτικής των Δυτικών Συμμάχων{{sfn|Pavlowitch|2007|pp=254}}. Τις επόμενες εβδομάδες η Βρετανική κυβέρνηση πρότεινε επίσης τη δυνατότητα φυγάδευσης του Μιχαήλοβιτς με την οργάνωση μιας «διασωστικής και αξιοπρεπούς κράτησης» και συζήτησε το θέμα με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο τέλος δεν έγινε καμία ενέργεια.{{sfn|Roberts|1973|pp=280–282}} Με τις κύριες δυνάμεις τους στην ανατολική Βοσνία οι Τσέτνικ, υπό την προσωπική διοίκηση του Μιχαήλοβιτς, τους τελευταίους μήνες του 1944 συνέχισαν να συνεργάζονται με τους Γερμανούς. Ο Συνταγματάρχης Μπόροτα και ο ''[[βοεβόδας]]'' Γέβντεβιτς διατηρούσαν επαφές με τους Γερμανούς για όλη την ομάδα.{{sfn|Tomasevich|1975|p=433}} Τον Ιανουάριο του 1945 ο Μιχαήλοβιτς προσπάθησε να ανασυντάξει τις δυνάμεις του στα όρη Οζρεν, σχεδιάζοντας Μουσουλμανικές, Κροατικές και Σλοβενικές μονάδες. Τα στρατεύματά του ωστόσο ήταν αποδεκατισμένα και εξαντλημένα, μερικά πουλώντας τα όπλα και τα πυρομαχικά τους ή λεηλατώντας τον τοπικό πληθυσμό. Ο Τζούρισιτς εντάχθηκε στο Μιχαήλοβιτς, με τις εξαντλημένες δυνάμεις του, και ανακαλύπτοντας ότι ο Μιχαήλοβιτς δεν είχε σχέδιο{{sfn|Tomasevich|1975|p=440}} ακολούθησε το δρόμο του και σκοτώθηκε στις 12 Απριλίου σε μια μάχη με τους Ούστασε{{sfn|Pavlowitch|2007|pp=254–256}}.
 
Στις 17 Μαρτίου 1945 ο Μιχαήλοβιτς δέχθηκε στη Βοσνία την επίσκεψη του Γερμανού απεσταλμένου Στέρκερ, που του ζήτησε να διαβιβάσει στην έδρα των Συμμάχων στην Ιταλία μια μυστική γερμανική πρόταση για συνθηκολόγηση. Ο Μιχαήλοβιτς διαβίβασε το μήνυμα, που έμελλε να είναι το τελευταίο του.{{sfn|Roberts|1973|pp=306–307}} Ο Λιότιτς και αρκετοί ανεξάρτητοι ηγέτες των Τσέτνικ στην [[Ίστρια]] πρότειναν τη δημιουργία ενός κοινού αντικομμουνιστικού μέσου στις βορειοδυτικές ακτές, που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό από τους Δυτικούς Συμμάχους. Ο Μιχαήλοβιτς δεν ευνοούσε μιαςμια τέτοια ετερογενή συνάθροιση, αλλά δεν απέρριψε εντελώς την πρόταση του Λιότιτς, καθώς η παραθαλάσσια περιοχή θα ήταν ένα βολικό μέρος για να συναντηθεί με τους Δυτικούς Συμμάχους και να ενωθεί με τους Σλοβένους αντικομμουνιστές, ενώ η κατάρρευση της Γερμανίας θα μπορούσε να καταστήσει εφικτή μια αντικομμουνιστική συμμαχία. Ενέκρινε τη μετάβαση όλων όσοι ήθελαν να πάνε, αλλά λίγοι Τσέτνικ τελικά έφτασαν στην ακτή, με πολλούς να αποδεκατίζονται στο δρόμο τους από τους Ούστασε, τους Παρτιζάνους, τις αρρώστειες και την πείνα.{{sfn|Pavlowitch|2007|pp=256–258}} Στις 13 Απριλίου ο Μιχαήλοβιτς ξεκίνησε για τη βόρεια Βοσνία, για μια μακρινή πορεία 280 χιλιομέτρων επιστροφής στη Σερβία, με στόχο να ξεκινήσει ένα κίνημα αντίστασης, αυτή τη φορά εναντίον των κομμουνιστών. Οι μονάδες του ήταν αποδεκατισμένες από συγκρούσεις με τους Ούστασε και τους Παρτιζάνους, καθώς και τις διαφωνίες και τον [[Τύφος|τύφο]]. Στις 10 Μαΐου δέχθηκαν την επίθεση του [[Γιουγκοσλαβικός λαϊκός στρατός|Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού]] (JNA), διάδοχου των Παρτιζάνων. Ο Μιχαήλοβιτς κατόρθωσε να διαφύγει με 1.000-2.000 άνδρες, που σταδιακά διασκορπίστηκαν. Ο ίδιος ο Μιχαήλοβιτς κρυβόταν στα βουνά με μια χούφτα άνδρες.{{sfn|Pavlowitch|2007|pp=266–267}}
 
==Σύλληψη, δίκη και εκτέλεση==
[[File:Draža pred sudom.jpg|thumbnail|Η δίκη του Μιχαήλοβιτς]]
Οι Γιουγκοσλαβικές αρχές ήθελαν να συλλάβουν το Μιχαήλοβιτς ζωντανό, προκειμένου να οργανώσουν μια δίκη πλήρους κλίμακας.{{sfn|Pavlowitch|2007|p=267}} Τελικά τον συνέλαβαν στις 13 Μαρτίου 1946.{{sfn|Roberts|1973|p=307}} Οι περίπλοκες συνθήκες της σύλληψής του κρατήθηκαν μυστικές για δεκαέξι χρόνια. Σύμφωνα με μια υπάρχουσα εκδοχή ο Μιχαήλοβιτς προσεγγίσθηκε από άντρες που υποτίθεται ότι ήταν Βρετανοί πράκτορες που θα του προσέφεραν βοήθεια και φυγάδευση με αεροπλάνο. Μετά από δισταγμούς επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο, για να ανακαλύψει ότι ήταν μια παγίδα που είχε στήσει η OZNA (μυστική αστυνομία του Γιουγκοσλαβικού κράτους. Μια άλλη εκδοχή, που προτάθηκε από τη Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση, είναι ότι προδόθηκε από το Νίκολα Κάλαμπιτς, που αποκάλυψε το κρησφύγετό του, με αντάλλαγμα την επιείκεια{{sfn|Buisson|1999|p=250–251}}.
 
Η δίκη του Ντράζα Μιχαήλοβιτς ξεκίνησε στις 10 Ιουνίου 1946. Οι συγκατηγορούμενοί του ήταν άλλες εξέχουσες μορφές του κινήματος των Τσέτνικ καθώς και μέλη της εξόριστης Γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης, όπως ο Σλόμπονταν Γιοβάνοβιτς, που δικάστηκαν ερήμην αλλά και μέλη του ZBOR και του καθεστώτος Nέντιτς{{sfn|Buisson|1999|p=262}}. Γενικός εισαγγελέας ήταν ο Mίλος Μίνιτς, αργότερα Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση της [[Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας|Γιουγκοσλαβίας]]. Στους Συμμαχικούς αεροπόρους που είχε διασώσει το 1944 δεν επετράπη να καταθέσουν υπέρ του.{{sfn|Buisson|1999|p=260–262}} Ο Μιχαήλοβιτς απέφυγε διάφορες ερωτήσεις, κατηγορώντας μερικούς από τους κατωτέρους του για ανικανότητα και παραβίαση των εντολών του. Η δίκη έδειξε, σύμφωνα με το Γιόζο Τομάσεβιτς, ότι ποτέ δεν είχε σταθερό και πλήρη έλεγχο στους τοπικούς διοικητές του.{{sfn|Tomasevich|1975|pp=462–463}}Στις Ηνωμένες Πολιτείες συστάθηκε μια ''Επιτροπή για τη Δίκαιη Δίκη του Στρατηγού Μιχαηλόβιτς'', αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Μιχαήλοβιτς λέγεται ότιείπε στην τελική δήλωσή του: "Ήθελα πολλά, ξεκίνησα πολλά, αλλά η θύελλα του κόσμου συνεπήρε εμένα και το έργο μου."{{sfn|''Time''|7 October 1957}}
 
Ο Ρόμπερτς θεωρεί ότι η δίκη ήταν «κάθε άλλο παρά πρότυπο δικαιοσύνης» και ότι «είναι σαφές ότι ο Μιχαήλοβιτς δεν ήταν ένοχος όλων ή ακόμη και πολλών από τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν», αν και ο Τίτο δεν θα είχε πιθανώς δίκαιη δίκη, αν είχε επικρατήσει ο Μιχαήλοβιτς. Ο Μιχαήλοβιτς καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και εγκλήματα πολέμου και εκτελέστηκε στις 17 Ιουλίου 1946.{{sfn|Roberts|1973|p=307}} Εκτελέστηκε μαζί με εννέα άλλους αξιωματικούς στο Λίσιτσι Πότοκ, περίπου 200 μέτρα από τα πρώην Βασιλικά Ανάκτορα. Το σώμα του φέρεται να καλύφθηκε με ασβέστη και η θέση του μη επισημασμένου τάφου του κρατήθηκε μυστική.{{sfn|Buisson|1999|p=272}}
 
== Παραπομπές ==
Ανώνυμος χρήστης