Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

 
Ο Ρόμπερτς θεωρεί ότι η δίκη ήταν «κάθε άλλο παρά πρότυπο δικαιοσύνης» και ότι «είναι σαφές ότι ο Μιχαήλοβιτς δεν ήταν ένοχος όλων ή ακόμη και πολλών από τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν», αν και ο Τίτο δεν θα είχε πιθανώς δίκαιη δίκη, αν είχε επικρατήσει ο Μιχαήλοβιτς. Ο Μιχαήλοβιτς καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και εγκλήματα πολέμου και εκτελέστηκε στις 17 Ιουλίου 1946.{{sfn|Roberts|1973|p=307}} Εκτελέστηκε μαζί με εννέα άλλους αξιωματικούς στο Λίσιτσι Πότοκ, περίπου 200 μέτρα από τα πρώην Βασιλικά Ανάκτορα. Το σώμα του φέρεται να καλύφθηκε με ασβέστη και η θέση του μη επισημασμένου τάφου του κρατήθηκε μυστική.{{sfn|Buisson|1999|p=272}}
 
==Αποκατάσταση==
Το Μάρτιο του 2012 ο Βόισλαβ Μιχαήλοβιτς υπέβαλε αίτηση για αποκατάσταση του παππού του στο ανώτατο δικαστήριο. Η είδηση προκάλεσε αρνητική αντίδραση στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Κροατία και την ίδια τη Σερβία.{{sfn|Ristic|2012}} Ο [[Ζέλικο Κόμσιτς]], μέλος του προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, υποστήριξε την αποχώρηση του Βόσνιου πρεσβευτή από τη Σερβία αν εγκρινόταν η αποκατάσταση{{sfn|Gušić|30 March 2012}}. Ο πρώην Πρόεδρος της Κροατίας [[Ίβο Γιοσίποβιτς]] δήλωσε ότι η απόπειρα αποκατάστασης είναι επιζήμια για τη Σερβία και αντίθετη με τα ιστορικά δεδομένα{{sfn|''B92'', Josipović|23 March 2012}}. Επεσήμανε ότι ο Μιχαήλοβιτς "είναι εγκληματίας πολέμου και το κίνημα των Τσέτνικ δοσιλογικό και εγκληματικό"{{sfn|''B92'', Josipović|23 March 2012}}. Η υπουργός εξωτερικών της Κροατίας Βέσνα Πούσιτς δήλωσε ότι η αποκατάσταση θα προκαλέσει μόνο πόνο στη Σερβία{{sfn|''B92'', Pusić|23 March 2012}}. Στη Σερβία δεκατέσσερις [[Μη κυβερνητική οργάνωση|ΜΚΟ]] δήλωσαν σε ανοικτή επιστολή ότι «η απόπειρα αποκατάστασης του Ντράζα Μιχαήλοβιτς εξευτελίζει τον αγώνα τόσο των Σέρβων όσο και όλων των άλλων λαών της πρώην Γιουγκοσλαβίας κατά του φασισμού»{{sfn|Ristic|2012}} . Τα μέλη των ''Γυναικών με τα Μαύρα'' διαμαρτυρήθηκαν ενώπιον του ανώτατου δικαστηρίου{{sfn|''Blic''|23 March 2012}}.
 
Το Ανώτατο Δικαστήριο αποκατέστησε το Ντράζα Μιχαήλοβιτς στις 14 Μαΐου 2015. Η απόφαση αυτή ανέτρεψε τη δικαστική απόφαση του 1946, που καταδίκασε το Μιχαήλοβιτς σε θάνατο για συνεργασία με τις κατοχικές ναζιστικές δυνάμεις και του αφαίρεσε όλα τα πολιτικά δικαιώματα. Σύμφωνα με την απόφαση το κομμουνιστικό καθεστώς σκηνοθέτησε μια δίκη με πολιτικά και ιδεολογικά κίνητρα{{sfn|B92|Rehabilitation}}<ref>{{cite web|title=Draza Mihailovic rehabilitated|publisher=InSerbia|date=2015-05-14|url=http://inserbia.info/today/2015/05/draza-mihailovic-rehabilitated/}}</ref>
 
==Οικογένεια==
Το 1920 ο Μιχαήλοβιτς παντρεύτηκε τη Γέλικα Μπράνκοβιτς. Απέκτησαν τρία παιδιά. Ένας από τους γιους του, ο Μπράνκο Μιχαήλοβιτς, ήταν συμπαθών τους κομμουνιστές και στη συνέχεια υποστήριξε τους Παρτιζάνους.{{sfn|Buisson|1999|p=97}} Η κόρη του, Γκορντάνα Μιχαήλοβιτς, πήρε επίσης το μέρος των Παρτιζάνων. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου στο Βελιγράδι και, μετά την κατάληψη της πόλης από τους Παρτιζάνους πήραν, μίλησε στο ραδιόφωνο καταγγέλλοντας τον πατέρα της ως προδότη{{sfn|Buisson|1999|p=227}}. Ενώ ο Μιχαήλοβιτς ήταν στη φυλακή τα παιδιά του δεν πήγαν να τον δουν και μόνο η γυναίκα του τον επισκέφθηκε.{{sfn|Roberts|1973|p=307}} Το 2005 η Γκορντάνα Μιχαήλοβιτς πήγε προσωπικά στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παραλάβει το μεταθανάτιο βραβείο του πατέρα της. Ένας άλλος γιος, ο Βόισλαβ Μιχαήλοβιτς, πολέμησε μαζί με τον πατέρα του και σκοτώθηκε σε μάχη το Μάιο του 1945.{{sfn|Buisson|1999|p=242}} Ο εγγονός του, Βόισλαβ Μιχαήλοβιτς (γεννημένος το 1951, που πήρε το όνομα του θείου του), είναι Σέρβος πολιτικός, μέλος του Σερβικού Κινήματος Ανανέωσης και αργότερα του [[Σερβικό Δημοκρατικό Κίνημα Ανανέωσης|Σερβικού Δημοκρατικού Κινήματος Ανανέωσης]]. Ήταν δήμαρχος του Βελιγραδίου για ένα χρόνο, από το 1999 έως το 2000 και έλαβε μέρος ανεπιτυχώς στις Γιουγκοσλαβικές προεδρικές εκλογές του 2000.{sfn|BBC|7 August 2000}}
 
== Παραπομπές ==
Ανώνυμος χρήστης