Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

386 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 11 μήνες
καμία σύνοψη επεξεργασίας
====Αρχαία Ελλάδα====
 
[[Αρχείο:ARGOS Circa B.C. 400-322a.jpg|thumb|right|240px|Αργυρή δραχμή του Άργους. 4ος αι. π.Χ.]]
Οι Πελασγοί κληροδότησαν στην πόλη πολλές ονομασίες, όπως το ίδιο της το όνομα και τη λέξη "Λάρισα", το όνομα του κάστρου που δεσπόζει στον ομώνυμο λόφο της πόλης, που σημαίνει ακρόπολη. Στον ίδιο λόφο υπήρχε και το ιερό της θεάς [[Ήρα (μυθολογία)|Ήρας]] της Ακραίας, σήμερα το μοναστήρι της Παναγιάς της Κατακεκρυμμένης. Στη [[Μυκηναϊκός πολιτισμός|Μυκηναϊκή εποχή]], το Άργος αποτέλεσε μαζί με τις [[Μυκήνες]] και την [[Τίρυνθα]] σημαντική εγκατάσταση με στρατηγική θέση στην εύφορη Αργολική πεδιάδα. Η πόλη διέθετε το δικό της νόμισμα και έφτασε στο απόγειο της ισχύος της κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. υπό την τυραννία του Φείδων, οπότε και υπερείχε των άλλων Πελοποννησιακών πόλεων, κυρίως δε της Σπάρτης. Κατά την περίοδο αυτή, στην πόλη λειτούργησε σχολή γλυπτικής και χαλκοπλαστικής ενώ αξιόλογα ήταν και τα κεραμοποιεία, τα βυρσοδεψεία αλλά και οι βιοτεχνίες ετοίμων ενδυμάτων που έφτιαχναν ρούχα σε πλούσια ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων. Χαρακτηριστικό δε είναι ότι κατά τακτά διαστήματα, διοργανωνόταν έκθεση με τα προϊόντα της αργολικής γης. Στο αρχαίο Άργος υπήρχε επίσης πλήθος εορτασμών, κρίνοντας από τις τουλάχιστον 25 γιορτές που έχουν καταγραφεί.<ref>http://argolika.gr/index.php/2014-25-96-44-85-11/2013-44-34-89-23-12/2013-10-18-08-30-27/5330-methysoi-kleftes-sykofantes</ref>
Kατά την [[Κάθοδος των Δωριέων|Κάθοδο των Δωριέων]], περί το 1098 π.Χ., το Άργος ήταν διαιρεμένο σε τέσσερις συνοικίες, η καθεμία από τις οποίες κατοικείτο από διαφορετική [[φυλές (αρχαία Ελλάδα)|φυλή]].
====Λέων Σγουρός====
 
[[ΑρχείοFile:ARGOS Circa B.C. 400-322aLead_seal_of_Leon_Sgouros.jpg|thumb|right|240px250px|Αργυρή δραχμήΣφραγίδα του Άργους.Λέων 4ος αι. π.Χ.Σγουρού]]
Στις αρχές του 13ου αιώνα ο Έλληνας άρχοντας από το [[Ναύπλιο]] [[Λέων Σγουρός]] επαναστάτησε ενάντια στον αυτοκράτορα [[Αλέξιος Γ'|Αλέξιο Γ']] και αυτονακηρύχθηκε άρχοντας. <ref>Κώστας Σαρδελλής, «Λέων Σγουρός. Μια μεγάλη φυσιογνωμία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού»,Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73 (Ιούλιος 1974), σελ.13</ref> Ο Λέων Σγουρός με αφετηρία την πατρίδα του κατέλαβε το Άργος και την [[Κόρινθος|Κόρινθο]], θανάτωσε τον εκεί αρχιεπίσκοπο γκρεμίζοντας τον από την Ακροκόρινθο αφού προηγουμένως τον τύφλωσε. <ref>Κώστας Σαρδελλής, «Λέων Σγουρός. Μια μεγάλη φυσιογνωμία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού»,Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73 (Ιούλιος 1974), σελ.14</ref> Η κυριαρχία του Σγουρού σύντομα επεκτάθηκε από το Ναύπλιο μέχρι τη [[Βοιωτία]] (1203). Τον επόμενο χρόνο οι [[Φράγκοι]] εκστράτευσαν και κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη στην [[Δ' Σταυροφορία]] (1204), ο Αλέξιος Γ' ζήτησε καταφύγιο στη [[Λάρισα]], και έδωσε στον Σγουρό την κόρη του [[Ευδοκία Αγγελίνα]] ως σύζυγο και τον τίτλο του [[Δεσπότης|Δεσπότη]]<ref name="ReferenceA"/>. Ο Σγουρός δεν βρήκε υποστήριξη από τον τοπικό Ελληνικό πληθυσμό λόγω της τυραννικής του διακυβέρνησης και κατέφυγε στο [[Κάστρο Ακροκορίνθου]] όπου και οχυρώθηκε (1205).<ref name="ReferenceA"/> Οι Φράγκοι μετά τον θρίαμβο τους στην [[Μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα]] πολιόρκησαν την ηγεμονία του Σγουρού στην οποία ανήκε και το Άργος, ο ίδιος παρέμεινε οχυρωμένος στην Ακροκόρινθο. Ο Σγουρός δεν άντεξε τελικά την ταπείνωση και αυτοκτόνησε πέφτοντας έφιππος στα βράχια από το κάστρο της Ακροκορίνθου (1208).<ref>Κώστας Σαρδελλής, «Λέων Σγουρός. Μια μεγάλη φυσιογνωμία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73 (Ιούλιος 1974), σελ.18</ref> Μετά τον θάνατο του Σγουρού η πτώση της ηγεμονίας του στους Φράγκους ήταν θέμα χρόνου : έπεσε πρώτα η [[Ακροκόρινθος]] (1209), ακολούθησαν το Άργος και το Ναύπλιο (1212).
 
====Φραγκοκρατία====
 
[[File:Otta_de_la_Roche_seal.jpg|thumb|right|250px|Σφραγίδα του Όθων ντε Λα Ρος]]
Ο [[Δουκάτο των Αθηνών|Δούκας των Αθηνών]] [[Όθων ντε Λα Ρος]] που ήταν πρωταγωνιστής στην Άλωση των τριών πόλεων ανέλαβε την διοίκηση στα [[Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας]]. Τα τιμάρια κληρονόμησε ο γιος του Όθων λόρδος του Ρέι που τα πούλησε στον αδελφό του δούκα τον Αθηνών [[Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος]] με 15.000 χρυσά υπέρπυρα.<ref>Longnon 1973, pp. 65–69.</ref> Ο [[Πριγκιπάτο της Αχαΐας|Πρίγκιπας της Αχαΐας]] [[Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος]] ήταν μέχρι το 1259 ο ισχυρότερος άρχοντας των Λατίνων στην κεντρική Ελλάδα, ο [[Οίκος ντε Λα Ρος]] ήταν υποτελής του.<ref>Setton 1976, p. 68.</ref><ref>Bon 1969, p. 68.</ref> Ο [[Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος]] μετά τον θρίαμβο στην μάχη της [[Μάχη της Πελαγονίας]] (1259) διέλυσε την [[Λατινική Αυτοκρατορία]] και δημιούργησε ξανά την [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία]]. Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος συνελήφθη αιχμάλωτος του Μιχαήλ Παλαιολόγου, απελευθερώθηκε αφού του παρέδωσε πολλές πόλεις στην νότια Πελοπόννησο αλλά τα Τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου παρέμειναν στους Λατίνους.<ref>Bon 1969, p. 123.</ref><ref>Setton 1976, pp. 98–99, 427.</ref> Τα τιμάρια ανήκαν πάντα στο Δουκάτο
Ο [[Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν]] κληρονόμησε το δουκάτο των Αθηνών (1309) αλλά ο ίδιος και οι μεγαλύτεροι ιππότες των Φράγκων έπεσαν τον Μάρτιο του 1311 στην [[Μάχη του Κηφισού]] εναντίον των Καταλανών. Την επόμενη μέρα οι Καταλανοί κατέλαβαν το δουκάτο των Αθηνών, με την στρατιωτική τους ικανότητα απείλησαν να κυριεύσουν το Άργος και το Ναύπλιο.<ref>Luttrell 1966, p. 34</ref><ref>Topping 1975, pp. 107–108.</ref>
====Πτώση στους Οθωμανούς====
 
[[File:Mahmud_Pasha.png|thumb|right|250px|Ο [[Μεγάλος Βεζίρης]] [[Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς]], κατακτητής του Άργους]]
Οι Οθωμανοί κήρυξαν τον πόλεμο στους Βενετούς τον Νοέμβριο του 1462 με το πρόσχημα ότι είχαν προσφέρει άσυλο σε κάποιον κλέφτη Αρβανίτη φυγά που είχε δραπετεύσει στην [[Κορώνη]] και οι Βενετοί αρνήθηκαν να τον παραδώσουν.<ref>Setton (1978), p. 241</ref> Η [[Οθωμανική Αυτοκρατορία]] βρισκόταν εκείνη την εποχή στο αποκορύφωμα της δύναμης της, είχε προηγηθεί η [[Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)|Άλωση της Κωνσταντινούπολης]] από τον [[Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής|Μωάμεθ τον Πορθητή]] (1453), ακολούθησε η πτώση των τελευταίων Ελληνικών κρατών όπως το [[Δεσποτάτο του Μυστρά]] και η [[Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας]] (1461). Ο Οθωμανός κυβερνήτης του Μοριά Ισά-Μπέης Ισάκοβιτς κατέλαβε με προδοσία το Άργος (3 Απριλίου 1463).<ref>Setton (1978), p. 241</ref> Η Δημοκρατία της Βενετίας, ο Ούγγρος βασιλιάς [[Ματθαίος Κορβίνος]] και ο [[Φίλιππος της Βουργουνδίας]] δημιούργησαν με τον πάπα [[Πάπας Πίος Β΄|Πίο Β΄]] συμμαχία εναντίον της Τουρκίας (19 Οκτωβρίου 1463).<ref>Setton (1978), p. 249</ref>
 
17.682

επεξεργασίες