Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Νίκος Κιτσίκης»

δρθ
μ (Αποσαφήνιση από Εφετείο σε Εφετείο (Ελλάδα))
(δρθ)
{{πληροφορίεςΠληροφορίες προσώπου}}
Ο '''Νίκος Κιτσίκης''' ([[Ναύπλιο]], [[14 Αυγούστου]] [[1887]] - [[Αθήνα]], [[26 Ιουλίου]] [[1978]]), ήταν [[Έλληνας]] [[πολιτικός μηχανικός]], [[Ελληνική Γερουσία|γερουσιαστής]], [[Βουλή των Ελλήνων|βουλευτής]], καθηγητής και πρύτανης του [[Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο|Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου]], σύζυγος της [[Μπεάτα Κιτσίκη|Μπεάτας Κιτσίκη]]. Θεωρείται ως ο πατέρας της ελληνικής στατικής. Ο υιός του, [[Δημήτρης Κιτσίκης]], είναι σήμερα καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της [[Οττάβα|Οττάβας]]. Ο Νίκος είναι αδελφός του αρχιτέκτονα [[Κώστας Κιτσίκης|Κώστα Κιτσίκη]], 1893-1969, μέλους της επιτροπής ''Σύνταξης Νέου Πολεοδομικού Σχεδίου Θεσσαλονίκης'' μετά την [[Μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης 1917|μεγάλη πυρκαγιά του 1917]]. Είχε και μία αδελφήαδελφὴ, την Μαρίκα (1890-1987), σύζυγο Σταμάτη Γυαλίστρα.
 
== Βιογραφία ==
Ο Νίκος Κιτσίκης γεννήθηκε στο [[Ναύπλιο]]. Ήταν υιός του προέδρου [[Εφετείο (Ελλάδα)|Εφετών]] Ναυπλίου Δημήτρη Νικολάου Κιτσίκη (1850-1898) και της δημοσιογράφου Κασσάνδρας Χατσοπούλου, αδελφής του βουλευτή ΕυρυτανίαςΕὐρυτανίας [[Δημήτρης Χατσόπουλος|Δημήτρη Χατσόπουλο]].Η [[Οικογένεια Χατσοπούλου]] από το [[Καρπενήσι]], έδωσε πολλές προσωπικότητες στην Ιστορία του Νεοελληνικού Κράτους, πολιτικούς, ποιητές, δημοσιογράφους και επιστήμονες, μεταξύ αυτών και τον Γεώργιο Χατσόπουλο (1927-2018) "σύγχρονος Άϊνσταϊν".<ref>Καθημερινή,27-09-2018</ref> Η [[Οικογένεια Κιτσίκη]] προερχότανπροήρχετο από το χωριό Σκόπελος της [[Λέσβος|Λέσβου]] απ' όπου έφυγαν το 1865 για να εγκατασταθούν στην Αθήνα. Ο Δημήτρης Κιτσίκης έκτισε το 1887 τριώροφη ιδιόκτητη οικία στην Αθήνα όπου ζούσε η οικογένειά του. Η αδελφή του Καλλιόπη παντρεύτηκε τον Ιωάννη Π.Νικόλαο Παντελάκη.
 
Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο απ' όπου αποφοίτησεαπεφοίτησε το 1907, πρώτος στην τάξη του. Πήρε την μοναδική υποτροφία του Αβερωφείου κληροδοτήματος, κατόπιν διαγωνισμού και συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου, το Technische Hochschule, Charlottenburg. Στο Πανεπιστήμιο της [[Σορβόννη]]ςΣορβόννης, στο [[Παρίσι]], παρακολούθησεπαρηκολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας και μαθηματικών του μεγάλου Γάλλουγάλλου μαθηματικού [[ΑνρίHenri Πουανκαρέ]]Poincaré. Το 1936 αναγορεύτηκεαναγορεύθηκε doctor honoris causa του Πολυτεχνείου του [[Βερολίνο]]υΒερολίνου, "για τις πολυάριθμες εξαίρετες επιστημονικές εργασίες του", όπως αναγράφει το διδακτορικό του.
 
Μετά το τέλος των σπουδών του, εργάστηκε ως μηχανικός σε γερμανική εταιρεία στο Βερολίνο (1911-1913) και το 1913 επέστρεψε στην [[Ελλάδα]] εθελοντικά για να πάρει μέρος ως απλός στρατιώτης στον [[Β' Βαλκανικός Πόλεμος|Β' Βαλκανικό Πόλεμο]]. Το 1916, σε ηλικία 29 ετών, εξελέγη τακτικός καθηγητής σιδηρών γεφυρών και έργων εκ σιδηροπαγούς σκυροδέματος του ΕΜΠ. Είναι ο δημιουργός του κλάδου της Στατικής. Εγκαινίασε τις νεότερεςνεώτερες μεθόδους, όπως η φωτοδιαγνωστική.
 
ΔιορίστηκεΔιορίσθηκε Γενικός Διευθυντής Δημοσίων Έργων το 1917-1920 με υπουργό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και βοήθησε στην μετάκληση στην Ελλάδα γνωστών Ελλήνων μηχανικών του εξωτερικού, συνέβαλε δε στην ανοικοδόμηση της [[Θεσσαλονίκη|Θεσσαλονίκης]]. Το 1921-1928, ως τεχνικός διευθυντής της βρετανικής εταιρείας Μακ Αλπάιν (1921-1928) κατασκεύασε το [[Ηράκλειο Κρήτης|λιμάνι του Ηρακλείου]]. Προς τιμήν του, το 2003, αναγέρθηκεανηγέρθη στο λιμάνι το άγαλμά του. Στην πόλη αυτή γνώρισε την γυναίκα του, την Ηρακλειώτισσα Μπεάτα Πετυχάκη, την μελλοντική [[Μπεάτα Κιτσίκη]] (1907-1986), που αργότερα έγινε γνωστή στην [[Εθνική Αντίσταση (Ελλάδα)|Αντίσταση]] ως αγωνίστρια του [[Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο|Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου]] (ΕΑΜ) και στον [[Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949|Εμφύλιο]] στον [[Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας|Δημοκρατικό Στρατό]] (ΔΣΕ) και [[Θανατική ποινή|καταδικάσθηκε σε θάνατο]] το 1948 ως μέλος του [[Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας|Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος]] (ΚΚΕ).
 
Τὸ 1931 και πάλι το 1935 εξελέγη παμψηφεί πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος και ξεκίνησε πρόγραμμα για την βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας. Οι διαλέξεις του στην Αρχαιολογική Εταιρεία έμειναν ιστορικές επειδή έθεσαν τις βάσεις για όλα τα μετέπειτα ελληνικά αναπτυξιακά προγράμματα. ΕκδόθηκανΕξεδόθηκαν σε βιβλίο 2.000 σελίδων, με τον γενικό τίτλο ''Η οικονομική έρευνα των μεγάλων τεχνικών ζητημάτων''", και τις είχαν παρακολουθήσει ανελλιπώς ο πρωθυπουργός [[Ελευθέριος Βενιζέλος]] και [[Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Δεκεμβρίου 1929|μέλη του υπουργικού συμβουλίου]]. Την ίδια εποχή εξελέγη παμψηφεί γερουσιαστής του τεχνικού κόσμου (1929-1935) και μετά, για οκτώ χρόνια (1937-1945) υπήρξε τεχνικός διευθυντής του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ). Υπήρξε από το 1937 μέχρι το 1945, εκλεγμένος παμψηφεί, αντιπρύτανης και πρύτανης του [[ΕΜΠ|Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου]].
 
== Πολιτική και ιδεολογική δράση ==
[[Αρχείο:Nikos Kitsikis 2(commons).JPG|thumb|250px|Ο Νίκος Κιτσίκης πολιτικός.]]
[[Αρχείο:Nikos Kitsikis 3(commons).JPG|thumb|250px|Ο Νίκος Κιτσίκης το 1964.]]
[[Αρχείο:Nicolas Kitsikis statue- Herakleion harbour.JPG|thumb|Άγαλμα του Νίκου Κιτσίκη στο λιμάνι του Ηρακλείου Κρήτης, κατασκευαστήκατασκευαστής του λιμανιού]]
[[Αρχείο:Statue Nicolas Kitsikis-Herakleion(4)-photo Dec 2012.jpg|thumb|Ο Νίκος Κιτσίκης στο λιμάνι του Ηρακλείου που κατασκεύασε|σύνδεσμος=Special:FilePath/Statue_Nicolas_Kitsikis-Herakleion(4)-photo_Dec_2012.jpg]]
 
Την εποχή που σπούδαζε στο Βερολίνο εντάχθηκε στην κίνηση των [[Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας|Γερμανών σοσιαλιστών]] και στην ελλαδική κίνηση των Κοινωνιολόγων, δίπλα στους [[Αλέξανδρος Δελμούζος|Δελμούζο]], [[Αλέξανδρος Παπαναστασίου|Παπαναστασίου]], [[Δημήτρης Γληνός|Γληνό]]. Μέχρι την γερμανική κατοχή το 1941, παρέμεινε πιστός στον Ελευθέριο Βενιζέλο και το 1935 συμμετείχε στο
[[Κίνημα 1ης Μαρτίου 1935|βενιζελικό κίνημα του 1935]]. Στην κατοχή φυλακίσθηκε δύο φορές για την αντιστασιακή του δράση στον φοιτητικό χώρο προσχωρώντας στο ΕΑΜ. Στα τέλη του 1944 έγινε μέλος του ΚΚΕ και το 1946 απολύθηκεαπελύθη από την έδρα του ως κομμουνιστής.
 
Από το 1945 ως το 1949 ο Νίκος Κιτσίκης ήταν πρόεδρος του [[Ελληνοσοβιετικός Σύνδεσμος|Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου]] και το 1956 μέχρι το 1967, υπήρξε βουλευτής της [[Εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθήνας|Α' Αθηνών]], εκλεγμένος επανειλημμένως με το κόμμα της [[ΕΔΑ]]. Στις δημοτικές ἐκλογές στην Αθήνα κατέλαβε την πρώτη θέση αλλά λόγω του εκλογικού νόμου δήμαρχος εξελέγη ο Γ. Πλυτάς. Μετά το [[πραξικόπημα της 21ης Απριλίου]] εξορίσθηκε στην [[Γυάρος|Γυάρο]].
 
== Βιβλιοθήκη Νίκου Κιτσίκη ==
Τὀ αρχείο και η βιβλιοθήκη του Νίκου Κιτσίκη στεγάζονται στο μέγαρο του [[Αριστείδης Στεργιάδης|Αριστείδη Στεργιάδη]] στο Ηράκλειο της Κρήτης. Στο νεοκλασικόνεοκλασσικό αυτό κτίριο, στεγάζονται σήμερα οι Υπηρεσίες του ΤΕΕ ανατολικής Κρήτης η Βιβλιοθήκη του οποίου φιλοξενεί το αρχείο του Νίκου Κιτσίκη.
 
== Βιβλιογραφία - Πηγές ==
* ΤΕΕ και [[Έλλη Παππά]] -Νίκος Κιτσίκης: Ο επιστήμονας, ο άνθρωπος, ο πολιτικός. Αθήνα, 1986
 
* Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Εθνική Αντίσταση, 1941-44. Αθήνα, Έκδοση Γραφείου Δημοσίων Σχέσεων ΕΜΠ, 1985. (Παρουσίαση του αντιστασιακού έργου του Νίκου Κιτσίκη, ο οποίοςοποῖος αποκαλείται στο βιβλίο αυτό, "ο πρύτανης της αντιστασιακής γενιάς του Πολυτεχνείου").
 
* Εμμανουήλ Γ. Χαλκιαδάκης -Το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας στον Μεσοπόλεμο. Σύσταση, λειτουργία, εξέλιξη. Ο ρόλος του Νίκου Κιτσίκη. Αθήνα, ΤΕΕ, 2003
 
== Απόδοση τιμών ==
Τον Ιούλιο του 1978 κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο της Αθήνας με έξοδα της Πολιτείας. Το 2003, στο λιμάνι του Ηρακλείου ανεγέρθη η [[προτομή]] του Νίκου Κιτσίκη, ἔργο της [[Ασπασία Παπαδοπεράκη|Ασπασίας Παπαδοπεράκη]], ως κατασκευαστής του λιμανιού.
 
==Βλέπε επίσης==
[[Κατηγορία:Βουλευτές Α' Αθηνών]]
[[Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ]]
[[Κατηγορία:Γεννήσεις το 1887]]
[[Κατηγορία:Θάνατοι το 1978]]
[[Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου]]
[[Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές]]
12.478

επεξεργασίες