Αρκαδισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα): Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

{{πρόχειρο χρήστη+|2 <!-- Μην αφαιρείτε αυτή τη γραμμή όσο η σελίδα είναι σε πρόχειρο -->}}
 
'''Αρκαδισμός''' (καλλιτεχνικό ρεύμα): Πρόκειται για λογοτεχνικό και ευρύτερο καλλιτεχνικό ρεύμα. Με αφαιτηρία την [[Αναγέννηση]] χαρακτηρίστηκε από την διάκριση της Ελληνικής [[Αρκαδία|Αρκαδίας]] ως ιδεατού τόπου. Τα καταπράσινα βουνά, τα πλούσια νερά, οι μυθικές τοποθεσίες, οι εκθαμβωτικές κοιλάδες έκαναν τους ανθρώπους να πιστεύουν ήδη από την [[αρχαιότητα]] ότι η [[Αρκαδία]] ήταν ένας ονειρικός τόπος. Η εμφάνιση του [[Πάνας|Πάνα]] στην [[Ελληνική μυθολογία|Ελληνική Μυθολογία]] ανάγεται στον 7ο αιώνα π.Χ. σύμφωνα με την οποία γεννήθηκε στο [[Λύκαιο όρος|Λύκαιον όρος]] της [[Αρκαδία|Αρκαδίας]]. Ποιητές όπως ο [[Θεόκριτος]] και ο [[Βιργίλιος]] έπλασαν ουσιαστικά μια ουτοπική χώρα, όπου οι βοσκοί διατηρούσαν τα αγνά ήθη τους και επικρατούσε η γοητεία της ανέμελης ζωής. Αργότερα, ο Αρκαδισμός απέκτησε νέο ερέθισμα σε μια ενέργεια της περιγραφής της [[Αρκαδία|Αρκαδίας]] από τον [[Δάντης Αλιγκέρι|Δάντη]] (θεία[[Θεία κωμωδίαΚωμωδία]]).<ref name=":0">{{Cite web|url=http://kollineslexiko.blogspot.com/2014/06/et-in-arcadia-ego.html|title=Το Λεξικό της Κολλίνας : Et in Arcadia ego|last=Vasilis|first=|ημερομηνία=17 Ιουνίου 2014|website=Το Λεξικό της Κολλίνας|publisher=|archiveurl=|archivedate=|accessdate=19 Μαρτίου 2019}}</ref>
 
== Αρκαδία ==
Περιοχή η οποία κατά την [[αρχαιότητα]] έγινε στην [[Τέχνες|τέχνη]] το σύμβολο της βουκολικής λιτότητας, της ευημερίας, της ανεμελιάς και του έρωτα κοντά στη φύση. Για να δείξουν την άφθαστη αγγαλίαση πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν την έκφραση "et in Arcadia ego" ("ήμουν και εγώ στην Αρκαδία").<ref name=":1">{{Cite web|url=http://conference.arcadians.gr/index.php?itemid=32|title=Α' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ|last=|first=|ημερομηνία=|website=conference.arcadians.gr|publisher=|archiveurl=|archivedate=|accessdate=2019-03-19}}</ref>
 
== Αρκαδία και Αρκαδισμός στη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία ==
Με αναφορά τους κλασσικούς χρόνους, η [[Αρκαδία]] είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ειδυλλιακή φύση, αλλά ταυτόχρονα και με τις θεμελειώδεις αρχές του [[Αναγεννησιακός ουμανισμός|ανθρωπισμού]]. Με τη συνέχεια των αιώνων και πιο ειδικά κατά τον [[Διαφωτισμός|Διαφωτισμό]] και την [[Αναγέννηση|Αναγγένηση]] η ευρωπαϊκή κουλτούρα επηρεάστηκε σημαντικά από τον Αρκαδικό Μύθο, γεννώντας φιλοσοφικά, λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά ρεύματα που συγκροτούν τη βάση του ευρωπαϊκού πνεύματος και πολιτισμού. Στην [[αρχαιότητα]] η [[Αρκαδία]] γνωστή ως μια ορεινή και άβατη χώρα, κατοικίσιμη στην πλειονότητά της από βοσκούς προβάτων και αιγών, συνδέθηκε ως τοπικός πολιτισμός με τα τοπικά παραδοσιακά τραγούδια, όπως και με το παίξιμο του αυλού, συνήθεια που οι Αρκάδες υιοθέτησαν κατά τη διάρκεια της βοσκής. Ο Ντόπιος θεός[[Θεός]] [[Πάνας]] έδωσε πνοή στη ροπή αυτή, καθώς ήταν αυτός που σύμφωνα με τη μυθολογία[[Μυθολογία]] ανακάλυψε τον ομώνυμο αυλό, ο οποίος αποτελούνταν από επτά μη ισομήκη καλάμια ενωμένα με κερί και σπάγκο.<ref name=":2">{{Cite web|url=http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/culture/clasarcadia/etinarc.html|title=ET IN ARCADIA EGO - Η Κλασσική Αρκαδία στην Αναγέννηση - Αρκαδικό Ιδεώδες - Et in Arcadia Ego|website=arcadia.ceid.upatras.gr|accessdate=2019-04-01}}</ref>
 
=== '''''<small>Λογοτεχνία</small>''''' ===
Ο Αρκαδισμός στη [[λογοτεχνία]] επιδίωξε την φυσική απλότητα του ύφους έχοντας ως βάση την Ελληνική και Ρωμαϊκή βουκολική ποίηση. Λειτούργησε ακόμη ως αντίλογος στο σύνθετο, υπερφορτωμένο και εξεζητημένο ύφος του [[μπαρόκ]].<ref name=":1" /> Η άμεση, ευρεία απήχηση της βουκολικής (ποιμενικής) ποίησης και μουσικής στον Ελληνικό κόσμο, άρχισε να εμπνέει σημαντικούς ποιητές της εποχής, μουσική ανοιχτή και εγκάρδια που επινοήθηκε από τον [[Πάνας|Πάνα]] και τους ποιμένες Αρκάδες. Οι τελευταίοι τραγουδούσαν στίχους των ποιητών και αντάλλασσαν τραγούδια μέσα σ' ένα όμορφο, γαλήνιο και γνήσιο φυσικό τοπίο, απαλλαγμένο από κάθε επικίνδυνη εξωτερική παρέμβαση. Το τοπίο αυτό συνεπάγεται μια "γήινη Αρκαδία", ταυτόσημη με έναν τόπο όασης στην οποία ο άνθρωπος μπορεί να βιώσει τη συναισθηματική πληρότητα. Συνεπώς, με το πέρασμα του χρόνου, αναπτύχθηκε το λογοτεχνικό είδος της βουκολικής, ποιμενικής ποίησης (bucolic poetry - pastoral) που μιμείται την αγροτική ζωή και συχνά τη ζωή μιας φανταστικής εποχής, στην οποία πρωταρχικό ρόλο διαδραματίζουν οι έρωτες μεταξύ ποιμένων. Το είδος αυτό γνώρισε μεγάλη δημοτικότητα και διάρκεια περίπου 2.000 χρόνων. Εξήγηση δίδεται από το γεγονός ότι οι βοσκοί, απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας, με τους οποίους ο καθένας μας μπορεί να ταυτισθεί, δραστηριοποιούνται σε ένα καθολικό αντικείμενο. Έτσι το πολύπλοκο ανάγεται στο απλό, ενώ το οικουμενικό εκφράζεται στο συγκεκριμένο.<ref name=":2" />
 
''<sub>'''<big>Ποιητές που ανέδειξαν την βουκολική ποίηση</big>'''</sub>''
61

επεξεργασίες