Αρκαδισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα): Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
{{πρόχειρο χρήστη+|2 <!-- Μην αφαιρείτε αυτή τη γραμμή όσο η σελίδα είναι σε πρόχειρο -->}}
 
'''Αρκαδισμός''' (καλλιτεχνικό ρεύμα): Πρόκειται για λογοτεχνικό και ευρύτερο καλλιτεχνικό ρεύμα. Με αφαιτηρία την [[Αναγέννηση]] χαρακτηρίστηκε από την διάκριση της Ελληνικής [[Αρκαδία|Αρκαδίας]] ως ιδεατού τόπου. Τα καταπράσινα βουνά, τα πλούσια νερά, οι μυθικές τοποθεσίες, οι εκθαμβωτικές κοιλάδες έκαναν τους ανθρώπους να πιστεύουν ήδη από την [[αρχαιότητα]] ότι η [[Αρκαδία]] ήταν ένας ονειρικός τόπος. Η εμφάνιση του [[Πάνας|Πάνα]] στην [[Ελληνική μυθολογία|Ελληνική Μυθολογία]] ανάγεται στον 7ο αιώνα π.Χ. σύμφωνα με την οποία γεννήθηκε στο [[Λύκαιο όρος|Λύκαιον όρος]] της [[Αρκαδία|Αρκαδίας]]. Ποιητές όπως ο [[Θεόκριτος]] και ο [[Βιργίλιος]] έπλασαν ουσιαστικά μια ουτοπική χώρα, όπου οι βοσκοί διατηρούσαν τα αγνά ήθη τους και επικρατούσε η γοητεία της ανέμελης ζωής. Αργότερα, ο Αρκαδισμός απέκτησε νέο ερέθισμα σε μια ενέργεια της περιγραφής της [[Αρκαδία|Αρκαδίας]] από τον [[Δάντης Αλιγκέρι|Δάντη]] ([[Θεία Κωμωδία]]).<ref name=":0">{{Cite web|url=http://kollineslexiko.blogspot.com/2014/06/et-in-arcadia-ego.html|title=Το Λεξικό της Κολλίνας : Et in Arcadia ego|last=Vasilis|first=|ημερομηνία=17 Ιουνίου 2014|website=Το Λεξικό της Κολλίνας|publisher=|archiveurl=|archivedate=|accessdate=19 Μαρτίου 2019}}</ref>
 
== Αρκαδία ==
Περιοχή η οποία κατά την [[αρχαιότητα]] έγινε στην [[Τέχνες|τέχνη]] το σύμβολο της βουκολικής λιτότητας, της ευημερίας, της ανεμελιάς και του έρωτα κοντά στη φύση. Για να δείξουν την άφθαστη αγγαλίασηαγαλλίαση πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν την έκφραση "et in Arcadia ego" ("ήμουν και εγώ στην Αρκαδία").<ref name=":1">{{Cite web|url=http://conference.arcadians.gr/index.php?itemid=32|title=Α' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ|last=|first=|ημερομηνία=|website=conference.arcadians.gr|publisher=|archiveurl=|archivedate=|accessdate=2019-03-19}}</ref>
 
== Αρκαδία και Αρκαδισμός στη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία ==
''<sub>'''<big>Ποιητές που ανέδειξαν την βουκολική ποίηση</big>'''</sub>''
 
Πατέρας της βουκολικής ποίησης θεωρείται ο Έλληνας ποιητής [[Θεόκριτος]] (310-250 π.Χ) από τις [[Συρακούσες]]. Ο [[Θεόκριτος]] με καταγωγή από τη Κω και διαμένοντας στην [[Αίγυπτος|Αίγυπτο]], στην εποχή του [[Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος|Πτολεμαίου ΙΙ]], υπήρξε ο τελευταίος ποιητής που έγραψε στη [[Δωρική διάλεκτος|δωρικήΔωρική διάλεκτο]]. Στα ποιήματά του με τίτλο "Ειδύλλια" (Idylls), τα οποία έγραψε κατά τη παραμονή του στην αυλή του [[Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος|Πτολεμαίου]] στην [[Αλεξάνδρεια]], αξιοποίησε την ανταλλαγή στίχων μεταξύ μυθιστορηματικών ποιμένων. Μολονότι άνθρωπος της πόλης, στο έργο του διακρίνεται η νοσταλγία για τη φύση και τους βοσκούς της παιδικής του ηλικίας, καθώς και για την εξοχή της πατρίδας του. Οι ιδεατοί ποιμένες που χρησιμοποιεί εξιστορούν τις ερωτικές τους περιπέτειες και υμνολογούν την αγαπημένη τους ποίηση και τους τραγουδιστές που θαυμάζουν. Στο ειδύλλιό του "Θύρσις ή Ωδή", ο [[Θεόκριτος]] εισάγει τη μορφή και το περιεχόμενο της βουκολικής [[Ελεγεία|ελεγείας]].<ref name=":2" />
 
Ο [[Βιργίλιος]] (70-19 π.Χ.), ο μεγαλύτερος Ρωμαίος ποιητής, εμπνεύστηκε από τα "Ειδύλλια" για να γράψει στα [[Λατινική γλώσσα|Λατινικά]] δέκα ποιητικά αριστουργήματα της βουκολικής ποίησης, γνωστά σαν "Eclogues" ή "Βουκολικά"  ("Bucolics"). Σε αντίθεση με τον [[Θεόκριτος|Θεόκριτο]], του οποίου οι ποιμένες εντάχθηκαν στη [[Σικελία]], ο [[Βιργίλιος]] απεικόνισε τους Αρκάδες του στην [[Αρκαδία]]. Η συγκεκριμένη ωστόσο, πρόκειται για μια [[Αρκαδία]] που έμοιαζε εξαιρετικά με την Βόρεια [[Ιταλία]], όπου γεννήθηκε. Οι κάτοικοι της "Αρκαδίας" του [[Βιργίλιος|Βιργιλίου]] τραγουδούν για τον έρωτα και για την ποίησή τους, όπως ακριβώς και στην ποίηση του [[Θεόκριτος|Θεόκριτου]]. Παράλληλα όμως αξιοσημείωτες είναι οι αναφορές στα πολιτικά δρώμενα της εποχής του [[Βιργίλιος|Βιργιλίου]]. Έχει παρατηρηθεί από μελετητές, πως τα "Βουκολικά" είναι πλήρη αναφορών στην [[πολιτική]] και στους πολιτικούς αυτής της περιόδου, όπως ο [[Ιούλιος Καίσαρ]] και ο Οκτάβιος (Καίσαρ Αύγουστος).<ref name=":2" />
 
Η ποιητική υπεροχή του [[Βιργίλιος|Βιργιλίου]] κατοχύρωσε μια εξέχουσα θέση στα "Βουκολικά" στους επικείμενους αιώνες του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Το έργο απέκτησε ιδιαίτερη δημοτικότητα και κατέστη αντικείμενο μίμησης κατά την περίοδο της [[Αναγέννηση|Αναγέννησης]], ειδικότερα στην [[Ιταλία]], [[Ισπανία]], [[Γαλλία]] και [[Αγγλία]], από τον 14ο μέχρι τον 16ο αιώνα. Ήταν μια περίοδος όπου η ποιητική τάση της "ποιμενικής ποίησης" (pastoral poetry) αποτέλεσε έναν ισχυρό πόλο έλξης στους διανοούμενους και στις πολιτιστικές ελίτ της εποχής.<ref name=":2" />
 
== Αρκαδικό ιδεώδες ==
Πρόκειται για μια αναπόληση της αθώας ζωής, του ποιμενικού παραδείσου στην πιο κοινότοπη μορφή του. Είναι μια νοσταλγία για τα αγνά ήθη και πρότυπα της φυσικής ζωής, για την [[παράδοση]] στον χρόνο. Καθίσταται ένας φόρος τιμής στην αρκαδική αυτοσυγκράτηση που δεν επιτρέπει στην ανθρώπινη υπόσταση να επιβληθεί στη φύση. Το αρκαδικό ιδεώδες είναι ένας κόσμος Δύναμης και Γνώσης.<ref>{{Cite web|url=https://www.traveltripolis.gr/1604/arcadian_ideal_el/%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%8E%CE%B4%CE%B5%CF%82-%E2%80%93-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%AD/|title=Αρκαδικό ιδεώδες – ένα μυστικό διατρέχει τους αιώνες {{!}} Travel Tripolis|website=www.traveltripolis.gr|accessdate=2019-03-21}}</ref> Ειδικότερα, το αρκαδικό ιδεώδες ως αξιόλογο πνευματικό και καλλιτεχνικό κίνημα, που ξεκίνησε αρχικά στη [[Ρώμη]] το 1656 από μια ομάδα ανθρώπων των γραμμάτων υπό την αιγίδα της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας, εκφράστηκε μέσα από την Ιταλική Αρκαδική Ακαδημία της [[Ρώμη|Ρώμης]] (Accademia dell' Arcadia). Η βασίλισσα, παραιτημένη από τον θρόνο και ασπάζοντας τον [[Καθολικισμός|καθολοκισμό]], μετακόμισε στη [[Ρώμη]] το 1655 όπου υποστήριξε αληθινά τις [[τέχνες]]. Η τάση αυτή διαμορφώθηκε οριστικά το 1690, ένα χρόνο μετά το θάνατό της. Η βασίλισσα και ο αυλός του [[Πάνας|Πανός]] αποτέλεσαν σύμβολο της Ακαδημίας και όλα τα μέλη της έφεραν ποιμενικά ονόματα. Η τάση αυτή επιδίωκε μια ψυχρότητα προς το ποιητικό ρεύμα του μαρινισμού (marinism), το οποίο κυριαρχούσε εκείνη την εποχή στην [[Ιταλία]], καθώς πρότεινε μια περισσότερο απτή ποιητική μορφή βασισμένη στην κλασική γραμματεία και ειδικότερα στην ελληνικήΕλληνική και ρωμαϊκήΡωμαϊκή βουκολική ποίηση. Τα επόμενα χρόνια η Ακαδημία μέσα από τα προγράμματα και τις εκδηλώσεις της σημείωσε δυνατή δραστηριότητα και εμψύχωσε τη γένεση νέων σημαντικών ποιητικών, δραματικών και μουσικών έργων ποιμενικής έμπνευσης. Ακόμη, φιλοξένησε διακεκριμένους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής διανόησης από τους χώρους των γραμμάτων, της [[Ζωγραφική|ζωγραφικής]] και της [[Μπαρόκ μουσική|μουσικής μπαρόκ]]. Μεταξύ των επιφανών μελών της διακρίθηκαν οι συνθέτες, Bernardo Pasquini (1637 - 1710), Alessandro Scarlatti (1660 - 1725) και Arcangelo Corelli (1653 - 1713), ενώ μαζί της συνεργάστηκε και ο George Frideric Handel (1685-1759). Σύμφωνα μάλιστα με το ιδρυτικό της μέλος και πρώτο της πρόεδρο Giovanni Mario Crescimbeni (1663 - 1728), στα 30 πρώτα χρόνια λειτουργίας της η Ακαδημία συγκέντρωνε 1300 μέλη, ενώ διατηρούσε 114 "αποικίες" εκτός [[Ρώμη|Ρώμης]]. Η Αρκαδική Ακαδημία διήρκεσε δύο περίπου αιώνες.<ref name=":2" />
 
== Η Ιδεατή Αρκαδία στην τέχνη και η φράση ''"Et in Arcadia Ego"''==
 
== Σημειώσεις ==
Η φιλολογική Ακαδημία της Αρκαδίας (Accademia dell' Arcadia) ιδρύθηκε στη [[Ρώμη]] το 19601690, η δράση της οποίας ήταν επηρεασμένη από τα ιδεώδη του [[Κλασικισμός|κλασικισμού]] και του [[Ρασιοναλισμός|ορθολογισμού]].<ref name=":0" />
 
 
61

επεξεργασίες