Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Θεόδωρος Σπανδουγίνος»

→‎Βιογραφικά στοιχεία: προσθήκες από το έργο του Nicole
(προσθήκη από την αγγλική σελίδα)
(→‎Βιογραφικά στοιχεία: προσθήκες από το έργο του Nicole)
Ο '''Θεόδωρος Σπανδουγίνος''' (''Theodore Spandounes'' or ''Spandouginos'') ήταν Έλληνας διπλωμάτης, ιστορικόιστορικός και λόγιος του 16ου αιώνα, σύμβουλος του πάπα κι ένθερμος θιασώτης Σταυροφορίας ανακατάληψης ελληνικών εδαφών από τους Οθωμανούς.
== Βιογραφικά στοιχεία ==
Γεννήθηκε ανάμεσα στο 1465 και το1480το 1480 στη [[Βενετία]]. Πατέρας του ήταν ο βυζαντινός στρατιωτικός Ματθαίος Σπανδουγίνος που εργαζόταν ως μισθοφόρος( stradioti) της [[Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας|Βενετίας]] και μητέρα του η Ευδοκία Καντακουζηνή από τον περιφανή οίκο των Καντακουζηνών κι ανιψιά της [[Άννα Νοταρά|Άννας Νοταρά]], που πριν την [[Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)|άλωση της Κωνσταντινούπολης]] κατέφυγε στην Ιταλία. Είχε τουλάχιστον δύο ακόμα αδέρφια, μια αδερφή κι ένα αδερφό που λεγόταν Αλέξανδρος<ref name=":0">Spandounes Theodore, [http://books.google.se/books?id=OEvWBG6Ct3YC&printsec=frontcover&hl=el&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false ''On the origin of the Ottoman emperors'', translated and edited by Nicol Donald M., Cambridge Univ. Press, 1997, pp vii, viii.], μετάφραση από το ιταλικό κείμενο του 1538, όπως εκδόθηκε από τον Κ.Ν. Σάθα (C.N.Sathas, ''Documents inedits relatifs a l' histoire de la Grece au moyen age, Paris'', 1890)</ref>. Ο πατέρας είχε τιμηθεί το 1454 από τον αυτοκράτορα [[Φρειδερίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Φρειδερίκο Γ]] με τιτλο ιππότη και μία έκταση στη Στερεά Ελλάδα (όταν απελευθερωνόταν από τους Οθωμανούς) κοντά στη [[Ναύπακτος|Νάυπακτο]], που περιλάμβανε το [[Λιδωρίκι Φωκίδας|Λιδωρίκι]] Φωκίδας και το μικρό νησί Σπαντονήσι (σήμερα Τριζόνια). Το όνομα του νησιού μαρτυρεί πιθανότατα την καταγωγή του πατέρα του.
 
Η μητέρα του πέθανε οταν ήταν μικρός πριν το 1490, κι ο πατέρας του τον έστειλε στη μακρινή συγγενή της μητέρας του [[Μάρα Μπράνκοβιτς|Μάρα Μπράνκοβιτς Καντακουζηνή]] στη ανατολική Μακεδονία, κοντά στηστις ΘεσσαλονίκηΣέρρες, όπου της ειχε παραχωρήσει έκταση ο σουλτάνος [[Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής|Μωάμεθ Β]] που την αγαπούσε πολύ έχοντας μεγαλώσει κοντά της. Εκεί ο μικρός Θεόδωρος ανετράφη ως χριστιανός, ωστόσο έμαθε εκτός απο ελληνικά, τούρκικα και τα ήθη κι έθιμά τους.
 
Το 1503, επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη για να βρει τον αδελφο του Αλέξανδρο, που σαν έμπορος είχε χρεωκοπήσει από τον πρόσφατο Βενετο-Τουρκικό πολέμο αφού οι Τούρκοι είχαν κατασχέσει το εμπόρευμα όλων των Βενετών εμπόρων. Όταν έφτασε έμαθε οτι ο αδερφός του δε ζούσε πια και η σημαντική περιουσία του είχε χαθεί οριστικά. Από το 1509, αναγκάστηκε να φύγει και από τη Βενετία κι έζησε στη Γαλλία, όπου γνωρίστηκε και με τον [[Ιανός Λάσκαρις|Ιανό Λάσκαρι]]. Κατα την περαμονή του εκεί, συνέγραψε το πρώτο βιβλίο ιστορίας που αφιέρωσε στο βασιλιά [[Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκο ΙΒ']]. Χαρακτηριστικά αναφέρει στην ιστορία του ότι ο προπαππούς του [[Γεώργιος Καντακουζηνός (γιος Δημητρίου Α΄)|Γεώργιος Καντακουζηνός]] αμύνθηκε στο [[Σμεντέρεβο]] της Σερβίας στις επιθέσεις των Οθωμανων το 1456, διοικώντας σημαντικό φρούριο που δεν παρέδιδε ακόμη και όταν οι επιτιθέμενοι παρήλασαν με τον αιχμάλωτο γιο του Θεόδωρο εμπρός από τα τείχη.
 
Πίστευε στις δυνατότητα συμμαχίας των Δυτικών για εκστρατεία κατά των Τούρκων και τον συγκινούσε το πνεύμα του [[Αναγεννησιακός ουμανισμός|Αναγεννησιακού ουμανισμού]]. Από τα γραπτά του προκύπτει οτι έχοντας επίγνωση της αρχοντικής βυζαντινής καταγωγής του, αγαπούσε το Γένος του αλλά δεν ήταν δογματικά εχθρικός προς τους Τούρκους, έχοντας κατανοήσει πολλά από τον πολιτισμό του<ref name=":0" />. Ωστόσο δεν έπαψε να προειδοποιεί τους δυτικούς χριστιανούς για τον οθωμανικό κίνδυνο από την Ανατολή και να καλεί σε εκστρατεία. Χρησιμοποιούσε τον όρο "Ελλάδα" εννοώντας την πολιτισμένη Ευρώπη σε αντίθεση με την Ασία, θεωρώντας τον εαυτό του υπερασπιστή ενός πολιτισμού, όχι μόνο μιας χώρας. Είχε καλές σχέσεις με Πάπες και κορυφαία στελέχη της Καθολικής Εκκλησίας, και μάλιστα υπήρξε έμπιστος και σύμβουλος των [[Πάπας Λέων Ι΄|Παπών Λέοντος Ι]] (1513-21) για τον οποίο έγραψε κ τη 2η έκδοση της ιστορίας του, του [[Πάπας Κλήμης Ζ΄|Κλήμεντος Ζ]] (1523-34) και του [[Πάπας Παύλος Γ΄|Παύλου Γ]] (1534-49). Ήλπιζε ότι αυτοί θα ηγούντο πολέμων για την εκδίωξη των Τούρκων από την Ευρώπη. Ήρθε σε σύγκρουση με τον [[Πάπας Αδριανός ΣΤ΄|πάπα Αδριανό ΣΤ']], που δεν έδειχνε ενδιαφέρον για το σκοπό της Σταυροφορίας κ προσωρινά (1522-23) περιόρισε τη χορηγία προς τον Σπανδούνη. Κατηγόρησε τον Αδριανό ότι αμέλησε να υποστηρίξει τους Ιππότες του Αγ. Ιωάννου στη Ρόδο και συνέβαλε στην ήττα τους το 1522.
 
Το 1538 συνέγραψε την τρίτη και τελευταία έκδοση της ιστορίας του που παρουσίασε στα γαλλικά στο μετέπειτα βασιλιά [[Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας|Ερρίκο Β της Γαλλίας]]. Αυτή η έκδοση τυπώθηκε στη Λούκα της Τοσκάνης το 1550 κι ήταν σημαντική πηγή για την ιστορία που συνέγραψε ο ιστορικός Κωνσταντίνος Σάθας περί το 1890<ref name=":0" />
 
Δε μας είναι γνωστό που και πότε ακριβώς πέθανε.
 
== Συγγράμματα ==
421

επεξεργασίες