Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιερώνυμος ο Καρδιανός»

μ
Αναστροφή της επεξεργασίας από τον 86.113.126.118 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό 91.140.103.244
(Διαγραφή όλου του περιεχομένου της σελίδας)
Ετικέτες: Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό Άδειασμα περιεχομένου σελίδας
μ (Αναστροφή της επεξεργασίας από τον 86.113.126.118 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό 91.140.103.244)
Ετικέτα: Επαναφορά
{{πληροφορίες επιστήμονα}}Ο '''Ιερώνυμος ο Καρδιανός''' (περ.360 - περ.260 π.Χ.) ήταν [[Έλληνας]] ιστορικός των πολέμων των [[Επίγονοι (Μεγάλου Αλεξάνδρου)|Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου]]. «Αν το έργο του είχε σωθεί» παρατήρησε ο Βρετανός ιστορικός ''[[Τζων Μπάνγκελ Μπιούρυ]]'' (Bury) θα τοποθετούσαμε<ref>Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τόμ.4 σ.113</ref> τον ιστορικό αυτό τρίτο στην τριανδρία των Ελλήνων ιστορικών, δίπλα στον [[Θουκυδίδης|Θουκυδίδη]] κι τον [[Πολύβιος|Πολύβιο]].
 
==Βίος==
Γεννήθηκε περί το 370 π.Χ. στην [[Καρδία]] της Θρακικής χερσονήσου (σημ. χερσόνησος της [[Καλλίπολη]]ς και υπηρέτησε υπό τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο καθώς και υπό τον συμπολίτη του [[Ευμένης ο Καρδιανός|Ευμένη τον Καρδιανό]] κατά τους πολέμους των [[Επίγονοι (Μεγάλου Αλεξάνδρου)|Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου]]. Πήρε μέρος στις μάχες του Ευμένη εναντίον του [[Αντίγονος ο Μονόφθαλμος|Αντιγόνου]] και στάλθηκε στη Μακεδονία να ζητήσει αμνηστία για τον Ευμένη από τον Αντίπατρο. Ο τελευταίος όμως πέθανε κατά την παραμονή του Ιερώνυμου στην Πέλλα, τα πράγματα άλλαξαν και ο Ιερώνυμος επέστρεψε με τον διορισμό του Ευμένη ως αρχιστρατήγου της Ασίας. Ο αγώνας εναντίον του Αντίγονου συνεχίστηκε ώς το 316, οπότε ο Αντίγονος νίκησε τον Ευμένη στη μάχη της Γαβιηνής. Στη μάχη αυτή ο Ιερώνυμος πληγώθηκε, αιχμαλωτίσθηκε και φυλακίστηκε· τελικά ο Αντίγονος του έδωσε χάρη και τον διόρισε επιστάτη εκμετάλλευσης ασφάλτου στην [[Νεκρά Θάλασσα]]. Αργότερα ακολούθησε τον Αντίγονο και πολέμησε στη [[μάχη της Ιψού]] [[301]] π.Χ. και όταν ο γιoς του Αντιγόνου ο [[Δημήτριος ο Πολιορκητής]] έγινε βασιλιάς της Μακεδονίας τοποθέτησε τον Ιερώνυμο αρμοστή στις [[Θεσπιές]] της [[Βοιωτία]]ς (293 π.Χ.). Αργότερα συνόδευσε στην Πελοπόννησο τον διάδοχο του Δημητρίου [[Αντίγονος Γονατάς|Αντίγονο Α΄Γονατά]] στην εκστρατεία εναντίον του [[Πύρρος|Πύρρου]]. Έζησε κατά τον [[Λουκιανός|Λουκιανό]] εκατόν τέσσερα χρόνια.<ref>[[Λουκιανός]], Μακρόβιοι, 22. 3-9</ref> {{cref|α}}
 
==Εργογραφία==
Ο Ιερώνυμος έγραψε το ιστορικό έργο: ''Αι περί Διαδόχων Ιστορίαι'' στο οποίο διαπραγματεύτηκε την ιστορία της περιόδου από τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323) ως τον θάνατο του [[Πύρρος|Πύρρου]] (272 π.Χ.). Από το έργο του σώθηκαν λιγοστά μόνο αποσπάσματα. Είναι όμως γνωστό ότι το χρησιμοποίησαν ως βασική τους πηγή ο [[Διόδωρος ο Σικελιώτης]]<ref>[[Διόδωρος ο Σικελιώτης]], Βιβλιοθήκη, Βιβλία 18-20</ref> και ο [[Αρριανός]],<ref>[[Αρριανός]],«Τα μετ΄Αλέξανδρον» (10 βιβλία), μια ιστορία των γεγονότων που συνέβησαν τα πρώτα χρόνια μετά τον θάνατο του Μεκεδόνα Βασιλιά (323 ως 321 π.Χ,). Το έργο χάθηκε, αλλά περίληψή του δίνει ο [[Πατριάρχης Φώτιος Α΄|Φώτιος]]</ref> καθώς και ο [[Πλούταρχος]] στις βιογραφίες του.<ref>[[Πλούταρχος]], Παράλληλοι βίοι, [[Ευμένης]], [[Πύρρος]], [[Δημήτριος ο Πολιορκητής]].</ref> Ιδιαίτερη επίσης ικανότητα είχε ο Ιερώνυμος στην απεικόνιση και ερμηνεία του χαρακτήρα των ιστορικών προσώπων, όπως μπορεί να εξαχθεί από το βίο του [[Δημήτριος Πολιορκητής|Δημητρίου Πολιορκητή]], γραμμένο από τον [[Πλούταρχος|Πλούταρχο]], ο οποίος άντλησε από τον Ιερώνυμο. Επίσης υπήρξε ο πρώτος Έλληνας ιστορικός που ασχολήθηκε με την [[Ρώμη]], εντελώς πάντως περιστασιακά στο τμήμα του έργου του που αναφερόταν στην σύγκρουση του [[Πύρρος|Πύρρου]] με τους Ρωμαίους.
 
==Σημειώσεις==
{{cnote|α|Ο Ιερώνυμος που έλαβε μέρος σε πολέμους και υπέμεινε πολλούς κόπους και τραύματα, έζησε έτη τέσσερα και εκατόν, όπως αναφέρει ο [[Αγαθαρχίδης]]<ref>Ο [[Αγαθαρχίδης]] από την [[Κνίδος Καρίας|Κνίδο]], γραμματικός του 2ου αι. π.Χ. έγραψε πολλά έργα από τα οποίας σώζονται μόνο αποσπάσματα του ''[[Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας|Περίπλου Ερυθράς θαλάσσης]]''.</ref> στο ένατο βιβλίο της ιστορίας της [[Ασία]]ς και θαυμάζει τον άνδρα, επειδή μέχρι τα τελευταία του ήταν ικανός στα ερωτικά (''ἄρτιον όντα εν ταῖς
συνουσίαις''), άρτιος σε όλες τους τις αισθήσεις και εντελώς υγιής.}}
 
==Παραπομπές==
<references />
==Πηγές==
*[[Διόδωρος ο Σικελιώτης]], Βιβλιοθήκη, Βιβλία IVIII, 42,44,50,και XIX 109
* [[Αρριανός]], Τα μετ΄Αλέξανδρον (περίληψη του χαμένου έργου του -10 βιβλία- δίνει ο [[Πατριάρχης Φώτιος Α΄|Φώτιος]]
*[[Λουκιανός]], Μακρόβιοι, Εκδ. Κάκτος τόμ. 14 (1994)
*[[Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς]], Historia antigua de Roma,«Ρωμαϊκή Αρχαιολογία» Βιβλίο Ι.6
* [[Ερνστ Κούρτιους|Curtius Ernst]], Ελλληνική Ιστορία (Griechische Geschichte, τόμ.2 (1861) που μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον [[Σπυρίδων Λάμπρος|Σπυρίδωνα Λάμπρο]] (1899).
* F. REUSS, Hieronymous van Cardia, Berlin (1876)
 
==Βιβλιογραφία==
* J. Hornblower, Hieronymous of Cardia (Οξφόρδη 1981)
* [[Κλήτος Χατζηθεόκλητος]], Ιερωνύμου Απομνημονεύματα, Εκδ. Εστία 1988, 1991 <small>ISBN 960-05-0277-3</small>
 
[[Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί]]
[[Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι]]