Μανουήλ Β´ Παλαιολόγος: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

μ
→‎Βιογραφία: διόρθωση από «τον παλιό του αντίπαλο Ιωάννου Ζ'» σε: Ιωάννη Ζ'
μ (Ύφος)
μ (→‎Βιογραφία: διόρθωση από «τον παλιό του αντίπαλο Ιωάννου Ζ'» σε: Ιωάννη Ζ')
Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, διατήρησε το καθεστώς της υποτέλειας που είχε εγκαινιάσει ο πατέρας του. Έτσι, κλήθηκε να υπηρετήσει στο πλευρό του [[Βαγιαζήτ Α΄|Βαγιαζήτ]] σε στρατιωτικές επιχειρήσεις των Τούρκων όπως στην [[άλωση της Φιλαδέλφειας (1390)|πολιορκία της Φιλαδελφείας]] το 1390, τελευταίου βυζαντινού προπυργίου στη δυτική Μικρά Ασία. Αργότερα όμως, μετά από κάποιες εκρήξεις αστάθειας του Σουλτάνου, αποφάσισε να διακόψει κάθε υπηρεσία στους Τούρκους. Έξαλλος ο Βαγιαζήτ απάντησε με άμεση πολιορκία της Πόλεως το [[1394]], η οποία έμελλε να κρατήσει με κυμαινόμενη ένταση, για πολλά χρόνια.
 
Την ίδια περίπου εποχή, η Δύση κινητοποίησε στρατεύματα που έφταναν τις 100.000 κατά των Τούρκων. Η ήττα των νέων [[Σταυροφορίες|Σταυροφόρων]] στη [[Νικόπολη Βουλγαρίας|Νικόπολη]] το [[1396]], σήμανε και το τέλος των ουσιωδών προσπαθειών της Δύσης. Ο Μανουήλ πάντως, συνέχισε τις διπλωματικές του προσπάθειες, ερχόμενος σε επαφή με το Λουδοβίκο της Γαλλίας, ο οποίος τον προσκάλεσε για επίσημη επίσκεψη. Γρήγορα φρόντισε να συμφιλιωθεί με τον παλαιό του αντίπαλο ΙωάννουΙωάννη Ζ', τον οποίο άφησε στη θέση του στη Βασιλεύουσα, και αφού μετέφερε την οικογένειά του στον ασφαλή περίγυρο του [[Μυστράς|Μυστρά]], ξεκίνησε για το [[Παρίσι]] το [[1399]].
 
Οι τελετές για την υποδοχή του Μανουήλ, ήταν σε πλήρη αντίθεση με τις αντίστοιχες που είχαν γίνει κατά την περιοδεία του πατέρα του το [[1370]]. Ο Ιωάννης Ε' είχε πάει σα ζητιάνος, ενώ ο Μανουήλ ως περήφανος άρχοντας. Το πέρασμα του Μανουήλ από τις διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, έχει καταγραφεί από τους Δυτικούς [[Χρονογραφία|χρονογράφους]] της εποχής, τους οποίους εντυπωσίασε η ευγενής μορφή, η βαθιά λόγια μόρφωση και οι αυτοκρατορικοί τρόποι του Μανουήλ, ο οποίος «αλλάζοντας άλογα, δεν καταδεχόταν να πατήσει στο χώμα». Ήταν στα μάτια τους ο Αυτοκράτορας της Ανατολής, ο οποίος αγωνιζόταν «ως στρατιώτης του Χριστού στις επάλξεις των μαχών κατά των απίστων βαρβάρων» (J.J.Norwich). Οι διπλωματικές προσπάθειες του Μανουήλ βρήκαν ανταπόκριση σε λόγια και κάποιες οικονομικές ενισχύσεις, από τη [[Βενετία]], [[Γαλλία]], [[Αγγλία]], [[Αραγονία]] και [[Πορτογαλία]]. Οι άρχοντες της Δύσης δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν στην ανάληψη μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής πρωτοβουλίας, ίσως και Σταυροφορίας, που ήταν ο μόνος τρόπος να διασωθεί το Βυζάντιο από τους Τούρκους. Η περιοδεία είχε ήδη συμπληρώσει δύο χρόνια, όταν έφτασαν τα νέα της καταστροφής του Βαγιαζήτ από τον [[Ταμερλάνος|Ταμερλάνο]] στη [[μάχη της Αγκύρας]] και το μαρτυρικό θάνατο του Σουλτάνου το [[1401]]. Μετά από αυτό, ο Μανουήλ επέστρεψε στη Βασιλεύουσα.
14

επεξεργασίες