Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

→‎Πρώιμα χρόνια: επιμέλεια - θα προστεθούν και πηγές
== Πρώιμα χρόνια ==
[[Αρχείο:Ανδρέας Μιαούλης. Εγχρωμη λιθογραφία. Giovanni Boggi..jpg|μικρογραφία|δεξιά|Ο Μιαούλης σε έγχρωμη λιθογραφία του [[Τζιοβάνι Μπόγκι]].]]
Γεννήθηκε στις [[20 Μαΐου]] 1769 στην [[Ύδρα]]{{Ref_label|I|i|none}} και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βώκος{{Ref_label|II|ii|none}}. Ήταν το δεύτερο παιδί του Υδραίου πλοιοκτήτη και [[προεστός|προεστού]] Δημητρίου Βώκου και την Ανδριανής, γόνουχήρας αρχοντικήςτου ΥδραίικηςΑνδρέα οικογένειας,Βόχα ηή οποίαΒοχαΐτου. Από την πλευρά του πατέρα του προερχότανκαταγόταν από παλαιά Υδραϊκή οικογένεια με καταγωγή από τα [[Φύλλα Ευβοίας|Φύλλα]], κοντάη στηοποία [[Χαλκίδα]]εγκαστάθηκε καιστην ήτανΎδρα εγκαταστημένη στηνστα [[Ύδρα1668]] από το 1668. Οι Βώκοι εξαιτίας διαμάχης με τον Τούρκο Γκεζαΐρ Πασά, γνωστό και ως Χαζναντράραγα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να καταφύγουν αρχικά στη [[Δοκός Ύδρας|Δοκό]] και στη συνέχεια στην ημιαυτόνομη [[Ύδρα]].<ref name=autogenerated1>Ιστοσελίδα sansimera.gr, [http://www.sansimera.gr/archive/biographies/show.php?id=168&name=Andreas_Miaoulis βιογραφία Ανδρέα Μιαούλη]</ref> Η μητέρα του λεγόταν Ανδριανή και ήταν χήρα του Ανδρέα Βόχα ή Βοχαΐτου.
 
Σε νεαρή ηλικία στράφηκε προς την ναυτιλία εργαζόμενος στα ιδιόκτητα πλοία της οικογένειας αποκομίζοντας σημαντικό πλούτο για την εποχή. Ιδιαίτερα κέρδη φαίνεται να αποκόμισε κατά τον αγγλογαλλικό πόλεμο διασπώντας τον βρετανικό ναυτικό αποκλεισμό που είχε επιβληθεί στα γαλλικά παράλια. Από τα ταξίδα του Μιαούλη αναφέρονται αρκετές ιστορίες σχετικά με την γενναιότητα και την τόλμη του. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι σε ένα από τα ταξίδα του, το 1802, συνελλήφθη κοντά στο [[Κάντιθ|Κάδιξ]] από περιπολικό του βρετανικού στόλου και ρυμουλκήθηκε στη ναυαρχίδα του Άγγλου ναύαρχου [[Ναύαρχος Νέλσων|Νέλσωνα]], ο οποίος θαυμάζοντας την τόλμη του τον απελευθέρωσε.{{Ref_label|III|iii|none}} Αναφέρεται, επίσης, ότι σε νεαρή ηλικία είχε συλληφθεί από Μαλτέζους πειρατές, από τους οποίους, όμως, διέφυγε καθώς και ότι συμμετείχε επιτυχώς σε τριήμερη ναυμαχία με ένα γαλλικό πλοίο έξω από τις ακτές της Ιταλίας.<ref>Δημήτριος Σταμέλος, ''Ανδρέας Μιαούλης'', εκδ. Εστία, Αθήνα 2003, σελ.44-45, ISBN 960-05-1089-X</ref>
Ο πατέρας του προσπάθησε ανεπιτυχώς να του μάθει γράμματα˙ ο νεαρός τότε Ανδρέας στράφηκε στη ναυτιλία, στην οποία είχε δείξει ιδιαίτερη κλίση από τα εφηβικά του χρόνια. Σε ηλικία μόλις 16 ετών και παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του έγινε πλοίαρχος στο οικογενειακό πλοίο. Ανέλαβε να παραδώσει [[σιτάρι]] στη [[Νίκαια (Γαλλία)|Νίκαια]] , παραλιακή πόλη της [[Γαλλία]]ς. Το κέρδος ήταν τεράστιο για την εποχή. Αμέσως μετά πούλησε το πλοίο της οικογένειας και αγόρασε από έναν Οθωμανό της [[Χίος|Χίου]] το εμπορικό πλοίο ''Μιαούλ''. Από τότε εμφανίζεται με το επώνυμο ''Μιαούλης''.
 
Ο πλούτος που είχε συγκεντρώσει σε συνδυασμό με την κοινωνική θέση της οικογένειάς του τον κατέτασε σε έναν από τους σημαντικότερους Υδραίους της εποχής. Με αυτή την ιδιότητα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, το 1807, κατά την διαμάχη που ξέσπασε για ενδεχόμενη εξέγερση κατά των Οθωμανών. Αφορμή αποτέλεσε η άφιξη μικρού ρωσικού στόλου με επικεφαλής τον ναύαρχο Σινιαβίν, ο οποίος αφού προσωρμίστηκε κοντά στην Ύδρα κάλεσε τους Υδραίους σε εξέγερση. Την είδηση αυτή υποδέχτηκε πανηγυρικά μερίδα των κατοίκων με επικεφαλής τον [[Λάζαρος Κουντουριώτης|Λάζαρο Κουντουριώτη]] ενώ ο διοικητής του νησιού, [[Γεώργιος Βούλγαρης]], διαφωνώντας, κατέφυγε στην [[Αθήνα]]. Με την αναχώρηση του ρωσικού στόλου και φοβούμενοι οθωμανικά αντίποινα, οι ρωσόφιλοι πρόκριτοι αποφάσισαν να αναχωρήσουν από το νησία με τις οικογένειές τους και την κινητή περιουσία τους. Προς αποτροπή αυτού του σχεδίου εστάλη ως εκπρόσωπος του Βούλγαρη, ο Μιαούλης, ο οποίος ανέλαβε την προσωρινή διοίκηση του νησιού αποτρέποντας την αποχώρηση των προκρίτων από το νησί. Η διοίκηση του Μιαούλη, όμως, ήταν προσωρινή, αφού εν συνεχεία οι ρωσόφιλοι θα επανακαλάβουν το νησί επιχειρώντας, μάλιστα, να συλλάβουν τον Μιαούλη. Τελικά με την οριστική αποχώρηση του ρωσικού στόλοι, ο Βούλγαρης θα επιστρέψει στο νησί ενώ λίγα χρόνια αργότερα θα επιστρέψουν και οι πρωτοαίτιοι της εξέγερσης έχοντας εξασφαλίσει αμνηστία. <ref>[http://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/4/4/a/metadata-312-0000206.tkl&do=141317.pdf&pageno=40&pagestart=1&width=405&height=612&maxpage=46&lang=el Αντωνίου Ν. Σαχίνη, Σύντομος βιογραφία του ναυάρχου Ανδρέου Δ. Μιαούλη. Ναύπλιον :Τυπογραφείον και Βιβλιοπωλείον Σωτηρίου Ε. Βίγγα, 1882. σελ. 38-39.]</ref><ref>Αντώνιος Λιγνός, ''Ιστορία της νήσου Ύδρας'', τόμος Α΄, σελ.60-67</ref>
Στη συνέχεια, και αφού η περιουσία του συνεχώς αυξανόταν, ανέθεσε στον Υδραίο ναυπηγό Μαστρογεώργη την κατασκευή ενός νέου μεγάλου εμπορικού πλοίου. Η χωρητικότητα του νέου αυτού πλοίου ήταν 498 τόνοι, ήταν εφοδιασμένο με 22 κανόνια ενώ το πλήρωμα υπερέβαινε τα 100 άτομα. Με το ξέσπασμα του Αγγλογαλλικού πολέμου ο Ανδρέας Μιαούλης απέκτησε τεράστια περιουσία διασπώντας τους αγγλικούς [[Αποκλεισμός|αποκλεισμούς]]. Σε ένα ταξίδι όμως, περίπου το [[1802]], κοντά στο [[Κάντιθ|Κάδιξ]] συνελήφθη το πλοίο του από περιπολικό και ρυμουλκήθηκε στη ναυαρχίδα του Άγγλου ναύαρχου [[Ναύαρχος Νέλσων|Νέλσωνα]]. Ο Ναύαρχος, ύστερα από την ειλικρινή ομολογία του και θαυμάζοντας τη τόλμη του τον άφησε ελεύθερο.{{Ref_label|III|iii|none}} Μάλιστα έχει διασωθεί κατά τη ναυτική παράδοση η ακόλουθη στιχομυθία μεταξύ ναυάρχου Νέλσωνα και Μιαούλη που πιθανώς έγινε στην [[ισπανική γλώσσα]], την οποία μιλούσε ο Μιαούλης:<ref>''Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν «Ηλίου»'', τόμος 13, σελ. 544</ref>
 
ΜετάΑπό τηντο πτώση του [[Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας|Ναπολέοντα]]1816 ο Μιαούλης από το 1816 έπαψε να ταξιδεύει και αποσύρθηκε στην Ύδρα όπου και ασχολήθηκε με το εμπόριο παραδίδοντας ουσιαστικά τη ναυτιλιακή επιχείρηση στον γιό του, Δημήτριο. Παράλληλα τα πλοία του ταξίδευαν στις Ευρωπαϊκές ακτές.<ref name=autogenerated1 />
:-''Είσαι Έλληνας;''
:-''Ναι κύριε ναύαρχε!''
:-''Το ξέρεις πως σ' αυτά τα μέρη εφαρμόζω μπλόκο;''
:-''Το γνωρίζω πολύ καλά κύριε ναύαρχε!''
:-''Και τότε γιατί τον παραβιάζεις;''
:-''Για το κέρδος μου ναύαρχε!''
:-''Αν ήμουν εγώ στη θέση σου και εσύ στη δική μου τι θα έκανες;''
:-''Θα σε κρεμούσα απ' το λαιμό, στο πινό της μαΐστρας, ναύαρχέ μου!'' (=σημείο ανακρέμασης κυρίου ιστίου){{πηγή}}
[[File:Andreas Miaoulis bust.jpg|thumb|left|Άγαλμα του Ανδρέα Μιαούλη στο Πεδίον του Άρεως. Έργο του Ανδρέα Ζαγγόπουλου, 1937]]
Είχε όμως την ατυχία λίγους μήνες αργότερα το πλοίο του να χτυπήσει σε ύφαλο κοντά στο [[Γιβραλτάρ]] και να βουλιάξει. Ύστερα από αυτό αναγκάστηκε να καταφύγει στη [[Γένοβα]] και να ναυπηγήσει νέο πλοίο, χωρητικότητας 400 τόνων και αξίας 160.000 [[πιάστρο|πιάστρων]], ποσό που του στέρησε την πρωτιά μεταξύ των Υδραίων πλοιοκτητών. Ο ιστορικός Yemeniz αναφέρει ότι σε ένα από τα πρώτα του ταξίδια είχε συλληφθεί από [[Μάλτα|Μαλτέζους]] πειρατές, οι οποίοι αρχικά είχαν σκοπό να τον σκοτώσουν, στη συνέχεια όμως τους έπεισε να τον πάνε στην [[Περιφέρεια Πελοποννήσου|Πελοπόννησο]] για να τους δώσει ένα χρηματικό ποσό με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Τελικά το πειρατικό, αφού αποβίβασε τον Μιαούλη και έξι πειρατές σε κάποιο χωριό αναγκάστηκε να αποχωρήσει, αφήνοντάς τον ελεύθερο, λόγω της εμφάνισης τουρκικού πλοίου.
 
Ο Μιαούλης λόγω της γενναιότητας του αλλά και της ισχυρογνωμοσύνης του είχε εμπλακεί σε πολλές διαμάχες. Η πιο διάσημη ήταν αυτή με ένα γαλλικό πλοίο λίγο έξω από τις ακτές της [[Ιταλία]]ς. Η [[μάχη|ναυμαχία]] διήρκεσε τρεις ολόκληρες μέρες και τελικά είχε ως αποτέλεσμα την υποχώρηση του γαλλικού πλοίου.<ref>Δημήτριος Σταμέλος, ''Ανδρέας Μιαούλης'', εκδ. Εστία, Αθήνα 2003, σελ.44-45, ISBN 960-05-1089-X</ref>
 
Το [[1807]] αναγκάστηκε να διαμείνει στην Αθήνα για θεραπεία λόγω της υπερβολικής κατανάλωσης [[αιθανόλη|αλκοόλ]] και του υπερβολικού [[τσιγάρο|καπνίσματος]]. Από τότε σταμάτησε να πίνει και να καπνίζει. Το ίδιο έτος το κοινό της Ύδρας διχάστηκε γύρω από τη συμμετοχή σε εξέγερση κατά των Τούρκων με τη βοήθεια των Ρώσων. Ρωσικός στόλος υπό τον ναύαρχο Σινιάβιν προσωρμίστηκε κοντά στην Ύδρα και κάλεσε τους Υδραίους σε εξέγερση. Μια ρωσόφιλη μερίδα με επικεφαλής τον Λάζαρο Κουντουριώτη, υποδέχτηκε τους Ρώσους πανηγυρικά με κανονιοβολισμούς και ύψωσε τη ρωσική σημαία στην καγκελλαρία. Ο [[Γεώργιος Βούλγαρης]], διοικητής του νησιού, κατέφυγε στην [[Αθήνα]]. Ο ρωσικός στόλος αποχώρησε και τότε οι επαναστήσαντες "ρωσόφρονες", φοβούμενοι τα αντίποινα για τον άκαιρο ξεσηκωμό τους ετοιμάζονταν να εγκαταλείψουν το νησί. Ο Βούλγαρης, αντιλαμβανόμενος ότι οι αποχώρηση των πλουσιώτερων νοικοκυραίων θα ήταν καταστροφική για την Ύδρα, έστειλε τον Μιαούλη στην Ύδρα ο οποίος κατάφερε να εμποδίσει την φυγή των πλοίων και επανέφερε στη διοίκηση τον Βούλγαρη. <ref>[http://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/4/4/a/metadata-312-0000206.tkl&do=141317.pdf&pageno=40&pagestart=1&width=405&height=612&maxpage=46&lang=el Αντωνίου Ν. Σαχίνη, Σύντομος βιογραφία του ναυάρχου Ανδρέου Δ. Μιαούλη. Ναύπλιον :Τυπογραφείον και Βιβλιοπωλείον Σωτηρίου Ε. Βίγγα, 1882. σελ. 38-39.]</ref><ref>Αντώνιος Λιγνός, ''Ιστορία της νήσου Ύδρας'', τόμος Α΄, σελ.60-67</ref>
 
Μετά την πτώση του [[Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας|Ναπολέοντα]] ο Μιαούλης από το 1816 έπαψε να ταξιδεύει και αποσύρθηκε στην Ύδρα όπου και ασχολήθηκε με το εμπόριο παραδίδοντας ουσιαστικά τη ναυτιλιακή επιχείρηση στον γιό του, Δημήτριο. Παράλληλα τα πλοία του ταξίδευαν στις Ευρωπαϊκές ακτές.<ref name=autogenerated1 />
 
== Συμμετοχή στην επανάσταση του 1821 ==