Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ
| προκάτοχος = [[Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας|Αλέξανδρος Α΄]]
| διάδοχος = [[Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας|Αλέξανδρος Β΄]]
| σύζυγος = [[Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα (Καρλότα της Πρωσίας)|Καρλόττα της Πρωσσίας]] (Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα)
| επίγονοι = [[Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας|Αλέξανδρος Β΄]]<br>Μαρία<br>Όλγα<br>Αλεξάνδρα<br>[[Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας|Κωνσταντίνος]]<br>[[Νικόλαος Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας|Νικόλαος]]<br>[[Μιχαήλ Νικολάεβιτς της Ρωσίας|Μιχαήλ]]
| βασιλικός_οίκος = [[Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ|Χόλσταϊν-Γκόττορπ]]
 
==Παιδική ηλικία και μόρφωση ==
 
[[Αρχείο:Nickolas I as child by A.Rockstuhl.jpg|thumb|left| Νικόλαος Α΄ μικρός]]
Ο Νικόλαος Α΄ γεννήθηκε στις [[25 Ιουνίου]] ([[6 Ιουλίου]]) 1796 στο [[Τσάρσκογιε Σελό]] λίγους μήνες πριν την στέψη του Αυτοκράτορα Παύλου Α΄ στο θρόνο. Σύμφωνα με την καθεστηκυία τάξη της Αυτοκράτειρας [[Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας|Αικατερίνης Β΄]] τον πρίγκιπα Νικόλαο Α΄ από τη γέννησή του φρόντιζε η βασιλική γιαγιά. Από το Νοέμβριο του 1800 δάσκαλος του Νικόλαου Α΄ έγινε ο στρατηγός Μ. Λαμπρόσοφ ο οποίος παρέμεινε δάσκαλός του μέχρι το 17ο έτος της ηλικίας του. Ο Μέγας Δούκας Νικόλαος Α΄ εκπαιδεύτηκε στο σπίτι του με τον αδελφό του Μιχαήλ από διορισμένους καθηγητές. Αλλά ιδιαίτερο ζήλο για μάθηση ο Νικόλαος Α΄ δεν έδειχνε. Δεν αναγνώριζε τις ανθρωπιστικές επιστήμες, ως αυτοκράτορας υπήρξε ιδιαίτερα συντηρητικός και καταδίωξε τον διαφωτισμό, πολιτική που ακολούθησαν και οι διάδοχοί του. Αντιπαθούσε την [[Γαλλική Επανάσταση]] την οποία χαρακτήριζε αιμοβόρα και αθεϊστική. Κατανοούσε καλά την τέχνη του πολέμου, ήταν εξοικειωμένος με την πολεμική τεχνολογία και επέδειξε πρωτοφανή θρησκευτικό φανατισμό. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1812 και τις στρατιωτικές εκστρατείες του ρωσικού στρατού στην [[Ευρώπη]], ο Νικόλαος Α΄ εξέφρασε προθυμία να συμμετάσχει στον πόλεμο αλλά συνάντησε άρνηση της αυτοκράτειρας μητέρας του.
 
==Γενικότερα==
ΜιαΜία σημαντική πτυχή της εξωτερικής πολιτικής του ήταν η επιστροφή στις αρχές της [[Ιερά Συμμαχία|Ιεράς Συμμαχίας]]. Ενισχύθηκε ο ρόλος της Ρωσίας στην καταπολέμηση όλων των μορφών του ''πνεύματος της αλλαγής'' στην [[Ευρώπη]]. Ήταν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του που η Ρωσία έλαβε το κολακευτικό παρατσούκλι του «χωροφύλακα της Ευρώπης». Μετά από το αίτημα της [[Αυστριακή Αυτοκρατορία|Αυστριακής αυτοκρατορίας]] η Ρωσία πήρε μέρος στην καταστολή της επανάστασης στην Ουγγαρία η οποία προσπαθούσε να απελευθερωθεί από το ζυγό της [[Αυστρία]]ς με αποτέλεσμα να σωθεί ο θρόνος του [[Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας|Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας]]. Το τελευταίο γεγονός δεν εμπόδισε τον αυστριακό αυτοκράτορα ο οποίος φοβόταν την υπερβολική ενίσχυση της θέσης της Ρωσίας στα [[Βαλκάνια]] να λάβει σύντομα θέση αντιπαράθεσης με τον Νικόλαο Α΄ κατά τη διάρκεια του [[Κριμαϊκός Πόλεμος|Κριμαϊκού πολέμου]] ακόμη και να απειλήσει με είσοδο στον πόλεμο στο πλευρό της εχθρικής συμμαχίας κατά της Ρωσίας.
 
Μια σημαντική πτυχή της εξωτερικής πολιτικής του ήταν η επιστροφή στις αρχές της [[Ιερά Συμμαχία|Ιεράς Συμμαχίας]]. Ενισχύθηκε ο ρόλος της Ρωσίας στην καταπολέμηση όλων των μορφών του ''πνεύματος της αλλαγής'' στην [[Ευρώπη]]. Ήταν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του που η Ρωσία έλαβε το κολακευτικό παρατσούκλι του «χωροφύλακα της Ευρώπης». Μετά από το αίτημα της [[Αυστριακή Αυτοκρατορία|Αυστριακής αυτοκρατορίας]] η Ρωσία πήρε μέρος στην καταστολή της επανάστασης στην Ουγγαρία η οποία προσπαθούσε να απελευθερωθεί από το ζυγό της [[Αυστρία]]ς με αποτέλεσμα να σωθεί ο θρόνος του [[Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας|Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας]]. Το τελευταίο γεγονός δεν εμπόδισε τον αυστριακό αυτοκράτορα ο οποίος φοβόταν την υπερβολική ενίσχυση της θέσης της Ρωσίας στα [[Βαλκάνια]] να λάβει σύντομα θέση αντιπαράθεσης με τον Νικόλαο Α΄ κατά τη διάρκεια του [[Κριμαϊκός Πόλεμος|Κριμαϊκού πολέμου]] ακόμη και να απειλήσει με είσοδο στον πόλεμο στο πλευρό της εχθρικής συμμαχίας κατά της Ρωσίας.
Μια ξεχωριστή θέση στην εξωτερική πολιτική του Νικολάου Α΄ πήρε το [[Ανατολικό Ζήτημα]]. Η Ρωσία υπό τον Νικόλαο Α΄ παραιτήθηκε από τα σχέδια διχοτόμησης της [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]] και ξεκίνησε μιαν εντελώς διαφορετική πολιτική στα Βαλκάνια, την πολιτική της προστασίας του Ορθόδοξου πληθυσμού και της διασφάλισης των θρησκευτικών και πολιτικών δικαιωμάτων τους, ακόμη δε και την καθίδρυση της πολιτικής τους ανεξαρτησίας. Η Ρωσία προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή της στα Βαλκάνια και την να διασφαλίσει την απρόσκοπτη διέλευση του στόλου της στα στενά του [[Βόσπορος|Βοσπόρου]] και των [[Στενά των Δαρδανελλίων|Δαρδανελλίων]]. Κατά τη διάρκεια των [[Ρωσοτουρκικός πόλεμος|Ρωσο-τουρκικών πόλεμων]] του 1806-1812 και του 1828-1829 η Ρωσία είχε σημειώσει σημαντική πρόοδο όσον αφορά την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Κατόπιν αιτήματος της Ρωσίας, που δήλωσε προστάτιδα όλων των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο σουλτάνος ​​αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία της [[Ελλάδα|Ελλάδος]] και την αυτονομία της [[Σερβία]]ς (1830). Κορυφώθηκε η επιρροή της Ρωσίας στην [[Κωνσταντινούπολη]] η οποία κέρδισε το δικαίωμα να εμποδίζει την διέλευση ξένων πλοίων στη [[Μαύρη Θάλασσα]]. Η υποστήριξη των Ορθοδόξων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τη [[Ρωσία]] είχε ως αποτέλεσμα την επιδείνωση των σχέσεων της με την Οθωμανική Αυτοκρατορία η οποία τελικά κήρυξε πόλεμο στη Ρωσία. Το ξέσπασμα του πολέμου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1853 σημαδεύτηκε από την λαμπρή νίκη του ρωσικού στόλου από το ναύαρχο Ναχίμοφ, που νίκησε τον εχθρό στη [[Σινώπη]]. Ήταν η τελευταία μεγάλη ναυμαχία των ιστιοφόρων. Όμως οι στρατιωτικές αυτές επιτυχίες της Ρωσίας είχαν δημιουργήσει μια αρνητική στάση στη [[Δύση]]. Οι μεγάλες δυνάμεις δεν ήταν ικανοποιημένες με την ενίσχυση της Ρωσίας εξαιτίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έτσι δημιουργήθηκε η στρατιωτική συμμαχία της [[Μεγάλη Βρετανία|Μεγάλης Βρετανίας]] και της [[Γαλλία]]ς. Το 1854 η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία εισήλθαν στον πόλεμο στο πλευρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για την [[Ρωσία]] ήταν δύσκολο να αντισταθεί σε αυτές τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Κύρια πολεμική σύγκρουση εκτυλίχθηκε στην [[Κριμαία]]. Τον Οκτώβριο του 1854 οι Σύμμαχοι πολιόρκησαν την [[Σεβαστούπολη]]. Ο Ρωσικός στρατός υπέστη μια σειρά από ήττες και δεν μπορούσε να παρέχει βοήθεια στην πολιορκημένη πόλη-φρούριο. Παρά την ηρωική άμυνα της πόλης επί 11 μήνες η πόλη πολιορκήθηκε και τον Αύγουστο του 1855 οι υπερασπιστές της Σεβαστούπολης αναγκάστηκαν να παραδώσουν την πόλη. Στις αρχές του 1856 μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο υπογράφηκε η συνθήκη ειρήνης του Παρισιού. Σύμφωνα με τους όρους της η Ρωσία δεν μπορούσε να διατηρεί ναυτικό στόλο στη [[Μαύρη Θάλασσα]]. Έτσι η Ρωσία γίνεται ευάλωτη στη θάλασσα και καθίσταται αδύνατη να διεξαγάγει ενεργή εξωτερική πολιτική στην περιοχή.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νικολάου Α΄ η Ρωσία πήρε μέρος στους εξής πολέμους: στον [[Καυκάσιο πόλεμο]] του 1817-1864, στον [[Ρωσοπερσικός πόλεμος (1826-1828)|Ρωσοπερσικό πόλεμο]] του 1826-1828, στον [[Ρωσοτουρκικός πόλεμος|Ρωσο-τουρκικό πόλεμο]] του 1828-29 και στον [[Κριμαϊκός Πόλεμος|Κριμαϊκό πόλεμο]] του 1853-56.
 
==Οικογένεια==
Νυμφεύτηκε 1817 την [[Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα (Καρλότα της Πρωσίας)|Καρλόττα (μετονομάστηκε Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα) των Χοεντσόλερν]], κόρη του [[Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Πρωσίας|Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Γ΄]] της Πρωσίας και είχε τέκνα:
* [[Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας|Αλέξανδρος Β΄]] 1818-1881, αυτοκράτορας της Ρωσίας.
* Μαρία 1819-1876, παντρεύτηκε τον [[Μαξιμιλιανός ντε Μπωαρναί του Λόιχτενμπερκ|Μαξιμιλιανό ντε Μπωαρναί]] δούκα του Λόιχτενμπερκ.
==Βιβλιογραφία==
* C.de Grunwald, «La vie de Nicolas 1<sup>er</sup>»Η ζωή του Νικολάου του Α΄ (1946)
 
 
==Περαιτέρω ανάγνωση==
 
{{Τσάροι και Αυτοκράτορες της Ρωσίας}}
 
{{Authority control}}
 
83.067

επεξεργασίες