Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μίλτον Φρίντμαν»

Διάσωση 18 πηγών και υποβολή 0 για αρχειοθέτηση.) #IABot (v2.0
Ετικέτα: επεξεργασία κώδικα 2017
(Διάσωση 18 πηγών και υποβολή 0 για αρχειοθέτηση.) #IABot (v2.0)
{{πληροφορίες προσώπου|noref=true}}Ο '''Μίλτον Φρίντμαν''' (''Milton Friedman'', [[31 Ιουλίου]] [[1912]] – [[16 Νοεμβρίου]] [[2006]]), ήταν επιφανής [[ΗΠΑ|Αμερικανός]] οικονομολόγος, στατιστικολόγος και συγγραφέας που δίδαξε στο [[Πανεπιστήμιο του Σικάγο|Πανεπιστήμιο του Σικάγου]] για περισσότερο από τρεις δεκαετίες. Τιμήθηκε το [[1976]] με το [[Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών|Βραβείο Νόμπελ για τις Οικονομικές Επιστήμες]] και είναι γνωστός για την έρευνά του στην ανάλυση της συμπεριφοράς και τη νομισματική ιστορία και θεωρία, και για την πολυπλοκότητα της σταθεροποιητικής πολιτικής<ref name=nobel1>{{cite web |title=Milton Friedman on nobelprize.org |url=http://nobelprize.org/nobel_prizes/economics/laureates/1976/ |year=1976 |publisher=Nobel Prize |accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008}}</ref>. Ως ηγέτης της [[Οικονομική σχολή Σικάγου|Οικονομικής Σχολής του Σικάγου]] και των [[Μονεταρισμός|μονεταριστών]] και υπέρμαχος του [[Φιλελευθερισμός|φιλελευθερισμού]], επηρέασε πάρα πολύ τις ερευνητικές κατευθύνσεις του επαγγέλματος των οικονομολόγων. Στους ακαδημαϊκούς κύκλους ήταν γνωστός για την συνεισφορά του στην μακροοικονομία, οικονομική ιστορία και στατιστική. Στους ευρύτερους κύκλους ήταν γνωστός ως μεγάλος υπέρμαχος της οικονομικής και κοινωνικής ελευθερίας. Μια έρευνα μεταξύ των οικονομολόγων κατέταξε τον Φρίντμαν ως τον δεύτερο πιο δημοφιλή οικονομολόγο του εικοστού αιώνα, πίσω από τον [[Τζων Μέυναρντ Κέυνς]]<ref>Davis, William L, Bob Figgins, David Hedengren, και Daniel B. Klein. [http://econjwatch.org/articles/economics-professors-favorite-economic-thinkers-journals-and-blogs-along-with-party-and-policy-views "Economic Professors' Favorite Economic Thinkers, Journals, and Blogs"], ''Econ Journal Watch 8(2): 126–146'', Μάιος 2011.</ref>, και ο [[The Economist|Εκόνομιστ]] τον περιέγραψε ως τον οικονομολόγο με τη μεγαλύτερη επιρροή στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα – ενδεχομένως σε όλο τον 20ό αιώνα<ref>{{cite news|title=Milton Friedman, a giant among economists|url=http://www.economist.com/business/displaystory.cfm?story_id=8313925|date=23 Νοεμβρίου 2006|work=The Economist|accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008}}</ref>.
 
Οι αντιρρήσεις του Φρίντμαν κατά αυτού που αργότερα απεκάλεσε «αφελή Κεϋνσιανισμό» (σε αντίθεση με τον Νέο-Κεϋνσιανισμό)<ref name=pbsinterview>{{cite web | title = Milton Friedman | work = Commanding Heights | publisher = PBS | date = 1 Οκτωβρίου 2000 | url = http://www.pbs.org/wgbh/commandingheights/shared/minitext/int_miltonfriedman.html#7 | accessdate =19 Σεπτεμβρίου 2011 }}</ref> ξεκίνησαν με την επανερμηνεία του, τη δεκαετία του 1950, της λειτουργίας της κατανάλωσης που τον ανέδειξε σε βασικό αντίπαλο των κεϋνσιανών κυβερνητικών πολιτικών<ref>[{{Cite web |url=http://www.dallasfed.org/research/ei/ei0202.html |title=Milton Friedman—Economist as Public Intellectual]{{dead link|dateaccessdate=June2014-09-25 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20090529013032/http://www.dallasfed.org/research/ei/ei0202.html |archivedate=2009-05-29 |url-status=dead 2015}}</ref>. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 περιέγραψε τη δική του προσέγγιση (μαζί με αυτήν των περισσότερων συστημικών οικονομολόγων) ως ποιούμενη χρήση της «κεϋνσιανής γλώσσας και μηχανισμού», αλλά απέρριπτε τα «αρχικά» της συμπεράσματα<ref>{{cite book | title = The Making of Modern Economics: The Lives and Ideas of the Great Thinkers | author = Mark Skousen | page=407 | publisher = M.E. Sharpe | isbn = 0-7656-2227-0 | url=http://books.google.com/books?id=6sisXMv_AecC&lpg=PA407&dq=friedman%20we.are.all.keynesians.now&pg=PA407#v=onepage&q=friedman%20we.are.all.keynesians.now&f=false | date = 2009-02-28 }}</ref>.
 
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 προώθησε μια εναλλακτική μακροοικονομική πολιτική που έγινε γνωστή ως «[[μονεταρισμός]]». Προέβαλε τη θεωρία ότι υπήρχε ένα «φυσικό» επίπεδο ανεργίας και υποστήριξε ότι τα κράτη δεν θα μπορούσαν να αυξήσουν την εργασία πάνω από αυτό το όριο, π.χ. με την αύξηση της συνολικής ζήτησης, παρά μόνο για όσο χρονικό διάστημα θα υπήρχε επιτάχυνση του πληθωρισμού<ref>Μεταξύ των μακροοικονομολόγων, το «φυσικό» επίπεδο αντικαταστάθηκε σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό από το NAIRU του James Tobin, το επίπεδο της ανεργίας σε καθεστώς μη επιταχυνόμενου πληθωρισμού, το οποίο θεωρήθηκε ότι δημιουργεί λιγότερες συγχύσεις.</ref>. Αργότερα μάλιστα υποστήριξε ότι η αγορά θα προσαρμοστεί ακόμα και στην επιτάχυνση και θα απαιτείται θετική 3η, ίσως και 4η, παράγωγος προκειμένου να διατηρηθεί το επίπεδο της απασχόλησης. Ουσιαστικά υποστήριξε ότι η [[καμπύλη Φίλλιπς]] είναι μακροπρόθεσμα σταθερή και κατακόρυφη και προέβλεψε το φαινόμενο που έμελλε να γίνει γνωστό ως [[στασιμοπληθωρισμός]]<ref>Ο νομπελίστας οικονομολόγος [[Πωλ Κρούγκμαν]] δήλωσε ότι «το 1968 σε ένα από τα πιο σημαντικά κατορθώματα των μεταπολεμικών οικονομικών, ο Φρίντμαν όχι μόνο απέδειξε γιατί τα προφανή συγκοινωνούντα δοχεία που ενσωμάτωνε η καμπύλη Φίλλιπς ήταν λάθος, αλλά προέβλεψε και την ανάδυση του συνδυασμού πληθωρισμού και υψηλής ανεργίας, αυτού που ονομάστηκε στασιμοπληθωρισμός» Paul Krugman, [http://books.google.com/books?id=GcmvijkDrEcC&pg=PA43&lpg=PA43&dq=friedman+stagflation+krugman+decisive&source=bl&ots=S6Xzh9k7Ed&sig=fhh8I_YV3OWf8qlVl5n3QYxcU4E&hl=en&sa=X&oi=book_result&resnum=1&ct=result ''Peddling Prosperity: Economic Sense and Nonsense in an Age of Diminished Expectations'' (1995) σελ. 43 online]</ref> . Παρ’ όλο που ήταν αντίθετος στην ύπαρξη του συστήματος της Ομοσπονδιακής (Κεντρικής) Τράπεζας, ο Φρίντμαν υποστήριξε ότι, δεδομένης της ύπαρξής της, μια σταθερή, μικρή επέκταση της προσφοράς χρήματος θα ήταν η μόνη σοφή πολιτική<ref name=bestofbothworlds/>.
Ο Φρίντμαν ήταν οικονομικός σύμβουλος του ρεπουμπλικανού Προέδρου των ΗΠΑ [[Ρόναλντ Ρέηγκαν]]. Η πολιτική του φιλοσοφία τόνιζε τα πλεονεκτήματα ενός οικονομικού συστήματος ελεύθερης αγοράς με ελάχιστη παρέμβαση. Κάποτε δήλωσε ότι ο ρόλος του στην κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας στις ΗΠΑ ήταν το επίτευγμά του, για το οποίο ήταν περισσότερο υπερήφανος και η υποστήριξή του για τη σχολική επιλογή τον οδήγησε να συστήσει το Ίδρυμα Φρίντμαν για τη Σχολική Επιλογή. Στο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1962, «''Καπιταλισμός και Ελευθερία''», ο Φρίντμαν υποστήριξε πολιτικές όπως ένας εθελοντικός στρατός, ισοτιμίες συναλλάγματος που καθορίζονται ελεύθερα, κατάργηση των ιατρικών αδειών, αρνητικό φόρο εισοδήματος και σχολικά κουπόνια<ref>[http://www.econlib.org/library/Enc/bios/Friedman.html Milton Friedman (1912–2006)]</ref>. Οι ιδέες του για τη νομισματική πολιτική, τη φορολογία, τις ιδιωτικοποιήσεις και την απορρύθμιση επηρέασαν κυβερνητικές πολιτικές, ιδίως κατά τη δεκαετία του 1980. Η νομισματική του θεωρία επηρέασε την αντίδραση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας στην [[Παγκόσμια οικονομική κρίση 2008-2009|παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007-2008]]<ref name="reason2">{{Cite news | last = Bullock | first = Penn | title = Bernanke's Philosopher | newspaper = Reason Magazine | date = 17 Νοεμβρίου 2009 | url = http://reason.com/archives/2009/11/17/bernankes-philosopher | accessdate =4 Φεβρουαρίου 2010 | ref = harv}}</ref>. Στον τομέα της στατιστικής, ο Φρίντμαν ανέπτυξε τη μέθοδο ανάλυσης της δειγματοληψίας στις ακολουθίες.
 
Στα έργα του Μίλτον Φρίντμαν περιλαμβάνονται πολλές μονογραφίες, βιβλία, επιστημονικά άρθρα, μελέτες, στήλες σε περιοδικά, τηλεοπτικά προγράμματα, βίντεο και διαλέξεις και καλύπτουν μία ευρεία γκάμα από θέματα σχετικά με τη μακροοικονομική, τη μικροοικονομική, την οικονομική ιστορία και ζητήματα δημόσιας πολιτικής. Τα βιβλία και τα δοκίμιά του έχουν διαβασθεί πολύ και είχαν διεθνή επιρροή, μεταξύ άλλων και σε πρώην κομμουνιστικά κράτη<ref>"Capitalism and Friedman" (editorial), ''The Wall Street Journal'' 17 Νοεμβρίου 2006</ref><ref>{{cite web |title=Remarks at Milton Friedman Memorial Service|author=[[Βάτσλαβ Κλάους]]|date=29 Ιανουαρίου 2007|url=http://www.klaus.cz/klaus2/asp/clanek.asp?id=3DpXss5H9RJv|accessdate=22 Αυγούστου 2008}}{{dead link|datearchiveurl=June 2015https://web.archive.org/web/20070702192445/http://klaus.cz/klaus2/asp/clanek.asp?id=3DpXss5H9RJv|archivedate=2007-07-02|url-status=dead}}</ref><ref name=defaming>Johan Norberg, [http://reason.com/archives/2008/09/26/defaming-milton-friedman ''Defaming Milton Friedman: Naomi Klein's disastrous yet popular polemic against the great free market economist''], Reason Magazine, Washington, D.C., Οκτ. 2008</ref><ref>[[#refFriedman1999|Friedman 1999, σελ. 506]]</ref>.
 
==Βιογραφία==
 
===Δημόσια Υπηρεσία===
Στην αρχή της καριέρας του, ο Φρίντμαν δεν μπορούσε να βρει ακαδημαϊκή εργασία, οπότε το [[1935]] ακολούθησε τον φίλο του Γ. Άλεν Γουάλις στην Ουάσινγκτον, όπου το [[New Deal]] του [[Φραγκλίνος Ρούζβελτ|Φραγκλίνου Ρούζβελτ]] ήταν «σωτήριο» για πολλούς νέους οικονομολόγους<ref>{{cite web |title=Nobel laureate economist Milton Friedman dies at 94|first=Mark|last=Feeney|date=16 Νοεμβρίου 2006|url=http://www.boston.com/news/globe/city_region/breaking_news/2006/11/nobel_lauriet_e.html|work=The Boston Globe|accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008}}{{dead link|datearchiveurl=June 2015https://web.archive.org/web/20070330084012/http://www.boston.com/news/globe/city_region/breaking_news/2006/11/nobel_lauriet_e.html|archivedate=2007-03-30|url-status=dead}}</ref>. Σε αυτό το στάδιο, ο Φρίντμαν είπε πως αυτός και η γυναίκα του «θεωρούσαν πως τα προγράμματα δημιουργίας θέσεων εργασίας, όπως το Works Proggress Administration (WPA), το Civilian Conservation Corps (CCC) και το Public Works Administration (PWA), ως σωστή αντίδραση για την κρίσιμη κατάσταση», αλλά «μέτρα όπως η ρύθμιση των τιμών και μισθών από την National Recovery Administration και την Agricultural Adjustment Act όχι»<ref>{{harvnb|Friedman|1999|p=59}}</ref>. Προοικονομώντας τις μετέπειτα ιδέες του, πίστευε πως οι έλεγχοι των τιμών διατάρασσαν έναν πολύ σημαντικό μηχανισμό ρύθμισης που βοηθούσε στην σωστή κατανομή των πόρων. Όντως, ο Φρίντμαν αργότερα δήλωσε πως όλη η κρατική παρέμβαση σχετικά με το New Deal ήταν «λάθος θεραπεία για λάθος ασθένεια», διότι απλά θα έπρεπε η προσφορά χρήματος να αυξηθεί αντί να μειωθεί<ref>{{cite web |title=Right from the Start? What Milton Friedman can teach progressives.|url=http://delong.typepad.com/pdf/20070308_108-115.delong.FINAL.pdf|format=PDF|publisher=J. Bradford DeLong|accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008}}</ref>.
 
Στην έκδοση του βιβλίου «[[Νομισματική Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, 1867–1960]]» (''A Monetary History of the United States, 1867–1960'') ο Φρίντμαν και η Άννα Σβαρτς εκφράζουν την άποψη πως η Μεγάλη Ύφεση δημιουργήθηκε από την νομισματική συρρίκνωση, η οποία ήταν αποτέλεσμα της ελλιπούς πολιτικής που ακολούθησε η Ομοσπονδιακή Τράπεζα και των συνεχών κρίσεων του τραπεζικού συστήματος<ref>{{harvnb|Bernanke|2004|p=7}}</ref>.
===Ακαδημαϊκή καριέρα===
====Πρώϊμα χρόνια====
Το [[1940]], ο Φρίντμαν αποδέχθηκε μία θέση στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin–Madison, αλλά αποχώρησε επειδή διαφώνησε με το σώμα των καθηγητών στο θέμα της ανάμιξης των ΗΠΑ στο [[Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος|Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο]]. Ο Φρίντμαν πίστευε πως οι ΗΠΑ έπρεπε να αναμιχθούν στον πόλεμο<ref name="Achievement.org">{{cite web |url=http://www.achievement.org/autodoc/page/fri0bio-1 |title=Milton Friedman Biography - Academy of Achievement |publisher=Achievement.org |date= |accessdate=2014-04-22 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20060103234519/http://www.achievement.org/autodoc/page/fri0bio-1 |archivedate=2006-01-03 |url-status=dead }}</ref>. Το [[1943]], ο Friedman εντάχθηκε στο Τμήμα Πολεμικής Έρευνας του [[Πανεπιστήμιο Κολούμπια|Πανεπιστημίου Κολούμπια]] (με επικεφαλής τους W. Allen Wallis και Harold Hotelling), όπου και πέρασε το υπόλοιπο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εργαζόμενος σε θέματα μαθηματικής στατιστικής με εφαρμογή στο σχεδιασμό όπλων, τη στρατιωτική τακτική και σε μεταλλουργικά πειράματα<ref name="Achievement.org"/><ref>{{cite book |author=Philip Mirowski|title=Machine Dreams: Economics Becomes a Cyborg Science|url=http://books.google.com/books?id=GkrYxL0QtpcC&pg=PA203|year=2002|publisher=Cambridge University Press|pages=202–3|isbn=9780521775267}}</ref>.
 
Έως τα τέλη του '40, ασχολήθηκε κυρίως με στατιστικά θέματα στην έρευνά του, όπως φαίνεται στη μελέτη του «Εισοδήματα από την αυτόνομη άσκηση επαγγέλματος» (''Income from Independent Professional Practice''), την οποία συνέγραψε μαζί με τον Σίμον Κούζνετς ως το [[1940]] και την υπέβαλε ως διδακτορική διατριβή το [[1945]]. Το πανεπιστήμιο του απένειμε τον τίτλο του Διδάκτορα το 1946. Ο Φρίντμαν πέρασε το ακαδημαϊκό έτος 1945–1946 διδάσκοντας στο [[Πανεπιστήμιο της Μινεσότα]] (όπου εργαζόταν ο φίλος του, George Stigler). Στις [[12 Φεβρουαρίου]] [[1945]], γεννήθηκε ο γιος του, Ντέιβιντ.
Την ίδια εποχή, ο Arthur F. Burns, ο οποίος τότε ήταν επικεφαλής του Εθνικού Γραφείου Οικονομικής Έρευνας, ζήτησε από τον Φρίντμαν να επιστρέψει σε αυτό. Αποδέχθηκε την προσφορά και ανέλαβε την ευθύνη της έρευνας του Γραφείου επί του ρόλου των χρημάτων στον κύκλο των επιχειρήσεων. Ως αποτέλεσμα ξεκίνησε το «Εργαστήριο Χρημάτων και Τραπεζικής» (το «Εργαστήριο του Σικάγου») το οποίο προώθησε την αναβίωση των νομισματικών μελετών. Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1940, ο Φρίντμαν ξεκίνησε μια συνεργασία με την Άννα Σβαρτς, ιστορικό της οικονομίας στο Γραφείο, η οποία οδήγησε στην δημοσίευση το 1963 ενός βιβλίου το οποίο έγραψαν από κοινού, τη «Νομισματική Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, 1867–1960» (''A Monetary History of the United States, 1867–1960'').
 
Ο Φρίντμαν πέρασε το ακαδημαϊκό έτος 1954–1955 ως υπότροφος Fulbright στο Κολέγιο Gonville and Caius College του [[Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ|Πανεπιστημίου Κέμπριτζ]]. Την εποχή εκείνη οι καθηγητές οικονομικών του Κέμπριτζ χωρίζονταν σε μία Κεϋνσιανή πλειοψηφία (η οποία περιελάμβανε και τους Joan Robinson και Richard Kahn) και μία αντί-Κεϋνσιανή μειοψηφία (με επικεφαλής τον Dennis Robertson). Ο Φρίντμαν είκαζε ότι έλαβε την υποτροφία επειδή καμία από τις δύο αυτές ομάδες δεν αποδεχόταν τις απόψεις του. Αργότερα, οι εβδομαδιαίες στήλες του στο περιοδικό [[Newsweek]] (1966–84) διαβάζονταν από πολλούς και επηρέαζαν όλο και περισσότερους πολιτικούς και επιχειρηματίες<ref>CATO, "Letter from Washington," ''National Review,'' Σεπτέμβριος 19, 1980, τόμ. 32 τεύχος 19, σελ. 1119</ref>. Μεταξύ του 1968 και του 1978, αυτός και ο Paul Samuelson συμμετείχαν στη Σειρά Οικονομικών Κασσετών, μια σειρά που εκδιδόταν δύο φορές την εβδομάδα και στις οποίες ο οικονομολόγος συζητούσε τα επίκαιρα θέματα των ημερών για περίπου ένα ημίωρο<ref>[{{Cite web |url=http://hoohila.stanford.edu/friedman/ecs.php |title=Rose and Milton Friedman<!-- Bot generated title -->] |accessdate=2014-09-27 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20130620070153/http://hoohila.stanford.edu/friedman/ecs.php |archivedate=2013-06-20 |url-status=dead }}</ref><ref>[http://library.duke.edu/rubenstein/findingaids/samuelsonpaul/ Inventory of the Paul A. Samuelson Papers, 1933–2010 and undated | Finding Aids | Rubenstein Library<!-- Bot generated title -->]</ref>.
 
Ο Φρίντμαν ήταν οικονομικός σύμβουλος του ρεπουμπλικανού υποψηφίου για την προεδρία των ΗΠΑ Barry Goldwater το [[1964]].
Ο Φρίντμαν και η σύζυγός του εργάστηκαν για αυτό το έργο τα τρία επόμενα χρόνια, και κατά τη διάρκεια του 1980, η σειρά των δέκα επεισοδίων, με τίτλο «''Free To Choose''» μεταδόθηκε από την Υπηρεσία Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης (PBS). Το βιβλίο που συνόδευσε τη σειρά (που συγγράφτηκε από τον Μίλτον και τη σύζυγό του, Ρόουζ), επίσης με τίτλο «''Free To Choose''», ήταν την ίδια χρονιά μέσα στα ευπώλητα βιβλία πεζού λόγου και από το 1980 και έκτοτε έχει μεταφραστεί σε 14 ξένες γλώσσες.
 
Ο Φρίντμαν υπηρέτησε ως ανεπίσημος σύμβουλος του [[Ρόναλντ Ρέηγκαν]] κατά τη διάρκεια προεδρικής εκστρατείας του 1980, και στη συνέχεια υπηρέτησε στην Επιτροπή Συμβούλων Οικονομικής Πολιτικής του Προέδρου για όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Ρέηγκαν. Το [[1988]] τιμήθηκε με το Εθνικό Μετάλλιο Επιστημών και ο πρόεδρος Ρέηγκαν τον τίμησε με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας. Ο Μίλτον Φρίντμαν είναι τώρα γνωστός ως ένας από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους του 20ου αιώνα<ref>{{cite news|title=Milton Friedman: An enduring legacy|url=http://www.economist.com/daily/news/displaystory.cfm?story_id=8190872|work=The Economist|date=17 Νοεμβρίου 2006|accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008}}</ref><ref>{{cite web |first=Patricia|last=Sullivan|date=17 Νοεμβρίου 2006|title=Economist Touted Laissez-Faire Policy|url=http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2006/11/16/AR2006111600592.html|work=The Washington Post|accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008}}</ref>. Καθ 'όλη τη δεκαετία του 1980 και του 1990, ο Φρίντμαν συνέχισε να γράφει άρθρα και να εμφανίζεται στην τηλεόραση. Έκανε αρκετές επισκέψεις στην Ανατολική Ευρώπη και την Κίνα, όπου επίσης συμβούλευε τις κυβερνήσεις τους. Ήταν, επίσης, για πολλά χρόνια διαχειριστής του οργανισμού ''Philadelphia Society''<ref>[http://www.cato.org/special/friedman/friedman/index.html Milton Friedman – Biography | Cato Institute<!-- Bot generated title -->]</ref><ref>[{{Cite web |url=http://phillysoc.org/trustees.htm |title=Trustees<!-- Bot generated title -->]{{dead link|dateaccessdate=June2014-09-26 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20130827033031/http://phillysoc.org/trustees.htm |archivedate=2013-08-27 |url-status=dead 2015}}</ref><ref>[{{Cite web |url=http://www.phillysoc.org/fried.htm |title=Milton Friedman<!-- Bot generated title -->]{{dead link|dateaccessdate=June2014-09-26 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20130827031003/http://www.phillysoc.org/fried.htm |archivedate=2013-08-27 |url-status=dead 2015}}</ref>.
 
===Προσωπική ζωή===
 
===Στατιστική===
Μια από τις διασημότερες συνεισφορές του στην [[στατιστική]] είναι η διαδοχική δειγματοληψία. Ο Φρίντμαν έκανε στατιστική εργασία στο τμήμα Πολεμικών Ερευνών του Πανεπιστημίου Κολούμπια. Ο ίδιος κι οι συνεργάτες του επινόησαν μια δειγματοληπτική τεχνική, η οποία έμελλε να καταστεί, σύμφωνα με το The New Palgrave Dictionary of Economics, «η τυπική ανάλυση της επιθεώρησης ποιοτικού ελέγχου». Το ίδιο λεξικό προσθέτει: «Όπως με πολλές από τις συνεισφορές του Φρίντμαν, εκ των υστέρων μοιάζει εξαιρετικά απλό και προφανές το να εφαρμόσεις βασικές οικονομικές ιδέες στον ποιοτικό έλεγχο, αυτό όμως είναι ένα δείγμα της ιδιοφυΐας του<ref name=ReasonOnFriedman>[{{Cite web |url=http://www.reason.com/news/show/118494.html |title=The Life and Times of Milton Friedman – Remembering the 20th century's most influential libertarian] |accessdate=2014-10-06 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20070224104917/http://www.reason.com/news/show/118494.html |archivedate=2007-02-24 |url-status=dead }}</ref>».
 
==Πολιτικές θέσεις==
===Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Federal Reserve)===
Ο Φρίντμαν πίστευε πως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ έπρεπε να καταργηθεί<ref>{{YouTube|CMY0tAHHF_M|«Η πρώτη μου προτίμηση θα ήταν να καταργήσω την Federal Reserve»}}</ref>, αλλά αν η ροή του χρήματος έπρεπε να ελέγχεται κεντρικά (όπως συμβαίνει με το σύστημα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας) ο προτιμότερος τρόπος για να γίνεται αυτό θα ήταν μέσω ενός μηχανικού συστήματος το οποίο θα αύξανε την ποσότητα του χρήματος με σταθερή ροή. Εν τούτοις, αντί για την ανάμιξη της κυβέρνησης στα πάντα, ήταν ανοικτός σε ένα μη–κυβερνητικό πρότυπο βασιζόμενο πραγματικά στον χρυσό, όπου το χρήμα θα παράγεται από την ιδιωτική αγορά: «Ένα πρότυπο βασιζόμενο πραγματικά στον χρυσό είναι πλήρως συμβατό με τις [[Κλασικός φιλελευθερισμός|(κλασικές) φιλελεύθερες]] αρχές και εγώ είμαι απολύτως υπέρ εκείνων των μέτρων που θα προάγουν την ανάπτυξή του». Παρ’ όλα αυτά πρόσθεσε την ακόλουθη προειδοποίηση, «Επιτρέψτε μου να τονίσω ότι αυτή η επισήμανση δεν αποτελεί έκκληση για την επιστροφή σε ένα πρότυπο χρυσού... Θεωρώ ότι η επιστροφή στο πρότυπο χρυσού δεν είναι ούτε επιθυμητή, ούτε εφικτή – με μόνη εξαίρεση ότι μπορεί να καταστεί εφικτή μόνο αν οι καταστροφικές προβλέψεις περί υπερπληθωρισμού υπό το ισχύον σύστημα αποδειχθούν ορθές»<ref name="fff.org">Richard M. Ebeling.Monetary Central Planning and the State, Κεφάλαιο 27: [http://www.fff.org/freedom/0399b.asp Milton Friedman's Second Thoughts on the Costs of Paper Money] {{deadWebarchive|url=https://web.archive.org/web/20121114140436/http://fff.org/freedom/0399b.asp link|date=June2012-11-14 2015}}</ref>. Είπε ότι ο λόγος για τον οποίο κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό οφείλεται στο ότι «δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση στον κόσμο η οποία θα ήθελε να παραδώσει τον έλεγχο της εσωτερικής νομισματικής της πολιτικής». Παρ’ όλα αυτά, αυτό θα μπορούσε να γίνει αν «μπορούσε να δημιουργηθεί ένας κόσμος στον οποίο ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης θα αντιστοιχούσε στο 10% του εθνικού εισοδήματος, στον οποίο η οικονομία laissez-faire θα κυριαρχούσε, στον οποίοι οι κυβερνήσεις δεν θα αναμιγνύονταν με τις οικονομικές δραστηριότητες και στον οποίο οι πολιτικές απασχόλησης θα είχαν πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων...<ref name="fff.org"/>».
 
Θεωρείται ότι ο Φρίντμαν έβλεπε με συμπάθεια την ελεύθερη τραπεζική<ref>http://www.cato.org/sites/cato.org/files/serials/files/cato-journal/2008/5/cj28n2-12.pdf</ref>.
 
===Φιλελευθερισμός και Ρεπουμπλικανικό Κόμμα===
Ο Φρίντμαν συνεργάστηκε από το [[1981]] ως μέλος του Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής με τον πρόεδρο Ρήγκαν. Το [[1988]] του απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας (''Presidential Medal of Freedom'') και το Εθνικό Μετάλλιο της Επιστήμης (''National Medal of Science''). Ισχυρίστηκε ότι φιλοσοφικά ήταν φιλελεύθερος (ελευθεριακός) αλλά ήταν μέλος του [[Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (ΗΠΑ)|Ρεπουμπλικανικού κόμματος]] για λόγους «σκοπιμότητας» (Είμαι φιλελεύθερος με μικρό «φ» και Ρεπουμπλικάνος με κεφαλαίο «Ρ». Και είμαι Ρεπουμπλικάνος με κεφαλαίο «Ρ» για λόγους σκοπιμότητας, όχι για λόγους αρχής). Όμως, είπε, «νομίζω ότι ο όρος [[Κλασικός φιλελευθερισμός|Κλασικός Φιλελεύθερος]] μπορεί να μου αποδοθεί εξίσου εύκολα. Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα πως με αποκαλούν. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να κάνω τους ανθρώπους να σκέφτονται τις ιδέες παρά το πρόσωπο»<ref>{{cite web |url=http://queensjournal.ca/article.php?point=vol129/issue37/features/lead1 |title=''Friedman and Freedom''|publisher=Queen's Journal|accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008|archiveurl=https://web.archive.org/web/20060811115145/http://queensjournal.ca/article.php?point=vol129/issue37/features/lead1 %2Fissue37%2Ffeatures%2Flead1|archivedate=2006-08-11 Αυγούστου 2006|url-status=dead}}, Συνέντευξη με τον Peter Jaworski. ''The Journal'', Queen's University, 15 Μαρτίου 2002 – Τεύχος 37, Τόμος 129</ref>.
 
===Δημόσια αγαθά και μονοπώλια===
 
===Πολιτική για τα ναρκωτικά===
Ο Φρίντμαν υποστήριξε επίσης ελευθεριακές πολιτικές, όπως την νομιμοποίηση των ναρκωτικών και της πορνείας. Κατά τη διάρκεια του 2005, ο Φρίντμαν και περισσότεροι από 500 άλλοι οικονομολόγοι υποστήριξαν τις συζητήσεις σχετικά με τα οικονομικά οφέλη από τη νομιμοποίηση της [[μαριχουάνα|μαριχουάνας]]<ref>{{cite web |title=An open letter|url=http://www.prohibitioncosts.org/endorsers/ |publisher=Prohibition Costs|accessdate=9 Νοεμβρίου 2012|archiveurl=https://web.archive.org/web/20121031062704/http://www.prohibitioncosts.org/endorsers/|archivedate=2012-10-31|url-status=dead}}</ref>.
 
===Δικαιώματα [[ΛΟΑΤ]]===
Ο Φρίντμαν ήταν επίσης υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων<ref>{{cite web |title=Milton Friedman|url=http://www.ldp.org.au/milton-friedman |publisher=Liberal Democratic Party (Australia)|accessdate=19 Φεβρουαρίου 2013}}{{dead link|datearchiveurl=June 2015https://web.archive.org/web/20130410053149/http://ldp.org.au/milton-friedman|archivedate=2013-04-10|url-status=dead}}</ref><ref name=autogenerated1>Alan O. Ebenstein, ''Milton Friedman: A Biography'' (2007) σελ. 228</ref>. Συγκεκριμένα υποστήριξε τον γάμο των ατόμων του ιδίου φύλου, λέγοντας για το θέμα, «δεν πιστεύω ότι θα πρέπει να υπάρχει οποιαδήποτε διάκριση εις βάρος των ομοφυλόφιλων»<ref name=autogenerated1 />.
 
===Οικονομική ελευθερία===
Μαζί με 16 άλλους διακεκριμένους οικονομολόγους αντιτάχθηκε στον νόμο περί επέκτασης των πνευματικών δικαιωμάτων (''Copyright Term Extension Act'') και κατέθεσε υπόμνημα στην υπόθεση Eldred v. Ashcroft.
 
Ο Φρίντμαν υποστήριξε την ισχυρότερη νομική (συνταγματική) προστασία των οικονομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, προκειμένου να προωθηθεί περαιτέρω η βιομηχανική-εμπορική ανάπτυξη και ευημερία και να στηριχθεί η δημοκρατία, η ελευθερία και το κράτος δικαίου γενικότερα στην κοινωνία<ref>[{{Cite web |url=http://industry.sharepoint.com/Pages/NewBritishBillofRights.aspx |title=''A New British Bill of Rights: The Case For'', ISR Online Guide] |accessdate=2014-10-06 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20160304030437/http://industry.sharepoint.com/Pages/NewBritishBillofRights.aspx |archivedate=2016-03-04 |url-status=dead }}</ref>.
 
==Διακρίσεις, αναγνώριση και επιρροή==
 
===Χονγκ Κονγκ===
Ο Φρίντμαν είπε κάποτε: «Αν θες να δεις τον καπιταλισμό σε δράση, πήγαινε στο [[Χονγκ Κονγκ]]»<ref>{{cite web |first=Waldemar|last=Ingdahl|date=March 22, 2007|title=Real Virtuality|url=http://www.american.com/archive/2007/march-0307/real-virtuality/|publisher=The American|accessdate=February 20, 2008|archiveurl=https://web.archive.org/web/20141003020845/http://www.american.com/archive/2007/march-0307/real-virtuality|archivedate=2014-10-03|url-status=dead}}</ref>. Το 1990 έγραψε ότι η οικονομία του Χονγκ Κονγκ ήταν κατά πάσα πιθανότητα το καλύτερο παράδειγμα της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς<ref>{{cite book | last = Friedman | first = Milton | last2 = Friedman | first2 = Rose | title = Free to Choose: A Personal Statement | page = 34 | publisher = Harvest Books | year = 1990 | isbn = 0-15-633460-7}}</ref>.
 
Ένα μήνα πριν τον θάνατό του έγραψε στην Wall Street Journal το άρθρο «Χονγκ Κονγκ Λάθος - Τι θα έλεγε ο Κόπερθγουάιτ;», ασκώντας κριτική στον Ντόλαντ Τσανγκ, τον επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας του Χονγκ Κονγκ, για την εγκατάλειψη του δόγματος της «θετικής μη-παρεμβατικότητας<ref name=wsj_20061006>{{cite web |author=Friedman, Milton|date=6 Οκτωβρίου 2006|title=Dr. Milton Friedman|url=http://www.opinionjournal.com/editorial/feature.html?id=110009051|publisher=Opinion Journal|accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008}}</ref>». Ο Τσανγκ αργότερα δήλωσε ότι απλώς μετέτρεψε το σλόγκαν της θετικής μη-παρεμβατικότητας σε «μεγάλες αγορές, μικρό κράτος», όπου το μικρό κράτος ορίζεται ως μικρότερο του 20% του ΑΕΠ. Κατά τη διάρκεια μιας αντιλογίας μεταξύ του Τσανγκ και του αντιπάλου του, Άλαν Λιονγκ, πριν τις εκλογές του 2007, ο Λιονγκ αναφέρθηκε στην αντιπαράθεση και αστειευόμενος κατηγόρησε τον Τσανγκ ότι εκνεύρισε τον Φρίντμαν μέχρι θανάτου.
Στις [[21 Απριλίου]] [[1975]], σε μία επιστολή προς τον Πινοσέτ που ο Φρίντμαν έγραψε, ανταποκρινόμενος στο αίτημά του, ο Φρίντμαν θεωρούσε ότι «τα βασικά οικονομικά προβλήματα της Χιλής είναι ξεκάθαρα … ο πληθωρισμός και η προώθηση μιας υγιούς κοινωνικής οικονομίας της αγοράς»<ref name=letter>Two Lucky People: Memoirs By Milton Friedman, Rose D. Friedman. Παράρτημα A, σελ. 591–593. Επιστολή του Φρίντμαν στον Πινοσέτ, 21 Απριλίου 1975.</ref>. Δήλωσε ότι «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος, για να μηδενισθεί ο πληθωρισμός: με τη δραστική μείωση του ρυθμού αύξησης της ποσότητας του χρήματος ...» και ότι «η μείωση των κρατικών δαπανών είναι κατά πολύ ο πιο επιθυμητός τρόπος για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, επειδή … ενδυναμώνει τον ιδιωτικό τομέα και με τον τρόπο αυτό θέτει τα θεμέλια για υγιή οικονομική ανάπτυξη»<ref name=letter/>. Ως προς το πόσο γρήγορα πρέπει να μηδενισθεί ο πληθωρισμός, ο Φρίντμαν ένιωθε ότι «για τη Χιλή, όπου ο πληθωρισμός καλπάζει με 10-20% το μήνα … η σταδιακή μείωση δεν είναι εφικτή. Θα χρειαζόταν μια τόσο επώδυνη εγχείρηση, που θα διαρκούσε τόσο πολύ, που ο ασθενής δεν θα επιβίωνε». Επιλέγοντας «μια βραχεία περίοδο υψηλότερης ανεργίας ...» ήταν το λιγότερο κακό ... και ότι «η εμπειρία της Γερμανίας, … της Βραζιλίας …, της μετα-πολεμικής προσαρμογής στις ΗΠΑ … όλες συνηγορούν υπέρ μιας θεραπείας σοκ». Στην επιστολή του ο Φρίντμαν πρότεινε να εφαρμοσθεί η θεραπεία σοκ μαζί με «... ένα πακέτο που θα εξουδετέρωνε την έκπληξη και θα ανακούφιζε τις περιπτώσεις έντονης δυστυχίας» και «... για να είμαι πιο συγκεκριμένος, ας διαγράψω τα περιεχόμενα μιας πρότασης πακέτου … που μπορεί να είναι ενδεικτικό», παρ' όλο που οι γνώσεις του για τη Χιλή ήσαν «πολύ περιορισμένες, για να μπορεί να είναι ακριβής ή πλήρης». Διαμόρφωσε ένα κατάλογο οκτώ νομισματικών και δημοσιονομικών μέτρων, που αποτέλεσαν την «ενδεικτική πρόταση», που περιελάμβαναν «την απομάκρυνση όσο περισσότερων εμποδίων γινόταν, τα οποία εμπόδισαν την αγορά. Για παράδειγμα, να ανασταλεί … η ισχύς του παρόντος νόμου κατά των απολύσεων εργαζομένων». Κλείνοντας, υποστήριξε ότι «Ένα τέτοιο πρόγραμμα σοκ θα μπορούσε να εκμηδενίσει τον πληθωρισμό σε μήνες». Στην επιστολή του υποστήριζε ότι η μείωση των δαπανών για να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα θα οδηγούσε σε μικρότερη μεταβατική ανεργία από την αύξηση των φόρων.
 
Ο Σέρχιο ντε Κάστρο, χιλιανός απόφοιτος της Σχολής του Σικάγου, έγινε Υπουργός Οικονομικών της Χιλής το [[1975]]. Κατά τη διάρκεια της εξαετούς θητείας του οι ξένες επενδύσεις αυξήθηκαν, τέθηκαν περιορισμοί στις απεργίες και τα εργατικά συνδικάτα και το ΑΕΠ αυξανόταν κάθε χρόνο.<ref>{{cite thesis |author=William Ray Mask II|title=The Great Chilean Recovery: Assigning Responsibility For The Chilean Miracle(s)|date=Μάιος 2013|accessdate=20 Ιουνίου 2014|publisher=California State University, Fresno|hdl=10211.3/105425}}</ref> Ένα πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών δημιουργήθηκε ανάμεσα στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Χιλής και το Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Πολλοί άλλοι απόφοιτοι της Σχολής του Σικάγου τοποθετήθηκαν σε κυβερνητικές θέσεις τα χρόνια του Πινοσέτ και μετά – άλλοι δίδαξαν το οικονομικό της δόγμα σε χιλιανά πανεπιστήμια. Όλοι αυτοί έγιναν γνωστοί ως «τα Παιδιά του Σικάγου».<ref>{{cite web|title=Chile and the "Chicago Boys"|url=http://hoohila.stanford.edu/friedman/chile-chicago.php|website=The Hoover Institution|publisher=[[Πανεπιστήμιο Στάνφορντ]]|accessdate=20 Ιουνίου 2014|archiveurl=https://web.archive.org/web/20120810043651/http://hoohila.stanford.edu/friedman/chile-chicago.php|archivedate=2012-08-10|url-status=dead}}</ref>
 
Ο Φρίντμαν δεν άσκησε κριτική στη δικτατορία του Πινοσέτ εκείνο τον καιρό, ούτε στις δολοφονίες, τις παράνομες φυλακίσεις, τα βασανιστήρια ή άλλες παραβιάσεις που ήσαν ήδη ευρέως γνωστές τότε.<ref>{{cite news|title=General Augusto Pinochet|author=O'Shaughnessy, Hugh|date=11 Δεκεμβρίου 2006|url=http://www.independent.co.uk/news/obituaries/general-augusto-pinochet-427998.html|work=The Independent|accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008}}</ref> Το [[1976]] ο Φρίντμαν υπερασπίσθηκε την ανεπίσημη θέση συμβούλου που κατείχε λέγοντας: «Δεν θεωρώ ότι είναι κακό ένας οικονομολόγος να παρέχει τεχνικές οικονομικές συμβουλές στη χιλιανή κυβέρνηση, όπως και δεν θα θεωρούσα ότι είναι κακό για ένα γιατρό να παρέχει τεχνικές ιατρικές συμβουλές στη χιλιανή κυβέρνηση για να βοηθήσει να νικηθεί μια επιδημία».<ref>[[Newsweek]], 14 Ιουνίου 1976</ref>
 
Ο Φρίντμαν υπερασπίσθηκε τις δραστηριότητές του στη Χιλή με το επιχείρημα ότι, κατά τη γνώμη του, η υιοθέτηση πολιτικών της ελεύθερης οικονομίας δεν βελτίωσε απλώς την οικονομική κατάσταση στη Χιλή, αλλά επίσης συνέβαλε στη βελτίωση του καθεστώτος του Πινοσέτ, αλλά και στην τελική μετάβαση σε δημοκρατική διακυβέρνηση κατά τη δεκαετία του 1990. Η ιδέα αυτή περιλαμβάνεται στον «Καπιταλισμό και Ελευθερία», όπου διακήρυξε ότι η οικονομική ελευθερία δεν είναι μόνο επιθυμητή καθ' αυτήν, αλλά επίσης αναγκαία συνθήκη για την πολιτική ελευθερία. Στο ντοκυμανταίρ του 1980 «[[Ελεύθερος να επιλέξεις]]» (''Free to Choose'') είπε τα παρακάτω: «Η Χιλή δεν είναι ένα σύστημα πολιτικής ελευθερίας και δεν εγκρίνω το σύστημα. Όμως οι άνθρωποι εκεί είναι περισσότερο ελεύθεροι από τους ανθρώπους σε κομμουνιστικές κοινωνίες, επειδή το κράτος έχει μικρότερο ρόλο … Οι συνθήκες ζωής των ανθρώπων τα τελευταία χρόνια βελτιώνονται και δεν χειροτερεύουν. Θα ήταν ακόμη καλύτερο να ξεφορτωθούν τη χούντα και να μπορούν να έχουν ένα ελεύθερο δημοκρατικό καθεστώς<ref>{{cite web |title=Free to Choose Vol. 5 |url=http://www.freetochoose.net/1980_vol5_transcript.html |accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008|archiveurl = https://web.archive.org/web/20080209233014/http://www.freetochoose.net/1980_vol5_transcript.html |archivedate = 9 Φεβρουαρίου 2008|deadurl=yes}}</ref><ref>[https://www.youtube.com/watch?v=JQkdSj6arn0 Frances Fox Piven vs. Milton Friedman, Thomas Sowell], debate, 1980, YouTube.</ref>. Το [[1984]] ο Φρίντμαν δήλωσε ότι «ποτέ δεν παρέλειψε να ασκήσει κριτική στο πολιτικό σύστημα της Χιλής»<ref name=icelandtv/>. Το [[1991]] είπε: «Δεν έχω τίποτε θετικό να πω για το πολιτικό καθεστώς που επέβαλε ο Πινοσέτ. Ήταν ένα απαίσιο πολιτικό καθεστώς. Το πραγματικό θαύμα στη Χιλή ήταν ότι πόσο καλά τα πήγε οικονομικά – το πραγματικό θαύμα στη Χιλή ήταν ότι μια στρατιωτική δικτατορία ήταν πρόθυμη να παραβεί τις αρχές της και να υποστηρίξει ένα σύστημα ελεύθερης αγοράς σχεδιασμένο από πεπεισμένους υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς. […] Στη Χιλή η τάση για πολιτική ελευθερία, που προκλήθηκε από την οικονομική ελευθερία και την οικονομική επιτυχία που αυτή προκάλεσε, τελικώς κατέληξε σε ένα δημοψήφισμα που εισήγαγε την πολιτική δημοκρατία. Τώρα, επιτέλους, η Χιλή έχει και τα τρία: πολιτική ελευθερία, ανθρώπινη ελευθερία και οικονομική ελευθερία. Η Χιλή θα εξακολουθήσει να είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα για να παρατηρούμε να δούμε εάν θα μπορέσει να διατηρήσει και τα τρία ή εάν, τώρα που έχει πολιτική ελευθερία, η πολιτική αυτή ελευθερία θα χρησιμοποιηθεί για να καταστρέψει ή να μειώσει την οικονομική ελευθερία»<ref>[http://www.cbe.csueastbay.edu/~sbesc/frlect.html The Smith Center: Διάλεξη του Μίλτον Φρίντμαν] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20130922130830/http://www.cbe.csueastbay.edu/~sbesc/frlect.html |date=2013-09-22 }}, "Economic Freedom, Human Freedom, Political Freedom", του Μίλτον Φρίντμαν, εκφωνήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1991.</ref>. Τόνισε ότι οι διαλέξεις που έδωσε στη Χιλή είχαν το ίδιο περιεχόμενο με τις διαλέξεις που έδωσε αργότερα στην Κίνα και σε άλλα σοσιαλιστικά κράτη<ref>[[#refFriedman1999|Friedman 1999, σελ. 600–601]]</ref>.
 
Στο ντοκυμανταίρ του PBS του 2000 «Κατακτώντας Κορυφές» (''Commanding Heights'', βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο) ο Φρίντμαν συνέχισε να υποστηρίζει ότι «οι ελεύθερες αγορές επρόκειτο να υποσκάψουν τον πολιτικό συγκεντρωτισμό και τον πολιτικό έλεγχο [του Πινοσέτ]<ref>{{cite web |title=Συνέντευξη με τον Jeffery Sachs για το «Θαύμα της Χιλής» |url=http://www.pbs.org/wgbh/commandingheights/shared/minitextlo/ufd_reformliberty_full.html |publisher=PBS |accessdate=20 Φεβρουαρίου 2008}}</ref><ref>{{cite web |title=Commanding Heights: Milton Friedman |url=http://www.pbs.org/wgbh/commandingheights/shared/minitext/int_miltonfriedman.html#10 |publisher=PBS |accessdate=29 Δεκεμβρίου 2008}}</ref>» και ότι η κριτική για το ρόλο του στη Χιλή παρέβλεψε το βασικό του ισχυρισμό, ότι πιο ελεύθερες αγορές οδηγούσαν σε πιο ελεύθερους λαούς και ότι η ανελεύθερη οικονομία της Χιλής ήταν αυτή που είχε προκαλέσει τη στρατιωτική διακυβέρνηση. Ο Φρίντμαν ισχυρίσθηκε ότι η οικονομική φιλελευθεροποίηση που υποστήριζε προκάλεσε το τέλος της στρατιωτικής διακυβέρνησης και έφερε την ελευθερία στη Χιλή<ref name=pbs1>{{cite web |title=Milton Friedman interview |url=http://www.pbs.org/wgbh/commandingheights/shared/minitextlo/int_miltonfriedman.html |publisher=PBS |accessdate=February 20, 2008}}</ref>.
 
===Εσθονία===
Παρά το γεγονός ότι ο Φρίντμαν δεν επισκέφθηκε ποτέ την [[Εσθονία]], το βιβλίο του «[[Ελεύθερος να επιλέξεις]]» άσκησε μεγάλη επιρροή στη συνέχεια για τον [[Μαρτ Λάαρ]], τον 32χρονο πρωθυπουργό αυτής της χώρας, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ήταν το μόνο βιβλίο για την οικονομία που είχε διαβάσει πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του. Οι μεταρρυθμίσεις του Λάαρ είναι αυτές που συχνά πιστώνονται την μετατροπή της Εσθονίας από μια εξαθλιωμένη Σοβιετική Δημοκρατία στον «Τίγρη της Βαλτικής». Ένα πρωταρχικό στοιχείο του προγράμματος του Μαρτ Λάαρ ήταν εισαγωγή του «επίπεδου φόρου» (''flat tax''). O Μαρτ Λάαρ κέρδισε το βραβείο «Milton Friedman» το 2006 για την Προώθηση της Ελευθερίας, το οποίο απονέμεται από το Ινστιτούτο Cato<ref>{{cite web |url=http://www.cato.org/special/friedman/laar/|title=Mart Laar|publisher=Cato Institute|accessdate=February 20, 2008}}{{dead link|datearchiveurl=June 2015https://web.archive.org/web/20060515231340/http://www.cato.org/special/friedman/laar/|archivedate=2006-05-15|url-status=dead}}</ref>.
 
===Ηνωμένο Βασίλειο===
* "Price, Income, and Monetary Changes in Three Wartime Periods," ''American Economic Review'' Vol. 42, No. 2, Papers and Proceedings of the Sixty-fourth Annual Meeting of the American Economic Association (May, 1952), pp.&nbsp;612–625 [http://links.jstor.org/sici?sici=0002-8282%28195205%2942%3A2%3C612%3APIAMCI%3E2.0.CO%3B2-2 JSTOR]
* "The Expected-Utility Hypothesis and the Measurability of Utility", with Leonard Savage, 1952, ''Journal of Political Economy'' Vol. 60, No. 6 (Dec., 1952), pp.&nbsp;463–474 [http://links.jstor.org/sici?sici=0022-3808%28195212%2960%3A6%3C463%3ATEHATM%3E2.0.CO%3B2-L JSTOR]
* [httphttps://web.archive.org/web/20030426125710/http://www.lib.pku.edu.cn/webcourse/new_econ/readings/Methodology.pdf The Methodology of Positive Economics (1953)]
* ''Essays in Positive Economics'' (1953)
* "Choice, Chance, and the Personal Distribution of Income," ''Journal of Political Economy'' Vol. 61, No. 4 (Aug., 1953), pp.&nbsp;277–290 [http://links.jstor.org/sici?sici=0022-3808%28195308%2961%3A4%3C277%3ACCATPD%3E2.0.CO%3B2-1 JSTOR]
72.234

επεξεργασίες