Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σιδηρόκαστρο Σερρών»

ανυπαρκτες πηγές-πρωτότυπη έρευνα
(ανυπαρκτες πηγές-πρωτότυπη έρευνα)
(ανυπαρκτες πηγές-πρωτότυπη έρευνα)
 
Οι κάτοικοι είναι γηγενείς και πρόσφυγες από διάφορα μέρη: Μελενίκιοι που ήρθαν το [[1913]] από το [[Μελένικο]], [[Θράκες|Θρακιώτες]] που ήρθαν από την [[Ανατολική Θράκη]] και την [[Ανατολική Ρωμυλία]], [[Μικρά Ασία|Μικρασιάτες]] που εγκαταστάθηκαν το [[1922]] με την [[Μικρασιατική Καταστροφή]] και την [[ανταλλαγή πληθυσμών]], [[Πόντιοι]], [[Βλάχοι]] και άλλοι από διάφορα μέρη της Ελλάδας.{{πηγή}}
 
Ο ποταμός Κρουσοβίτης, παρακλάδι του [[Στρυμόνας|Στρυμόνα]], χωρίζει τον οικισμό σε δύο μέρη που ενώνονται με γέφυρες: του Καλκάνη, από το όνομα του μηχανικού που την κατασκεύασε, και του Σταυρού, επειδή τα [[Θεοφάνεια]] ρίχνεται από αυτήν ο Σταυρός. Επίσης ξεχωρίζουν οι γέφυρες της Μαϊμούδας (ξεροπόταμος) που ενώνουν τις καλυμμένες με γρασίδι και [[πικροδάφνη|πικροδάφνες]] όχθες της.{{πηγή}}
 
Στην περιοχή του Σιδηροκάστρου διεξήχθη το 1185 η [[Μάχη του Δημητρίτζη]] μεταξύ των [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντινών]] και των [[Νορμανδοί|Νορ­μανδών]].<ref>Choniates, N.: Magoulias, Harry J., επιμ. (1984). O City of Byzantium. Annals of Niketas Choniates. Detroit: Wayne State University Press. ISBN 0-8143-1764-2.</ref>
Επί τουρκοκρατίας αποτέλεσε σημαντική εστία του Ελληνισμού και ονομαζόταν Δεμίρ Ισσάρ (δηλαδή ''σιδερένιο κάστρο''). Κατά τη διάρκεια του [[Μακεδονικός Αγώνας|Μακεδονικού Αγώνα]] διαδραμάτισε με τους κατοίκους του σημαντικό ρόλο για την προάσπιση του ελληνικού χαρακτήρα της περιοχής<ref>[http://www.e-istoria.com/185.html Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ]</ref>. Ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε την κωμόπολη στις [[27 Ιουνίου]] [[1913]] και τότε μετονομάστηκε από Δεμίρ Ισσάρ σε Σιδηρόκαστρο.<ref>Εγκυκλοπαίδεια Δομή, σ. 610 ISBN 960-817778-2</ref>
ΤοΣήμερα Σιδηρόκαστρο σύμφωνα με την απογραφή τουο [[2011Δήμος Σιντικής]] είχε πληθυσμό 5.177 και ανήκει στον Δήμο Σιντικής ο οποίος παρουσίασεπαρουσιάζει σημαντική πληθυσμιακή μείωση 22% σε σχέση με την [[Ελληνική απογραφή 2001|απογραφή του 2001]].<ref>[http://www.sidiki.gr/index.php?option=com_content&view=section&layout=blog&id=15&Itemid=109 Δήμος Σιντικής - η ταυτότητα του νέου Δήμου]</ref>
 
== Ιστορία ==
===Αρχαιότητα-Βυζάντιο===
Από το [[1960]], το ηλεκτρικό ρεύμα αλλάζει τη ζωή της πόλης και τις συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων της, αλλά αρχίζει και ένα έντονο μεταναστευτικό ρεύμα προς τη Δυτική Ευρώπη και τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδος. Από το [[1965]] αρχίζει σταδιακά και η αποκατάσταση σχέσεων καλής γειτονίας με τη [[Βουλγαρία]]. Ανοίγει το τελωνείο του Προμαχώνα, κατασκευάζεται σύγχρονος, για την εποχή εκείνη αυτοκινητόδρομος, ο οποίος τη νύχτα φωτιζόταν καθ' όλο το μήκος του, από τη γέφυρα του Στρυμόνα μέχρι τον Προμαχώνα. Έτσι η εμπορική κίνηση αρχίζει να μεγαλώνει καθημερινά στο Σιδηρόκαστρο συγκεντρώνονταν ζωντανά όλα τα εισαγόμενα από τη Βουλγαρία αμνοερίφια, εκτελωνίζονταν και ως σφάγια μεταφέρονταν με οχήματα ψυγεία στην [[Αθήνα]] και τις άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδος. Τα σφαγεία, τα οποία λειτουργούσαν με βάρδιες επί εικοσιτετραώρου βάσεως, προσέφεραν εργασία σε μεγάλο αριθμό των κατοίκων της πόλης.{{πηγή}}
 
=== Μνημεία ===
 
=== Το βυζαντινό Κάστρο ===
Το Κάστρο, κτίσμα του [[Βασίλειος Β΄|Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου]] σε λόφο ύψους 155μ., δεσπόζει ΒΔ. της πόλης. Πρωτοχτίστηκε το 527 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα [[Ιουστινιανός|Ιουστινιανό]] και ολοκληρώθηκε από τον Ανδρόνικο Γ' τον Παλαιολόγο (1326-1341). Στο κάστρο υπάρχουν επίσης και τα ερείπια ενός βυζαντινού ναϊδρίου, που καταστράφηκε με την κατάκτηση της περιοχής από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1384. Είναι γνωστό και ως ''Ίσσαρι'' καθώς επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν ''Δεμίρ Ισσάρ'', που σημαίνει «Σιδερένιο κάστρο». Από την πανοραμική θέση του κάστρου, μπορεί ο επισκέπτης να παρατηρήσει όλη την πόλη και ένα μεγάλο μέρος του Σερραϊκού κάμπου, με τον ποταμό Στρυμόνα και τη λίμνη Κερκίνη.{{πηγή}}
 
=== Ο Ναός Αγίας Ζώνης ===
[[Αρχείο:Agios Dimitrios and Agia Zoni church in Sidirokastro.jpg|thumb|right||300px|Ο Ναός Αγίου Δημητρίου και Αγίας Ζώνης.]]
 
Ο ναός της Αγίας Ζώνης, όπως είναι σήμερα γνωστός, ήταν ειδωλολατρικός τάφος της [[ελληνιστική περίοδος|Ελληνιστικής εποχής]] που μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό, αρχικά αφιερωμένο στον άγιο Δημήτριο. Με την πάροδο του χρόνου ο ναός εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε η ύπαρξή του. Ανακαλύφθηκε εκ νέου την Άνοιξη του 1915 από τη Σιδηροκαστρινή Θεόπεμπτη Παζώνη. Ο Μητροπολίτης Παρθένιος φρόντισε τότε να χτιστεί ένας μικρός ναός σχεδόν όλος μέσα στον βράχο. Η πανήγυρη της Αγίας Ζώνης που γινόταν στη Μονή Σπηλαίου στο [[Μελένικο]] μεταφέρθηκε ως παράδοση στο Σιδηρόκαστρο, καθώς κατά τον εκπατρισμό τους το [[1913]] οι [[Μελένικο|Μελενίκιοι]] μετέφεραν την εικόνα της Αγίας Ζώνης μαζί με άλλα κειμήλια στη [[Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου|Μητρόπολη Σιδηροκάστρου]]. Η εικόνα αγιογραφήθηκε τον 18ο αιώνα στο [[Άγιο Όρος]] μετά από παραγγελία του Μελενίκιου Πέτρου Τρένου του Αλεξίου ως εκπλήρωση τάματος. Απεικονίζει την Θεοτόκο μεταξύ δύο αγγέλων να παραδίδει την Αγία Ζώνη στον Απόστολο Θωμά και στο κάτω μέρος της, εικονίζονται οι έντεκα Απόστολοι γύρω από τον κενό τάφο. Έτσι μετά την έλευση των Ελλήνων εκ Μελενίκου, ο ναός αφιερώθηκε στην αγία Ζώνη. Το 1939 ο ναός επεκτάθηκε και πήρε τη μορφή που έχει σήμερα. Ο λαξευμένος στο βράχο τάφος είναι το ιερό βήμα του σημερινού ναού.{{πηγή}}
 
=== Διατηρητέα κτίρια ===
Στην πόλη του Σιδηροκάστρου διατηρούνται οικίες και αρχοντικά, εκ των οποίων πολλά με τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής όπως το χαγιάτι και τα τριγωνικά σαχνισιά.<ref>http://www.serrelib.gr/pdf/lila_theodoridou_Sidirokastro.pdf</ref>
Παράδειγμα αποτελεί το Αρχοντικό Τριανταφύλλου που κτίσθηκε το [[1888]]. Η πάροδος του χρόνου το κατέστησε ακατοίκητο και ερειπιώδες, όμως μετά από ενέργειες της [[Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου|Μητρόπολης Σιδηροκάστρου]] και του Ιδρύματος Λεβέντη αποκαταστάθηκε το 2014. Το ισόγειο λειτουργεί ως μουσειακός χώρος με κειμήλια εκκλησιαστικής τέχνης. Στον πρώτο όροφο όπου και η κύρια κατοικία, έγινε μια υποδειγματική αποκατάσταση με συντήρηση των σπάνιων εσωτερικών ζωγραφικών διακοσμήσεων.{{πηγή}}
 
=== Αγάλματα και μνημεία ===
* Αναθηματική Στήλη, στη μνήμη των υπό των Βουλγάρων εκτελεσθέντων Σιδηροκαστρινών άμαχων πολιτών την 27 Ιουνίου 1913. Στο βάθρο είναι χαραγμένα όλα τα ονόματα των εκτελεσθέντων εθνομαρτύρων.
* Προτομή [[Μητροπολίτης Μελενίκου Κωνσταντίνος Ασημιάδης|Μητροπολίτου Μελενίκου Κωνσταντίνο Ασημιάδη]]. Ο εθνομάρτυρας Κωνσταντίνος Ασημιάδης, γεννηθείς το 1872 στην [[Καλλίπολη Θράκης|Καλλίπολη]] της Ανατολικής Θράκης, επέδειξε σημαντική εθνική δράση ως Μητροπολίτης Μελενίκου και Σιδηροκάστρου. Για το λόγο αυτό συνελήφθη το βράδυ της 25ης Ιουνίου 1913 στο Σιδηρόκαστρο από τους Βούλγαρους (που είχαν καταλάβει την πόλη κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο) και οδηγήθηκε με τη βία στο σημείο ''Καρά Αγάνη'' (σημερινή Πλατεία Πολυζωΐδη) όπου υπήρχε λάκκος καιόμενης ασβέστου. Εκεί οι βούλγαροι στρατιώτες τον λόγχισαν, τον ποδοπάτησαν και τον κατακρεούργησαν. Μαζί με τον Μητροπολίτη, μαρτυρικό θάνατο βρήκαν ο πρωθιερέας Σταύρος και ο πρόκριτος Παπαχαριζάνος. Την επομένη, ημέρα Τετάρτη, όταν είχε συντελεσθεί και η σφαγή των άλλων θυμάτων, οι Βούλγαροι έσυραν από τα πόδια τα σώματα του Μητροπολίτη και των άλλων εκτελεσθέντων τα έριξαν στο λάκκο της ασβέστου.<ref>http://meleniko.gr/docs/Mpakas-Ellinismos_Melenoikou.pdf</ref> <ref>[https://mikrasiatwn.wordpress.com/2016/01/13/%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85/ Οδός Κωνσταντίνου Μελενίκου: Το πρόσωπο που τιμάται στην πιο γνωστή «φοιτητική» οδό της Θεσσαλονίκης]</ref>
* Προτομή ευεργέτη Αναστασίου Παλλατίδη, του εκ Μελενίκου.
* Προτομή Γεωργίου Κατσάνη, Αντισυνταγματάρχου Καταδρομών πεσόντος το 1974 κατά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.<ref>http://www.serrelib.gr/pdf/agalmatanomou.pdf</ref>
Στην* πόληΔιατηρητέα του Σιδηροκάστρου διατηρούνται οικίες και αρχοντικά, εκ των οποίων πολλάκτίρια με τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής όπως το χαγιάτι και τα τριγωνικά σαχνισιά.<ref>http://www.serrelib.gr/pdf/lila_theodoridou_Sidirokastro.pdf</ref>. Παράδειγμα αποτελεί το Αρχοντικό Τριανταφύλλου που κτίσθηκε το [[1888]].{{πηγή}}
* Ο Ναός Αγίας Ζώνης: Ο ναός της Αγίας Ζώνης, όπως είναι σήμερα γνωστός, ήταν ειδωλολατρικός τάφος της [[ελληνιστική περίοδος|Ελληνιστικής εποχής]] που μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό, αρχικά αφιερωμένο στον άγιο Δημήτριο. Με την πάροδο του χρόνου ο ναός εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε η ύπαρξή του. Ανακαλύφθηκε εκ νέου την Άνοιξη του 1915 από τη Σιδηροκαστρινή Θεόπεμπτη Παζώνη. Ο Μητροπολίτης Παρθένιος φρόντισε τότε να χτιστεί ένας μικρός ναός σχεδόν όλος μέσα στον βράχο. Η πανήγυρη της Αγίας Ζώνης που γινόταν στη Μονή Σπηλαίου στο [[Μελένικο]] μεταφέρθηκε ως παράδοση στο Σιδηρόκαστρο, καθώς κατά τον εκπατρισμό τους το [[1913]] οι [[Μελένικο|Μελενίκιοι]] μετέφεραν την εικόνα της Αγίας Ζώνης μαζί με άλλα κειμήλια στη [[Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου|Μητρόπολη Σιδηροκάστρου]]. Η εικόνα αγιογραφήθηκε τον 18ο αιώνα στο [[Άγιο Όρος]] μετά από παραγγελία του Μελενίκιου Πέτρου Τρένου του Αλεξίου ως εκπλήρωση τάματος. Απεικονίζει την Θεοτόκο μεταξύ δύο αγγέλων να παραδίδει την Αγία Ζώνη στον Απόστολο Θωμά και στο κάτω μέρος της, εικονίζονται οι έντεκα Απόστολοι γύρω από τον κενό τάφο. Έτσι μετά την έλευση των Ελλήνων εκ Μελενίκου, ο ναός αφιερώθηκε στην αγία Ζώνη. Το 1939 ο ναός επεκτάθηκε και πήρε τη μορφή που έχει σήμερα. Ο λαξευμένος στο βράχο τάφος είναι το ιερό βήμα του σημερινού ναού.{{πηγή}}
* Το βυζαντινό Κάστρο: Το Κάστρο, κτίσμα του [[Βασίλειος Β΄|Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου]] σε λόφο ύψους 155μ., δεσπόζει ΒΔ. της πόλης. Πρωτοχτίστηκε το 527 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα [[Ιουστινιανός|Ιουστινιανό]] και ολοκληρώθηκε από τον Ανδρόνικο Γ' τον Παλαιολόγο (1326-1341). Στο κάστρο υπάρχουν επίσης και τα ερείπια ενός βυζαντινού ναϊδρίου, που καταστράφηκε με την κατάκτηση της περιοχής από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1384. Είναι γνωστό και ως ''Ίσσαρι'' καθώς επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν ''Δεμίρ Ισσάρ'', που σημαίνει «Σιδερένιο κάστρο». Από την πανοραμική θέση του κάστρου, μπορεί ο επισκέπτης να παρατηρήσει όλη την πόλη και ένα μεγάλο μέρος του Σερραϊκού κάμπου, με τον ποταμό Στρυμόνα και τη λίμνη Κερκίνη.{{πηγή}}
 
=== Το ύψωμα του Σωτήρος ===
 
Η μονή ιδρύθηκε το [[1967]] από τον [[Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου|Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου]] Ιωάννη. Ο μικρός Ιερός Ναός, στο εσωτερικό της Μονής αποτελεί το πρώτο καθολικό ενώ νέος Ιερός Ναός κτίζεται στον εξωτερικό περίβολο της Μονής. Στο εσωτερικό του ισογείου τμήματος του Ναού αυτού και στη δυτική πλευρά του αριστερού και δεξιού κλίτους, έχουν σχεδιασθεί και κατασκευασθεί δύο μικρά παρεκκλήσια αφιερωμένα στη μνήμη Αγίων. Το τμήμα αυτό του Ναού, το οποίο επικοινωνεί με υπόγεια σήραγγα με το εσωτερικό της Μονής, έχει αγιογραφηθεί και τελούνται όλες οι ακολουθίες κάθε Κυριακή και τις μεγάλες εορτές, έως ότου ολοκληρωθεί ο κυρίως Ναός. Περίοπτη θέση στο μοναστηριακό συγκρότημα κατέχει το Μοναστικό Κέντρο Διακονίας, το οποίο κτίστηκε με δωρεά του ιδρύματος Νιάρχου ως φιλανθρωπικό κέντρο. Η Μονή υπάγεται στην [[Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου|Ιερά Μητρόπολη Σιδηροκάστρου]].<ref>[http://www.vimaorthodoxias.gr/monastiriakosmou/item/49177-ιερά-μονή-αγίων-κηρύκου-και-ιουλίτης-στο-σιδηρόκαστρο-σερρών-φωτο Ιερά Μονή Αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης στο Σιδηρόκαστρο Σερρών]</ref>
 
== Πληθυσμός και Οικονομία ==
{{Κύριο|Δήμος Σιντικής}}
 
Το Σιδηρόκαστρο σύμφωνα με την απογραφή του [[2011]] είχε πληθυσμό 5.177 και ανήκει στον Δήμο Σιντικής ο οποίος παρουσίασε σημαντική πληθυσμιακή μείωση 22% σε σχέση με την [[Ελληνική απογραφή 2001|απογραφή του 2001]].<ref>[http://www.sidiki.gr/index.php?option=com_content&view=section&layout=blog&id=15&Itemid=109 Δήμος Σιντικής - η ταυτότητα του νέου Δήμου]</ref>
 
Οι κάτοικοι του, προέρχονται από πολλές καταγωγές (ντόπιοι, Βλάχοι, Μελενίκιοι, πρόσφυγες από την [[Μικρά Ασία]], το Πόντο και την [[Θράκη]], κτλ) αφομοιώθηκαν και αποτελούν σήμερα μια κοινωνία με υψηλό πνευματικό και πολιτιστικό επίπεδο. Την τελευταία δεκαετία στο σύνολο των κατοίκων προστέθηκαν παλιννοστούντες Ελληνοπόντιοι από την πρώην [[Σοβιετική Ένωση]].{{πηγή}}
 
Η οικονομική κατάσταση των κατοίκων, ως απόρροια των γεγονότων που ακολούθησαν μετά την απελευθέρωση της πόλης την [[27 Ιουνίου|27η Ιουνίου]] [[1913]], δεν έδινε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί αξιόλογη κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα. Οι πόλεμοι που ακολούθησαν και οι διάφορες δοκιμασίες δεν επέτρεπαν μόνο την εξασφάλιση των αναγκαίων προϋποθέσεων και πόρων για την ασφάλεια της ζωής τους, την επούλωση των τραυμάτων από την απώλεια προσφιλών προσώπων και την επιβίωση τους. Παρ’ όλα αυτά, μετά το [[1922]] και την εγκατάσταση των Μικρασιατών και Θρακών προσφύγων, ο τόπος άρχισε να αποκτά μία νέα δυναμική. Εμφανίζονται οι πρώτοι πολιτιστικοί Σύλλογοι για να διατηρήσουν οι κάτοικοι τα ήθη και τα έθιμα των αλησμόνητων τους Πατρίδων.{{πηγή}}
 
== Γηροκομείο Αγίου Νεκταρίου και ίδρυμα ==
Το Σιδηρόκαστρο ανήγειρε το [[1920]], λίγα χρόνια μετά τη [[Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918)|Β΄ Βουλγαρική Κατοχή (1916-1918)]], ένα ηρώο στον πευκόφυτο λόφο στο κέντρο της πόλης. Πάνω στις μαρμάρινες πλάκες στις τρεις πλευρές του μνημείου ήταν χαραγμένα με χρυσά γράμματα τα ονόματα των σφαγιασθέντων το [[1913]] και πεσόντων Σιδηροκαστρινών. Στη μαρμάρινη πλάκα της δυτικής πλευράς υπήρχε χαραγμένο ένα [[δάφνινο στεφάνι]] και η επιγραφή: «Η Πόλις του Σιδηροκάστρου εις μνήμην των τέκνων της».{{πηγή}}
 
Η κατασκευή του ηρώου αυτού άρχισε το [[1920]], επί Δημαρχίας Γεωργίου Μάνου. Η κατασκευή του στοίχισε 150.000 περίπου [[δραχμή|δραχμές]], σημαντικό ποσό για την εποχή εκείνη, που διατέθηκαν από τον προϋπολογισμό του Δήμου και προαιρετικές εισφορές των κατοίκων. Ολοκληρώθηκε στις 6 Αυγούστου του [[1922]], όταν την ημέρα αυτή έγινε η μετακομιδή των οστών των σφαγιασθέντων της 25ης και 26ης Ιουνίου του [[1913]] Σιδηροκαστρινών από την ασβεσταριά του προαυλίου του Εθνικού Ορφανοτροφείου Αρρένων Σιδηροκάστρου, τα οποία τοποθετήθηκαν στη βάση του μνημείου.{{πηγή}}
 
Στις 13 και 14 Αυγούστου του [[1941]], οι Βούλγαροι ανατίναξαν με δυναμίτη το Ηρώο. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου και την αποχώρηση των Βουλγάρων, στο μνημείο συνέχιζαν να αναπαύονται τα οστά των ηρώων της πόλης. Το [[1956]] ο Δήμαρχος Παναγιώτης Βονίτης το αναστήλωσε και το επανέφερε στην αρχική του μορφή. Στις νέες του μαρμάρινες πλάκες, που εντοιχίστηκαν και πάλι, προστέθηκαν και τα ονόματα των πεσόντων στην Αλβανία το [[1940]], αλλά και αυτών που θανατώθηκαν κατά τη Βουλγαρική κατοχή. Τα [[1960]], η τότε Δημοτική αρχή, υπό τον [[Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης|Αλέξανδρο Τριανταφυλλίδη]] αποφάσισε την κατεδάφιση του μνημείου, κάτι που δε βρήκε σύμφωνους τους κατοίκους της πόλης, των οποίων η αντίδραση υπήρξε καθολική. Οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και τα υπομνήματα προς την Κυβέρνηση δεν έφεραν αποτέλεσμα και το Ηρώον κατεδαφίσθηκε πλέον οριστικά για να ανεγερθεί Τουριστικό Περίπτερο. Τα οστά των σφαγιασθέντων Σιδηροκαστρινών και του [[Μητροπολίτης Μελενίκου Κωνσταντίνος Ασημιάδης|Μητροπολίτη Μελενίκου Κωνσταντίνου Ασημιάδη]] (που μαρτύρησαν το [[1913]]) μεταφέρθηκαν από τον τότε Μητροπολίτη Βασίλειο, στο εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία.
== Ο κεντρικός λόφος και το τουριστικό περίπτερο ==
Ο λόφος στον οποίο ήταν κτισμένο το Δημοτικό περίπτερο, στο κέντρο της σημερινής πόλης, έχει σημαντική ιστορία. Στο εσωτερικό του λόφου, υπήρχε καταφύγιο, το οποίο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου παρείχε αντιαεροπορική προστασία στον άμαχο Ελληνικό πληθυσμό και κατά την [[κατοχή]] χρησιμοποιήθηκε ως τόπος βασανιστηρίων και εκτελέσεων.{{πηγή}}
 
Ο λόφος αυτός, ο οποίος μοιάζει με αρχαία ταφική χωμάτινη τούμπα, χρησιμοποιούνταν κατά την προϊστορική και Μακεδονική εποχή, ως νεκροταφείο, όπως μαρτυρούν απασβεστωμένα οστά, τα οποία προβάλλουν κατά καιρούς στην απόκρημνη του πλευρά. Κατά τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή πιθανόν αποτελούσε χώρο αναψυχής λόγω της θέας που παρείχε, ενώ κατά την [[Τουρκοκρατία]] στη νότια του πλευρά, όπου σήμερα είναι κτισμένο το 2° Δημοτικό Σχολείο, υπήρχε σύμφωνα με τις μαρτυρίες και τα ευρήματα, Μουσουλμανικό νεκροταφείο.{{πηγή}}
 
Από το [[1922]], λίγα χρόνια μετά τους [[Βαλκανικοί Πόλεμοι|Βαλκανικούς πολέμους]] και την απελευθέρωση της περιοχής από τον Τουρκικό και Βουλγαρικό ζυγό, ο λόφος αυτός αποτελούσε τον ιερό χώρο τιμής των ηρώων της πόλης μέχρι το 1962, οπότε κατεδαφίσθηκε το ηρώο για να κτισθεί το Δημοτικό Τουριστικό Περίπτερο. Λίγα χρόνια αργότερα, ένα μεγάλο τμήμα του λόφου αυτού οικοπεδοποιήθηκε.{{πηγή}}
Ανώνυμος χρήστης