Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σιδηρόκαστρο Σερρών»

απουσία βιβλιογραφίας - πρωτότυπη έρευνα
(απουσία βιβλιογραφίας - πρωτότυπη έρευνα)
== Γηροκομείο Αγίου Νεκταρίου και ίδρυμα ==
Ο Μητροπολίτης Ιωάννης (1967-2001) ίδρυσε το Γηροκομείο ''Αγιος Νεκτάριος'' και Κατασκηνώσεις που σήμερα όμως υπολειτουργούν με πολλά προβλήματα για τους τροφίμους.<ref>[https://www.ert.gr/perifereiakoi-stathmoi/seres/sidirokastro-epistoli-mitropoliti-makarioy-gia-oikonomiki-syndromi/ Σιδηρόκαστρο: Επιστολή Μητροπολίτη Μακαρίου για οικονομική συνδρομή, ΕΡΤ, 12 Ιουνίου 2019]</ref><ref>[http://users.sch.gr/markmarkou/2001/koim/ioannis_papalis.htm Ο Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου Ιωάννης (1914-2001)]</ref><ref>[https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3745257 ΚΕΠΕΠ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ: Υπερφορτωμένο παρά την άθλια κατάσταση]</ref>
 
== Το κατεδαφισμένο Ηρώο ==
Το Σιδηρόκαστρο ανήγειρε το [[1920]], λίγα χρόνια μετά τη [[Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918)|Β΄ Βουλγαρική Κατοχή (1916-1918)]], ένα ηρώο στον πευκόφυτο λόφο στο κέντρο της πόλης. Πάνω στις μαρμάρινες πλάκες στις τρεις πλευρές του μνημείου ήταν χαραγμένα με χρυσά γράμματα τα ονόματα των σφαγιασθέντων το [[1913]] και πεσόντων Σιδηροκαστρινών. Στη μαρμάρινη πλάκα της δυτικής πλευράς υπήρχε χαραγμένο ένα [[δάφνινο στεφάνι]] και η επιγραφή: «Η Πόλις του Σιδηροκάστρου εις μνήμην των τέκνων της».{{πηγή}}
 
Η κατασκευή του ηρώου αυτού άρχισε το [[1920]], επί Δημαρχίας Γεωργίου Μάνου. Ολοκληρώθηκε στις 6 Αυγούστου του [[1922]], όταν την ημέρα αυτή έγινε η μετακομιδή των οστών των σφαγιασθέντων της 25ης και 26ης Ιουνίου του [[1913]] Σιδηροκαστρινών από την ασβεσταριά του προαυλίου του Εθνικού Ορφανοτροφείου Αρρένων Σιδηροκάστρου, τα οποία τοποθετήθηκαν στη βάση του μνημείου.{{πηγή}}
 
Στις 13 και 14 Αυγούστου του [[1941]], οι Βούλγαροι ανατίναξαν με δυναμίτη το Ηρώο. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου και την αποχώρηση των Βουλγάρων, στο μνημείο συνέχιζαν να αναπαύονται τα οστά των ηρώων της πόλης. Το [[1956]] ο Δήμαρχος Παναγιώτης Βονίτης το αναστήλωσε και το επανέφερε στην αρχική του μορφή. Στις νέες του μαρμάρινες πλάκες, που εντοιχίστηκαν και πάλι, προστέθηκαν και τα ονόματα των πεσόντων στην Αλβανία το [[1940]], αλλά και αυτών που θανατώθηκαν κατά τη Βουλγαρική κατοχή. Τα [[1960]], η τότε Δημοτική αρχή, υπό τον [[Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης|Αλέξανδρο Τριανταφυλλίδη]] αποφάσισε την κατεδάφιση του μνημείου, κάτι που δε βρήκε σύμφωνους τους κατοίκους της πόλης, των οποίων η αντίδραση υπήρξε καθολική. Οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και τα υπομνήματα προς την Κυβέρνηση δεν έφεραν αποτέλεσμα και το Ηρώον κατεδαφίσθηκε πλέον οριστικά για να ανεγερθεί Τουριστικό Περίπτερο. Τα οστά των σφαγιασθέντων Σιδηροκαστρινών και του [[Μητροπολίτης Μελενίκου Κωνσταντίνος Ασημιάδης|Μητροπολίτη Μελενίκου Κωνσταντίνου Ασημιάδη]] (που μαρτύρησαν το [[1913]]) μεταφέρθηκαν από τον τότε Μητροπολίτη Βασίλειο, στο εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία.
 
Η Δημοτική αρχή, για να μετριάσει τις αντιδράσεις που προκάλεσε η κατεδάφιση του Ηρώου αυτού, διενήργησε Πανελλήνιο Έρανο και φιλοτέχνησε το άγαλμα του [[Μέγας Αλέξανδρος|Μ. Αλεξάνδρου]] και της μητέρας του [[Ολυμπιάδα|Ολυμπιάδος]], το οποίο έστησε στην κεντρική πλατεία, επιδιώκοντας να το καθιερώσει ως Ηρώο της πόλης. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ως Ηρώο, επιδιώχθηκε να καθιερωθεί μία μαρμάρινη στήλη στην πλατεία, πάνω από το 2° Δημοτικό Σχολείο. Από τη δεκαετία του [[1970]], ως Ηρώο καθιερώθηκε η μαρμάρινη στήλη, που υπήρχε στο προαύλιο του Εθνικού Ορφανοτροφείου Αρρένων στη μνήμη των σφαγιασθέντων το [[1913]] Σιδηροκαστρινών.{{πηγή}}
 
Το [[1998]] η Δημοτική αρχή υπό τη Δήμαρχο Βασιλική Χατζηαγγέλου, μετά από πρόταση του Μητροπολίτη Ιωάννη, αποφάσισε να κτίσει στο χώρο του προαυλίου του Ορφανοτροφείου, στη θέση όπου υπήρχε η ασβεσταριά, οστεοφυλάκιο, προκειμένου να μεταφερθούν τα οστά των σφαγιασθέντων του [[1913]]. Μετά και τη διαμόρφωση της πλατείας Πολυζωΐδη, το Ηρώο της πόλης στήθηκε σε περίοπτη θέση στο χώρο της θυσίας των Σιδηροκαστρινών πάνω από το οστεοφυλάκιο, μαζί με τις προτομές του Μητροπολίτη Κωνσταντίνου Ασημιάδη και του Σιδηροκαστρινού ήρωα Αντισυνταγματάρχη Κατσάνη Γεωργίου (ο οποίος ως Διοικητής της 33 Μοίρας καταδρομών της Κύπρου, σκοτώθηκε κατά την Τουρκική εισβολή το [[1974]] στο ύψωμα του Αγίου Ιλαρίωνα, δίπλα από την [[Κερύνεια]]).{{πηγή}}
 
[[Αρχείο:Waterfall in Sidirokastro.jpg|thumb|300px|Καταρράκτης στην περιοχή «Ζεστά Νερά»]]
 
==Πρόσωπα==
Ανώνυμος χρήστης