Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Η Καθημερινή»

→‎Ιστορικό: {{εκκρεμεί παραπομπή}}
(→‎Ιστορικό: {{εκκρεμεί παραπομπή}})
Σε ένα περιβάλλον πολιτικής έντασης με συνεχείς αλλαγές στο κυβερνητικό σκηνικό τη δεκαετία του ’60, οι εφημερίδες εμπλέκονται πλήρως σ’ ένα πολιτικό παιχνίδι συμφερόντων (Ψυχογιος, 2004)<ref name=":3" />.  Σύμφωνα με τους Zacharopoulos και Paraschos (όπως αναφέρεται στο Ψυχογιος, 2004), ακόμα και για την Ε.Βλάχου, εικάζεται ότι ενεπλάκη στην ανατροπή της Κυβέρνησης Στεφανόπουλου, μαζί με τους Π.Κανελλόπουλο, Μπίτσιο (εκπρόσωπος του βασιλέως Κωνσταντίνου) και Χ.Λαμπράκη. Η Ε.Βλάχου πιθανώς να είχε συμφέρον απ’ αυτό, εφόσον υποστήριζε πολιτικά την ΕΡΕ του Κ.Καραμανλή.
 
Το Ιουλιανό πραξικόπημα του ’67 και η περίοδος της δικτατορίας που ακολούθησαν την πτώση της κυβέρνησης Στεφανόπουλου, αποτέλεσαν τομή για την εξέλιξη της Καθημερινής. Η απόφαση της ιδιοκτήτριας  Ε.Βλάχου να κλείσει την εφημερίδα την περίοδο της επταετίας, θεωρήθηκε αναντίστοιχη με την έως τότε πολιτική της στάση (Ψαράκης, 1993)<ref name=":4" />. Πως γίνεται μία εφημερίδα της άκρας δεξιάς να μην υποστηρίζει τη δικτατορία, ενώ στο παρελθόν δήλωνε υπέρμαχος του Ιωάννη Μεταξά; Μάλιστα, η ίδια κατέφυγε στο εξωτερικό και διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στον αντιδικτατορικό αγώνα (Σωμερίτης, 2008)<ref name=":5">Σωμερίτης, Ρ. (2008). «Επίμετρο: 1974 έως σήμερα». Στο: Γ. Δρούλια & Γ. Κουτσοπανάγου (επιμ.). ''Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου'', 1784- 1974. Αθήνα: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών, σελ. 61-65. </ref>. Όπως αναφέρουν οι Τάιμς της Ν. Υόρκης: ''Όταν η ελευθερία γραφής, λόγου και πολιτικής δράσεως χάνονται, ύστατη διαμαρτυρία γίνεται η σιγή. Εις την τραγωδία που εκυριάρχησε στην Ελλάδα, η Κα Ελένη Βλάχου επροτίμησε με γενναιότητα την διακοπήν εκδόσεως δύο εφημερίδων και ενός περιοδικού επικαιρότητος από την παραδοχήν στρατιωτικής λογοκρισίας'' (4 Μαΐου, 1967).{{εκκρεμεί παραπομπή}} Κατ’ αντιστοιχία  με την περίοδο του εμφυλίου, κυριάρχησαν η λογοκρισία, οι διώξεις, οι εκβιασμοί και οι συλλήψεις των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων, από το καθεστώς της δικτατορίας (Ψυχογιος, 2004)<ref name=":3" />. 
 
Προς το τέλος της δεκαετίας του '80 οι μικρές βιοτεχνίες του Τύπου υπό το βάρος των οικονομικών πιέσεων (τεράστια κεφάλαια για την επιβίωσή τους, αφαίρεση σημαντικού ποσοστού διαφήμισης), αφομοιώθηκαν από τα συγκροτήματα Τύπου (Σωμερίτης, 2008)<ref name=":5" />.
Ανώνυμος χρήστης