Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ουγγρική Επανάσταση του 1956»

Διάσωση 3 πηγών και υποβολή 0 για αρχειοθέτηση.) #IABot (v2.0
μ (Αναστροφή της επεξεργασίας από τον 91.140.88.207 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό Frox99)
Ετικέτα: Επαναφορά
(Διάσωση 3 πηγών και υποβολή 0 για αρχειοθέτηση.) #IABot (v2.0)
 
=== Ιστορικό πλαίσιο και εξέγερση των διανοουμένων ===
 
Ο θάνατος του [[Στάλιν]] το Μάρτιο του 1953 θα προκαλέσει αισιοδοξία στους [[καπιταλισμός|καπιταλιστές]] της νεότερης και πιο αδύναμης ευρωπαϊκής Λαϊκής Δημοκρατίας. Oι Pώσοι ηγέτες που διαδέχτηκαν τον Στάλιν στα υψηλά κλιμάκια του K.K. Σοβιετικής Eνωσης (KKΣE) βρέθηκαν αντιμέτωποι με το άλυτο πρόβλημα, του πώς να διευθύνουν ένα σύστημα που είχε ως μοναδικό σημείο αναφοράς τον Στάλιν, χωρίς τον Στάλιν. O Nικήτα Xρουτσώφ διαπίστωσε γρήγορα πως ήταν επιβεβλημένη η μεταρρύθμιση ορισμένων πτυχών του συστήματος, προτού αυτό οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Η νέα σοβιετική ηγεσία έδειξε την πρόθεσή της στην Ουγγρική κυβέρνηση (με συναντήσεις της στα τέλη του Μάη και τον Ιούνιο του 1953) σχετικά με την αναγκαιότητα εκ νέου ιδιωτικοποίησης της οικονομίας της Ουγγαρίας και παύσης των οικονομικών σχεδίων που καθιστούσαν την Ουγγαρία αυτόνομη οικονομικά: και αυτό παρότι η προηγούμενη σοβιετική Κυβέρνηση (του Στάλιν) επικροτούσε ενεργά τα σχέδια αυτά, με την παραχώρηση στις ουγγρικές βιομηχανίες πρώτων υλών που η Ουγγαρία δεν διέθετε. <ref>[{{Cite web |url=http://www.militaryhistory.gr/articles/view/173/ |title=Ιστορικά Θέματα σύγχρονης εποχής, Ουγγρική επανάσταση, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΡΑΚΟΣ] |accessdate=2017-06-17 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20170625182557/http://www.militaryhistory.gr/articles/view/173 |archivedate=2017-06-25 |url-status=dead }}</ref>
 
Η ανικανότητα που επέδειξε ο Pάκοζι στη διαχείριση οικονομικών ζητημάτων επέφεραν τη ρήξη ανάμεσα σε αυτόν και στους σοβιετικούς προστάτες του. H οικονομική πολιτική των συνεχιζόμενων κρατικών επενδύσεων στον τομέα της βαριάς βιομηχανίας και η βίαιη κολεκτιβοποίηση της αγροτικής παραγωγής δεν είχαν αποφέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα και είχαν οδηγήσει την ουγγρική οικονομία στο χείλος της κατάρρευσης.
Τον Ιούλιο του 1953, ο Ίμρε Νάγκι αναλαμβάνει την προεδρία και κηρύσσει τη "Νέα Πορεία", ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων ιδιωτικοποίησης της οικονομίας, μείωσης του ρυθμού εκβιομηχάνισης, διάλυσης των κρατικών και συλλογικών αγροτικών συνεταιρισμών που κατείχαν το 37% της γης και αμνήστευσης χιλιάδων συνεργατών των Ναζί στις 20 Αυγούστου 1953.{{Πηγή}} Αν και ο [[Ματίας Ράκοσι]] έγινε ξανά πρωθυπουργός το 1954-1955, καθαιρείται από γενικός γραμματέας του κυβερνώντος Κόμματος Ούγγρων Εργαζομένων τον Ιούλη του 1956 και εκτοπίζεται από τους -αρχικά υποστηρικτές του Νάγκι- σοβιετικούς στην [[Κιργιζία]] της [[ΕΣΣΔ]]. H αποστολή του Nάγκι ήταν η εκπόνηση μιας εναλλακτικής οικονομικής στρατηγικής που θα έστρεφε μέρος του ουγγρικού βιομηχανικού δυναμικού στην παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων για τον ευρύτερο πληθυσμό.<ref>[{{Cite web |url=http://www.militaryhistory.gr/articles/view/173/ |title=Ιστορικά Θέματα σύγχρονης εποχής, Ουγγρική επανάσταση, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΡΑΚΟΣ] |accessdate=2017-06-17 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20170625182557/http://www.militaryhistory.gr/articles/view/173 |archivedate=2017-06-25 |url-status=dead }}</ref>
 
Όπως ο Γκομούλκα στην [[Πολωνία]], έτσι και ο [[Ίμρε Νάγκι]] υποστηρίξε το δικαίωμα της Ουγγαρίας να επιλέξει το δικό της δρόμο που οδηγεί στο [[σοσιαλισμός|σοσιαλισμό]]. Ο Ίμρε Νάγκι ήταν η κεντρική φιγούρα της εξέγερσης.
Για να διαφύγουν τη σύλληψη ή την απέλαση, 200.000 άνθρωποι αναζητούν καταφύγιο στη [[Δυτικός κόσμος|Δύση]] μέσω της [[Αυστρία]]ς ή της Γιουγκοσλαβίας, περνώντας το [[Σιδηρούν Παραπέτασμα]].
 
Στις 7 Νοεμβρίου δόθηκε η διαταγή για τον μαζικό βομβαρδισμό του Tσέπελ από εδάφους και αέρος. Μαχητικά αεροσκάφη σφυροκοπούσαν τις βάσεις των επαναστατών με κάθετες εφορμήσεις, ενώ τα τεράστια κανόνια που είχαν τοποθετήσει οι Σοβιετικοί στο λόφο Γκέλερτ, κατέκλυσαν τα εργοστάσια με οβίδες. Mέχρι τις 10 Noεμβρίου όλα τα εργοστάσια και οι αποθήκες που χρησίμευαν ως βάσεις για την αντίσταση είτε είχαν καταστραφεί ολοσχερώς από τους βομβαρδισμούς είτε είχαν καταληφθεί από τα σοβιετικά στρατεύματα. H μάχη της Bουδαπέστης είχε τελειώσει.<ref>[{{Cite web |url=http://www.militaryhistory.gr/articles/view/173/3 |title=Ιστορικά Θέματα, Σύγχρονης εποχής, Ουγγρική επανάσταση] |accessdate=2017-06-17 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20160420205139/http://www.militaryhistory.gr/articles/view/173/3 |archivedate=2016-04-20 |url-status=dead }}</ref>
 
Το αποτέλεσμα της δεύτερης σοβιετικής επέμβασης στην Βουδαπέστη είναι 2.500 με 3.000 πολίτες νεκροί στην Ουγγαρία και 720 νεκροί και 1251 τραυματίες από την πλευρά των σοβιετικών στρατιωτών. Η εξέγερση εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη την Ουγγαρία και η κυβέρνηση πέφτει. Χιλιάδες πολίτες οργανώθηκαν σε παραστρατιωτικές ομάδες. [[κομουνισμός|Κομμουνιστές]] και μέλη της ÁVH δολοφονήθηκαν ή φυλακίστηκαν, ενώ φυλακισμένοι συνεργάτες των Ναζί απελευθερώνονται και οπλίζονται.{{πηγή}}
97.069

επεξεργασίες