Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος»

→‎Απόψεις: αλλαγή τίτλου υποενότητας "απόψεις" σε σαφέστερο τίτλο
(→‎Επιστημονικό έργο: διαχωρισμός υποενότητας)
(→‎Απόψεις: αλλαγή τίτλου υποενότητας "απόψεις" σε σαφέστερο τίτλο)
Το 1843 πρωτοεμφανίστηκε με μια διατριβή ''«Περὶ τῆς ἐποικήσεως σλαβικῶν τινῶν φυλῶν εἰς τὴν Πελοπόννησον»''<ref>{{Cite book|url=http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/6/7/8/metadata-39-0000554.tkl|title=Περί της εποικήσεως Σλαβικών τινών φυλών εις την Πελοπόννησον|last=Παπαρρηγόπουλος|first=Κωνσταντίνος|publisher=Εκ του Τυπογραφείου Εμ. Αντωνιάδου|year=1843|location=Εν Αθήναις|page=}}</ref><ref name="ReferenceA">Δημαράς, 1986, σελ. 120</ref>, καταδεικνύοντας τα λάθη της θεωρίας του Φαλμεράυερ, ενώ δύο χρόνια νωρίτερα (1841) είχε μεταφράσει το έργο ''« Le Centaure »'' του M. De Guerin, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ευρωπαϊκός Ερανιστής».<ref name="ReferenceB">Δημαράς, 1986, σελ. 118</ref> Το 1844 δημοσιεύει μια πραγματεία σχετικά με την [[άλωση της Κορίνθου]] από τους [[Ρωμαίοι|Ρωμαίους]], ''«Το τελευταίον έτος της ελληνικής ελευθερίας»''<ref name="ReferenceA"/>, ενώ το 1846 συντάσσει ένα ''«Επίτομον Λεξικόν της γαλλικής γλώσσης»'' και συνεργάζεται στην σύνταξη μια γαλλικής μεθόδου.<ref>Δημαράς, 1986, σελ. 118-119</ref> Το 1849 δημοσίευσε το ''«Εγχειρίδιον Γενικής Ιστορίας»'' προορισμένο για μαθητές Γυμνασίου.<ref>Δημαράς, 1986, σελ. 129</ref> Το 1853 εξέδωσε την πρώτη, σύντομη, μορφή του έργου του ''«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των νεοτέρων»''. Το 1860 ξεκίνησε η έκδοση της ''«Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους»'',<ref>Η ''«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»'' του Κ. Παπαρρηγόπουλου δεν πρέπει να συγχέεται με το μεταγενέστερο ομώνυμο πολύτομο έργο της ''Εκδοτικής Αθηνών''</ref> έργου που τον καθιέρωσε στον επιστημονικό χώρο. Το συγκεκριμένο έργο ήταν χωρισμένο σε 3 τόμους των 15 βιβλίων και η έκδοσή του τέλειωσε το 1876. Μαθητής του ήταν και ο ιστορικός, και μετέπειτα πρωθυπουργός, [[Σπυρίδων Λάμπρος]], καθώς και ο [[Παύλος Καρολίδης]].<ref name="dimos_pylou" />
 
=== Ο «μεσαιωνικός ελληνισμός» ===
=== Απόψεις ===
 
Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος συνέδεσε ιστορικά την [[αρχαία Ελλάδα|αρχαιότητα]] με τη νεότερη Ελλάδα μέσω του [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντίου]]. Τις ίδιες απόψεις είχε υποστηρίξει νωρίτερα ο ιστορικός [[Σπυρίδων Ζαμπέλιος]], στην εισαγωγή του στον τόμο της έκδοσης των [[δημοτικό τραγούδι|δημοτικών τραγουδιών]], το 1852, καθώς επίσης και ο Βρετανός [[Τζορτζ Φίνλεϊ]] τo 1851 στο ''"History of Greece, from its Conquest by the Crusaders to its Conquest by the Turks"'' και ο Γερμανός [[Γιόχαν Βίλχελμ Τσινκάιζεν]].<ref>Δημαράς, 1986, σελ. 99 κ. εξ</ref> Ήταν από τους πρώτους εκφραστές της [[Μεγάλη Ιδέα|Μεγάλης Ιδέας]].<ref>{{Cite book|url=https://books.google.gr/books?id=wH52BQAAQBAJ&pg=PT111&dq=%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82+%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82&hl=el&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82%20%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82&f=false|title=Οι Έλληνες: Τετράδια Πατριδογνωσίας|last=Σκανδαλίδης|first=Κώστας|authorlink=Κώστας Σκανδαλίδης|publisher=Εκδόσεις Καστανιώτη|year=2012|isbn=9789600354768|location=Αθήνα}}</ref> Σύμφωνα με τον Παπαρρηγόπουλο, ο ελληνισμός δεν έσβησε ολοκληρωτικά με την ήττα των Ελλήνων από τους Ρωμαίους το 146 π.Χ., αλλά συνέχισε να υπάρχει και μάλιστα κατόρθωσε να αναγεννηθεί με τη σύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία δεν ήταν εκφυλισμένο υπόλειμμα του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, αλλά αποτελούσε την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ως εναρκτήριο σημείο του Νέου Ελληνισμού προσδιόρισε το 1204, δηλαδή την [[Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204)|άλωση της Κωνσταντινούπολης]] από τους [[Φράγκοι|Φράγκους]] της [[Δ΄ Σταυροφορία|Δ΄ Σταυροφορίας]]. Διαφώνησε με τον ιστορικό [[Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ]], ο οποίος στο έργο του ''«Ιστορία της χερσονήσου του Μωρέως κατά τον μεσαίωνα»'' (1830 και 1836) υποστήριζε ότι ο ελληνικός πληθυσμός είχε εξαφανιστεί τον 6ο αι. μ.Χ., ύστερα από την κάθοδο [[σλάβοι|σλαβικών φύλων]], επομένως οι νεότεροι Έλληνες δεν είχαν καμία φυλετική συγγένεια με τους αρχαίους.<ref>{{Cite book|url=https://books.google.gr/books?id=j8BMDAAAQBAJ&pg=PT36&dq=%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82+%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82&hl=el&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82%20%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82&f=false|title=Μικρά μαθήματα για την ελληνική οικονομία: Ιδιομορφίες - Ο δρόμος προς το Μνημόνιο - Η ύβρις και η νέμεσις|last=Μελάς|first=Κώστας|date=2013-04-01|publisher=εκδ. Πατάκης|year=2013|isbn=9789601649559|location=Αθήνα}}</ref>
10.524

επεξεργασίες