Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μακεδονικό ζήτημα»

μ
Αναστροφή της επεξεργασίας από τον Truestory1234 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό Ασμοδαίος
(Δεν υφίσταται Μακεδονικό ζήτημα, είστε υπεύθυνοι και υπαίτιοι στο να εντοπίσετε και σβύσετε όλες τις παρόμοιες δημοσιεύσεις των τόσο ευαίσθητων θεμάτων εθνικής κυριαρχίας κλπ, για να μην προλάβουμε και το κοινοποιήσουμε στα ανώτερα κλιμάκια που πρέπει.)
Ετικέτες: Οπτική επεξεργασία Αντικατάσταση μεγάλη αφαίρεση blanking
μ (Αναστροφή της επεξεργασίας από τον Truestory1234 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό Ασμοδαίος)
Ετικέτα: Επαναφορά
{{infobox
<br />
| titlestyle =
| title = Μακεδονία
| bodyclass = vcard
| bodystyle = width:23em
 
| headerstyle = text-align:left;
 
| abovestyle = font-size:1.25em;
| above =
 
| data4 = [[Αρχείο:Greater Macedonia.png|center|250px]] Η σύγχρονη γεωγραφική [[Μακεδονία|περιοχή της Μακεδονίας]] δεν ορίζεται επισήμως από κανένα διεθνή οργανισμό ή κράτος. Ειδικές αναφορές την εμφανίζουν να απλώνεται σε πέντε κράτη: [[Αλβανία]], [[Βουλγαρία]], [[Ελλάδα]], [[Βόρεια Μακεδονία]], και [[Σερβία]].
}}
'''Μακεδονικό Ζήτημα ''' είναι η ονομασία με την οποία έγινε διεθνώς γνωστό το εθνικοχωροταξικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τη [[Συνθήκη του Βερολίνου (1878)|Συνθήκη του Βερολίνου]] τον [[19ος αιώνας|19ο αιώνα]], στη Βαλκανική, και ειδικότερα στη γεωγραφική περιοχή της [[Μακεδονία|Μακεδονίας]] μεταξύ των κρατών της περιοχής, [[Ελλάδα|Ελλάδας]], [[Βουλγαρία|Βουλγαρίας]], [[Σερβία|Σερβίας]] και της [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]]. Το Μακεδονικό Ζήτημα ήταν επιμέρους θέμα του γενικότερου [[Ανατολικό Ζήτημα|Ανατολικού Ζητήματος]], που φάνηκε να είχε λήξει με το τέλος του [[Α' Παγκόσμιος Πόλεμος|Α' Παγκοσμίου Πολέμου]] πλην όμως επανεμφανίσθηκε στο προσκήνιο αμέσως μετά τη λήξη του [[Β' Παγκόσμιος Πόλεμος|Β' Παγκοσμίου Πολέμου]] ανάμεσα σε Ελλάδα, Βουλγαρία και [[Γιουγκοσλαβία]] στην αρχή, και [[Βόρεια Μακεδονία]] στη συνέχεια, ως το [[Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα|ζήτημα της ονομασίας της]].
 
==Σύνοψη==
<blockquote>Από την ίδρυση του μικρού [[Βασίλειο της Ελλάδας|Ελληνικού Βασιλείου]], μόνιμος και συνεχής προβληματισμός του Έθνους ήταν η τύχη και το μέλλον των υποδούλων που παρέμειναν κάτω από τον οθωμανικό ζυγό. Από τη δεκαετία όμως του [[1870]] παρουσιάζεται ένας νέος ανταγωνιστής, η [[Βουλγαρία]], με διεκδικήσεις μάλιστα σε περιοχές όπου υπήρχαν συμπαγείς Eλληνικοί πληθυσμοί. Η Bουλγαρική αφύπνιση καθυστέρησε αρκετά σε σχέση με τη Eλληνική και των άλλων [[Βαλκάνια|Bαλκανικών]] εθνοτήτων. Μόνο με το [[Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1828-1829)|Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1828-29]] και τη διέλευση των [[Ρωσία|Ρωσικών]] στρατευμάτων μέσα από τις Βουλγαρικές επαρχίες για να φτάσουν στην [[Αδριανούπολη]], κέντρισε το εθνικό αίσθημα των ομοδόξων τους, υποδούλων στους Τούρκους, Βουλγάρων. Ύστερα από τον [[Κριμαϊκός Πόλεμος|Κριμαϊκό Πόλεμο]] ([[1854]]), σε μια εποχή κατά την οποία Βούλγαροι του εξωτερικού συνεργάζονταν με Ρώσους [[Πανσλαβισμός|Πανσλαβιστές]] (η πανσλαβιστική ιδέα ταυτίζονταν όλο και περισσότερο με τα σχέδια της [[Ρωσία]]ς για έξοδο στη [[Μεσόγειος|Μεσόγειο]] και έλεγχο των [[Στενά των Δαρδανελλίων|Στενών)]] δόθηκε μία νέα ώθηση για την ανάπτυξη της Βουλγαρικής εθνότητας. Λίγα χρόνια αργότερα, άρχισε οξύς εκκλησιαστικός ανταγωνισμός προς το [[Οικουμενικό Πατριαρχείο]] και τον Ελληνικό κλήρο.<ref>Ελληνική Ιστορία, τόμ. 25,σ.367, Εκδοτική Αθηνών Α.Ε ISBN 960-213-260-4</ref></blockquote>
 
== Ιστορία ==
[[File:Bgiusca Jirecek Line.jpg|Η εθνολογική γραμμή του Γίρετσεκ για το πολιτιστικό υπόβαθρο των Βαλκανίων|thumb|right]]
Ύστερα από τη Γαλλική Επανάσταση, ξεκίνησε σε όλη την Ευρώπη μια σειρά εθνικών αφυπνίσεων, των οποίων διαδέχθηκε ένα κύμα εθνικιστικών εξεγέρσεων και επαναστάσεων. Μετά την [[Ελληνική Επανάσταση του 1821]], κατά την οποία οι [[Μακεδονία|Μακεδόνες]] έπαιξαν πρωταρχικό ρόλο αφ' ενός, και που αφ' ετέρου οδήγησε σε καταστροφή πολλών εστιών του [[Έλληνες|Ελληνισμού]] στη [[Μακεδονία]], οι [[Μακεδονία|Μακεδόνες]] συνέχισαν τους αγώνες ελευθερίας και ένωσης με το νεοσύστατο [[Ελλάς|Ελληνικό κράτος]]. Έτσι ακολούθησαν οι Μακεδονικές Επαναστάσεις του [[Μακεδονική επανάσταση του 1854|του 1854]], [[Μακεδονική επανάσταση του 1867|του 1867]], [[Μακεδονική επανάσταση του 1878|του 1878]], [[Ενωτική Συνέλευση Ελλήνων, Σλάβων και Αλβανών της Μακεδονίας του 1880|του 1880]] και [[Πηχεωνικά|των Πηχεωνικών του 1881]]. Περί το τέλος του 19ου αιώνα, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία άρχισε να δείχνει σημεία παρακμής, είχαν ήδη ξυπνήσει ο μαυροβούνιος, ο σέρβικος, ο ελληνικός, ο βουλγάρικος και ο ρουμάνικος εθνικισμός. Αποτέλεσμα αυτού, ήταν να δημιουργηθούν καινούργια εθνικά κράτη στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα οποία διεκδικούσαν όλο και περισσότερα εδάφη από την Αυτοκρατορία. Κύρια μέσο επέκτασης των νεοσύστατων βαλκανικών κρατών, ήταν η [[αλυτρωτισμός|αλυτρωτική πολιτική]], δηλαδή η διεκδίκηση πληθυσμιακών ομάδων, που διαβιούσαν στον εναπομείναντα Ευρωπαϊκό Οθωμανικό χώρο και η πολιτική ενσωμάτωσης των περιοχών, όπου διαβιούσαν αυτές οι ομάδες προς τον κορμό των κρατών τους.
 
Οι Γεώργιος Χασιώτης και Κλεάνθης Νικολαΐδης, δημοσιογράφος με έδρα το Βερολίνο, προκειμένου να στηρίξουν οι ελληνικές βλέψεις για περιοχές βορειότερα της ελληνόφωνης ζώνης, δημοσίευσαν εθνογραφικούς χάρτες όπου φαινόταν ο χώρος επέκτασης της ελληνικής εκπαίδευσης και της χρήσης της ελληνικής γλώσσας για συναλλαγές.<ref>[http://www.imma.edu.gr/imma/history/09.html Βασίλης Κ. Γούναρης, Η ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ Η ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ]</ref>
 
Σημαντικός σταθμός στην ιστορία της περιοχής, ήταν η δημιουργία το (1893) στη [[Ρέσεν]], της περιοχής της [[Πελαγονία]]ς, της μυστικής οργάνωσης ΒΜΡΟ (στα ελληνικά ΕΜΕΟ), δηλαδή [[Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση]]. Σκοπός της οργάνωσης, ήταν η απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους Τούρκους με το παραπλανητικό σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες» και να παρέχει στήριξη στη διατήρηση της Βουλγαρικής εθνικής ταυτότητας στις ευρωπαϊκές Οθωμανικές κτήσεις<ref>Ιβάν Χατζηνικόλοφ: «...μόνο μια μυστική επαναστατική οργάνωση θα μπορούσε να εξουδετερώσει την ξένη προπαγάνδα στη Μακεδονία, και θα ήταν η πιο αξιόπιστη στήριξη για τη διατήρηση του βουλγαρικού εθνικού αισθήματος...» - «Ιλουστράτσια Ίλιντεν» 1936, βιβλίο Ι, σελ. 4-5 - Илюстрация Илинден, София, 1936 г., кн. 1, стр. 4-5</ref>. Στον όρκο που έδιναν τα μέλη της, γινόταν σαφής διάκριση μεταξύ Βουλγάρων και Ελλήνων και τονίζονταν ότι οι χριστιανικές εθνότητες θα συνεργάζονταν για την αποκήρυξη του [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικού]] ζυγού.<ref>Κωνσταντίνος Αποστόλου Βακαλόπουλος, Εθνοτική Διαπάλη στη Μακεδονία (1894 – 1904), Η Μακεδονία στις παραμονές του Μακεδονικού Αγώνα, Ηρόδοτος, Θεσσαλονίκη, 1999, σελ. 311</ref>Αποτέλεσμα της δράσης της [[ΕΜΕΟ]]. ήταν οι εθνικοί ανταγωνισμοί να μετατραπούν σε ένοπλες συγκρούσεις, κάτι που οδήγησε σε νέα [[Μακεδονική επανάσταση του 1896|Μακεδονική Επανάσταση]]. το [[1896]]. Σύμφωνα με απογραφή που έγινε από τομ Χιλμή Πασά το 1904 στα βιλέτια της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και του Κοσσυφοπεδίου, η σύσταση του πληθυσμού ήταν: Μωαμεθανοί (1.729.000), Έλληνες (647.932), Βουλγαρίζοντες (527.784), Σέρβοι (167.601), Εβραίοι (48.270) και Ρουμανίζοντες Βλάχοι (30.116). <ref>[http://www.hellinon.net/EthnologikiMakedonia.htm ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ] δίκτυο Ελληνων. Ανακτήθηκε την 14 Σεπτεμβρίου 2012.</ref> Υπολογίζεται ότι ένας στους τρεις κατοίκους της μετέπειτα Ελληνικής Μακεδονίας, μιλούσε Σλαβομακεδονικά.<ref name="ΑπαγορευμένηΓλώσσα">{{cite book| author = Τάσος Κωστόπουλος |url = http://www.protoporia.gr/i-apagoreymeni-glossa-p-303071.html |title = Η απαγορευμένη γλώσσα |publisher = Βιβλιόραμα |year = 2008 |isbn = 9789608087736}}</ref>{{cref|α}}
Το 1908 εκδηλώθηκε ο Τουρκικός εθνικισμός με το κίνημα των [[Νεότουρκοι|Νεότουρκων]]. Η εξέλιξη αυτή ήταν αρνητική για όλα τα χριστιανικά έθνη που κατοικούσαν στην Μακεδονία, γιατί δυσκόλευε την επέκταση και την ίδρυση εθνικών κρατών. Ακολούθησαν οι δύο [[Βαλκανικοί Πόλεμοι]], κατά τους οποίους η Μακεδονία διαμελίστηκε στα τρία και προσαρτήθηκε από την Σερβία, την Ελλάδα και την Βουλγαρία.
 
Το Μακεδονικό απασχόλησε και την Β' Διεθνή, η οποία υποστήριξε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Μακεδονικού κράτους, κάτι το οποίο δεν έγινε μετά τους πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμού του [[1923]]. Με την ανταλλαγή πληθυσμών, το ελληνικό στοιχείο ενδυναμώθηκε σημαντικά στην Μακεδονία με την άφιξη Μικρασιατών προσφύγων και την απομάκρυνση των μουσουλμάνων. Η πολιτική ενσωμάτωσης συνεχίστηκε από το Ελληνικό κράτος, με σκοπό τον πλήρη γλωσσικό [[Εξελληνισμός|εξελληνισμό]] του σλαβόφωνου στοιχείου, με καταστολή χρήσης των σλαβικών γλωσσών και διαλέκτων στην Ελληνική επικράτεια ''(στην [[Πελοπόννησος|Πελοπόννησο]] και τη [[Στερεά Ελλάδα|Στερεά]] διώχτηκε η χρήση της [[Αρβανίτικη γλώσσα|αρβανίτικης]] διαλέκτου)'', κάτι που σε γενικές γραμμές επιτεύχθηκε, αλλά όχι απόλυτα.(black List)<ref name="ΑπαγορευμένηΓλώσσα"/> Παρ' όλα αυτά, το πρόβλημα συνέχισε να απασχολεί τη Β' Διεθνή και αργότερα και την Γ' Διεθνή, με σκοπό την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, θέση η οποία το [[1924]] υιοθετήθηκε επίσημα και από το [[Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας|ΚΚΕ]].
 
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα, ορισμένοι σλαβόφωνοι πληθυσμοί στην [[Μακεδονία (διαμέρισμα)|Ελληνική Μακεδονία]], προσχώρησαν ομαδικά στα αντάρτικα ένοπλα τμήματα του [[ΕΑΜ]]. Το [[ΕΑΜ]] μετά από πιέσεις των [[Γιουγκοσλαβία|Γιουγκοσλάβων]] παρτιζάνων, δημιούργησε την οργάνωση [[Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας#Το ζήτημα των Σνοφιτών σλαβομακεδόνων|ΝΟΦ]] (Εθνικό απελευθερωτικό Μέτωπο-Ναρόντνο Οσλομπουντίλνο Φρόντ)), η οποία ήταν παρακλάδι του, με σκοπό μελλοντικά να γίνει αντικείμενο εθνικιστικών στόχων της [[Γιουγκοσλαβία|Γιουγκοσλαβίας]]. Κατά τη διάρκεια του [[Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949|εμφύλιου πόλεμου]] στην Ελλάδα, πολλές χιλιάδες Μακεδόνων (γηγενών και προσφύγων) αποχώρησαν προς την [[Γιουγκοσλαβία]],{{cref|β}} πολλοί από τους οποίους (οι πρώην κομιτατζήδες της [[Άντον Κάλτσεφ#Βουλγαρική Οχράνα|Οχράνα]]) βαρύνονταν με καταδίκες για συνεργασία με τους κατακτητές. Κατά την γενική αμνήστευση που εξέδωσε το ελληνικό κράτος στις αρχές του '80, προς τους πρώην πολίτες του Ελληνικού κράτους που εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους μετά τον εμφύλιο πόλεμο, αρκετοί δεν μπόρεσαν ούτε τότε να επιστρέψουν στην πατρογονική τους εστία, καθώς μια οδηγία της απόφασης της ελληνικής κυβέρνησης επισήμανε πως δικαίωμα επαναπατρισμού έχουν μόνο οι Έλληνες πρώην πολίτες του Ελληνικού κράτους και όχι οι μη Έλληνες στο γένος, πρώην πολίτες του Ελληνικού κράτους.
 
Αντίθετα, τα πράγματα στην [[Τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία]] για τους Σλαβομακεδόνες, είναι εντελώς διαφορετικά. Μετά την τρομοκρατία και την πλήρη έλλειψη δικαιωμάτων για τους Σλαβομακεδόνες του Σερβικού Βασιλείου, ο [[Γιόσιπ Μπροζ Τίτο]], Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας, της οποίας τμήμα αποτελούσε η "Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας", αναγνώρισε πλήρως το "Μακεδονικό Έθνος", και ως εκ τούτου στη [[Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας]], συμπεριέλαβε ως ισότιμο ομόσπονδο κράτος μέλος, τη [[Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας]], με πρωτεύουσα τα [[Σκόπια]].
 
Πιο συγκεκριμένα, 7 μήνες προτού η Γιουγκοσλαβία ανακηρυχθεί "Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία" (31.1.1946), άρχισε να καλλιεργεί τη θεωρία ότι υπάρχει ξεχωριστή "μακεδονική εθνότητα" που ένα τμήμα της στενάζει, τάχα, υπό τον ελληνικό ζυγό. Η θεωρία διατυπώθηκε πρώτη φορά, ολοκληρωμένη στις 21.6.1945, με ένα άρθρο της "Μπόρμπα" (επισήμου οργάνου του Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας) με τίτλο "Η Μακεδονία του Αιγαίου". Η πρώτη ελληνική αντίδραση πραγματοποιήθηκε μέσω δημοσίευσης στην εφημερίδα "Ελευθερία" στις 4.7.1945, με τίτλο "Μακεδονία του Αιγαίου", από τον [[Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου|Θεοφύλακτο Φ. Παπακωνσταντίνου]], δημοσιογράφο και μετέπειτα αρχισυντάκτη της εφημερίδας. Έκτοτε έγραψε συνολικά άλλα 35 άρθρα κατά τις προσεχείς δεκαετίες σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, χωρίς όμως να βρει ανταπόκριση από τις ελληνικές κυβερνήσεις.
 
Μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, όλα τα πρώην ομόσπονδα κράτη που την αποτελούσαν άρχισαν ένα ένα να κηρύσσουν την ανεξαρτησία τους. Έτσι στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991, κήρυξε την ανεξαρτησία της η «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυτό δημιούργησε ένταση μεταξύ των κρατών της Ελλάδας και της χώρας αυτής, γνωστό ως [[Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα]].
 
==Ο προσδιορισμός των σφαιρών επιρροής μετά το συνέδριο του Βερολίνου (1878)==
Στις διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Βουλγαρίας μετά το [[Συνέδριο του Βερολίνου]] ([[1878]]) κυριαρχούσαν τρία βασικά ζητήματα.
*Η τύχη του Ελληνισμού της [[Ανατολική Ρωμυλία|Ανατολικής Ρωμυλίας]]
*Η η άρση του [[Βουλγαρική Εξαρχία|βουλγαρικού σχίσματος]] και
*Η οροθέτηση των σφαιρών επιρροής της Ελλάδας και της Βουλγαρίας στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο.
 
Και τα τρία ζητήματα ήταν στενά συνδεδεμένα. Η Ελλάδα είχε κατανοήσει ότι η ημιαυτόνομη Ανατολική Ρωμυλία ήταν μακροπρόθεσμα μια χαμένη υπόθεση, αλλά αποφάσισε να στηρίξει τον εκεί Ελληνισμό (60.000) ως αντίρροπη δύναμη στις βουλγαρικές διεκδικήσεις επί της Μακεδονίας. Η ελληνική θέση για τη Μακεδονία ήταν σαφής:
 
Η Ελλάδα διεκδικούσε την ιστορική Μακεδονία (το σημερινό ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας και τη γραμμή [[Αχρίδα]]ς- [[Μπίτολα|Μοναστηρίου]]- [[Στρώμνιτσα]]ς- [[Μελένικο|Μελενίκου]]) και πάντοτε ανέμενε από τη Βουλγαρία την εκδήλωση ενδιαφέροντος για τον καθορισμό της διαχωριστικής γραμμής. Το [[Οικουμενικό Πατριαρχείο ]] ήταν πρόθυμο να προβεί σε άρση του βουλγαρικού σχίσματος, υπό τον όρο ότι ο Βούλγαρος Έξαρχος θα εγκατέλειπε την Κωνσταντινούπολη, θα εγκαθίστατο στη Σόφια και η δικαιοδοσία του θα περιοριζόταν στη Βουλγαρική Ηγεμονία και την Ανατολική Ρωμυλία.<ref>Σπυρίδων Σφέτας, Η πορεία προς το Ίλιντεν, ο αντίκτυπος της εξέγερσης στην Ελλάδα και οι απαρχές της ένοπλης φάσης του Μακεδονικού Αγώνα σσ. 1-82, Θεσσαλονίκη 2006</ref>
 
Η πραξικοπηματική προσάρτηση της [[Ανατολική Ρωμυλία|Ανατολικής Ρωμυλίας]] από τη Βουλγαρική Ηγεμονία (Σεπτέμβριος 1885) και η εφαρμοσθείσα πολιτική του εκβουλγαρισμού των Ελλήνων ψύχραναν περισσότερο τις σχέσεις Αθήνας-Σόφιας.
 
Η [[Βουλγαρία]], έχοντας εξασφαλίσει τον Οκτώβριο του [[1897]] τρία νέα σουλτανικά [[Βεράτιον|βεράτια]] για εξαρχικούς επισκόπους στη [[Δίβρη (Βόρεια Μακεδονία)|Δίβρη]], το [[Μοναστήρι (Βόρεια Μακεδονία)|Μοναστήρι]] και τη [[Στρώμνιτσα]], ως αποτέλεσμα της ουδέτερης στάσης που τήρησε στον [[Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897|ελληνο-τουρκικό πόλεμο]], σε καμιά περίπτωση δεν δεχόταν τη λύση της διανομής και απλά ήθελε να βολιδοσκοπήσει την στάση της Ελλάδας.<ref>Σπυρίδων Σφέτας, όπ.π.</ref>
 
[[File:KingdomOfBulgaria1941-1944.png|820px|Βασίλειο της Βουλγαρίας (1941-1944)]]
 
==Το Status quo==
Μετά την [[Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913)]] που ήταν επισφράγισμα των δύο [[Βαλκανικοί πόλεμοι|Βαλκανικών πολέμων]], στην Ελλάδα παραχωρήθηκε περ. το 50,5% της μείζονος Μακεδονίας, το 38% στη [[Σερβία]] και το 10,5% στη [[Βουλγαρία]]<ref>ΙΕΕ, τόμος ΙΔ΄ σ.</ref>
* <div lang="grc" style="font-family: Palatino Linotype;"> ''«Η Ελλάδα σεβάστηκε τη συνθήκη του Βουκουρεστίου και ποτέ δεν διεκδίκησε ούτε θεωρητικά την [[Στρώμνιτσα]] ή το [[Μελένικο]] με συμπάγεια τότε ελληνικού πληθυσμού που απελευθερώθηκε από τον προελάσαντα νικηφόρο ελληνικό στρατό τον Ιούνιο του 1913 και παρέμεινε ελληνικό (υπό ελληνικήν στρατιωτικήν κατοχήν) για δύο περίπου μήνες, κατακυρώθηκε στην Βουλγαρία, οπότε ολόκληρος ο πληθυσμός της πόλης μετανάστευσε σε ελληνικό έδαφος και εγκαταστάθηκε στο [[Σιδηρόκαστρο Σερρών|Σιδηρόκαστρο]], [[Σέρρες]] και [[Θεσσαλονίκη]]<ref>[[Κωνσταντίνος Τσώπρος]], «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ (Μελένοικο-Θεσσαλονίκη)» σ. 38 εκδ. ΙΜΧΑ, 1992 GR ISSN: 0073-862Χ</ref>''</div>
 
==Δείτε επίσης==
*[[Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ]]
*[[Abecedar]]
*[[Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας]]
*[[Απριλιανά του 1903]]
 
==Σημειώσεις==
<small>{{cnote|α|Σύμφωνα με την επίσημη άποψη της [[Βουλγαρία]]ς, όπως προβλήθηκε το [[1913]] από τον Βούλγαρο Ιορδάν Ιβάνωφ και υιοθετήθηκε ως επίσημη βουλγαρική άποψη από την Διεθνή Επιτροπή Κάρνεγκη το [[1914]] στην έκθεση της για τα αίτια και τη διεξαγωγή των Βαλκανικών πολέμων, στα εδάφη που αποτέλεσαν την ελληνική Μακεδονία ζούσαν στις παραμονές των πολέμων 260.000 Σλαβομακεδόνες.<ref>Carnegie Endowment for Internatinal Peace, Report of the International Commisio to Inquire into the Causes and the Conduct oh the Ballkan Wars, Ουάσινγκτον 1914</ref> Οι σλαβομακεδόνες αυτοί «Βούλγαροι» για την Βουλγαρία και «Μακεδόνες» για τη [[Βόρεια Μακεδονία]], συμπεριλάμβαναν φυσικά τόσο τους πρώην Εξαρχικούς όσο και τους πρώην Πατριαρχικούς. Σύμφωνα με την επίσημη ελληνική άποψη, η οποία προβλήθηκε κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου κυρίως από τον [[Βλαδίμηρος Κολοκοτρώνης|Βλαδίμηρο Κολοκοτρώνη]] και τον [[Αλέξανδρος Πάλλης|Αλέξανδρο Πάλλη]] στις περιοχές της μείζονος Μακεδονίας που απελευθερώθηκαν από το ελληνικό στρατό και αποτέλεσαν την ελληνική Μακεδονία ζούσαν στις παραμονές των [[Βαλκανικοί Πόλεμοι|Βαλκανικών πολέμων]] μεταξύ 115.000 και 120.000 Σλαβομακεδόνες. Η διαφορά λοιπόν των 140.000 μεταξύ των ελληνικών και των βουλγαρικών υπολογισμών αντιπροσωπεύει τον αριθμό των [[Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας|ελληνοφρόνων Σλαβοφώνων]].
}}
 
{{cnote|β|Άλλο κύμα αναχωρήσεων από την περιοχή προκάλεσε η έντονη και παρατεταμένη διαμάχη μεταξύ Σοβιετικής Ενώσεως και Γιουγκοσλαβίας το [[1948]] και η συνακόλουθη αποπομπή της τελευταίας από την [[Κομινφόρμ]]. Η ρήξη αυτή διέσπασε και τους Σλαβομακεδόνες Κομμουνιστές, πολλοί από τους οποίους αρνήθηκαν να καταδικάσουν την τιτοϊκή [[Γιουγκοσλαβία]] και διεχώρισαν τη θέση τους από αυτήν του ΚΚΕ. Πολλοί μαχητές των νοφικών μονάδων τότε 5.000 - 6000, <ref>Ιωάννης Κολιόπουλος, Λεηλασία φρονημάτων «ΒΕΕΘΩΜ» σ. 225, εκδ. Βάνιας, 1995 ISBN 960-288-039-2.</ref> αλλά και πολλά στελέχη του [[ΝΟΦ]], εγκατέλειψαν το Βίτσι και πέρασαν στη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας.<ref>Woodhouse Struggle, σσ. 248-9, 253-4, 264</ref>}}
</small>
 
== Παραπομπές ==
<references />
 
==Βιβλιογραφία==
*Σπυρίδων Σφέτας, Όψεις του Μακεδονικού Ζητήματος στο 20ο αιώνα, εκδ ΒΑΝΙΑΣ ISBN 960-288-079-1
*Σπυρίδων Σφέτας, «Ελληνοβουλγαρικές αναταράξεις 1880-1908», εκδ. Επίκεντρον, 2007, ISBN 978-960-458-170-2
*[http://www.imma.edu.gr/imma/dbs/Books/index.html?start=4440 Βιβλιοθήκη ΚΕΜΙΤ]
*[http://www.imma.edu.gr/imma/research/index.html Κέντρο Έρευνας Μακεδονικής Ιστορίας και Τεκμερίωσης (ΚΕΜΙΤ)]
*[[Igor Janev]], Legal Aspects of the Use of a Provisional Name for Macedonia in the United Nations System, AJIL, Vol. 93. no 1. 1999.
 
==Επιπλέον βιβλιογραφία==
*{{cite book|last=Adanir|first=Fikret|title=Die Makedonische Frage. Ihre Entstehung und Entwicklung bis 1908|year=1979|location=Βίζμπαντεν|publisher=Franz Steiner|series=Frankfurter Historische Abhandlungen|url=http://daten.digitale-sammlungen.de/~db/0004/bsb00041578/images/}}
* {{cite book|title=Maps and politics: a review of the ethnographic cartography of Macedonia|last=Wilkinson|first=Henry Robert|year=1951|location=Liverpool|publisher=Liverpool University Press|series=Liverpool studies in geography}}
* Erik Sjöberg (2011), ''Battlefields of Memory. The Macedonian Conflict and Greek Historical Culture'', Umeå University. <nowiki>ISBN 978-91-7459-329-7</nowiki>
* {{cite book|title=Το Μακεδονικό Ζήτημα από τον 19ο έως τον 21ο αιώνα. Ιστοριογραφικές προσεγγίσεις|series=Θέματα Ιστορίας|volume=1|last=Γούναρης|first=Βασίλης Κ.|publisher=Αλεξάνδρεια|location=Αθήνα|year=2010}}
 
== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
*[https://web.archive.org/web/20120413131437/http://leviathan.gr/LEV4/Lithoxoou1.htm Δημήτρης Λιθοξόου: Μια άλλη προσέγγιση του μακεδονικού ζητήματος]
*[http://folders.skai.gr/main/theme?id=268&locale=el Οι Φάκελοι του Αλέξη Παπαχελά Αθήνα-Σκόπια: δύο δεκαετίες διπλωματικό παρασκήνιο]
 
 
{{Πρότυπο:Μακεδονία των νεότερων χρόνων}}
 
{{DEFAULTSORT:Μακεδονικο ζητημα}}
80.404

επεξεργασίες