Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Πανώρια»

627 bytes αφαιρέθηκαν ,  πριν από 8 μήνες
μ (ορθή γραφή)
 
==Χαρακτήρας==
{{Πλαισιωμένο παράθεμα
{| class="toccolours" style="float: right; margin-left: 1em; margin-right: 2em; font-size: 95%; background:#FFFAF0; width:30em; max-width: 42%; font-family: Palatino Linotype;" cellspacing="5"
| παράθεμα =
| style="text-align: left;" |
<poem>ΠΑΝΩΡΙΑ
ΠΑΝΩΡΙΑ<br />
{{πολυτονικό|Ἐγὼ δὲ θὲ νὰ παντρευτῶ καὶ βρὲ ἄλλη κορασίδα}}<br />
{{πολυτονικό|ἀπ’ ὄμορφες ἀρίφνητες ἁπού ‘ν’ ἐπὰ στὴν Ἴδα˙}}<br />
{{πολυτονικό|καὶ κάμε τηνε ταίρι σου κ’ ἐμένα μὴν πειράζης,}}<br />
{{πολυτονικό|γιατὶ σ’ ἀμνόγω, Γύπαρη, πὼς ὄφκαιρα κοπιάζεις.}}<br />
{{πολυτονικό|Γιατί ‘πα σου πολλὲς φορὲς: «Νὰ παντρευτῶ δὲ θέλω»}}<br />
{{πολυτονικό|κ’ ἐσὺ σοῦ βάλθη νὰ γενῆ, ἄ θέλω κι ἄ δὲ θέλω. }}<br />
ΓΥΠΑΡΗΣ<br />
{{πολυτονικό|Κόρη, μὴν εἶσαι ἔτσι ἄπονη˙ μὴ θὲς τὸ θάνατό μου,}}<br />
{{πολυτονικό|μὰ μὲ κιαμιὰ παρηγοριὰ λίγανε τὸν καημό μου. }}<br />
{{πολυτονικό|Τὴν πλερωμή τσ’ ἀγάπης μου τὴν πολυζητημένη}}<br />
{{πολυτονικό|μοῦ δῶσε καὶ τὴ δόλια μου καρδιὰ τὴ δοξεμένη}}<br />
{{πολυτονικό|γιάνε μὲ μιὰ γλυκιὰ θωριὰ καὶ μ’ ἕνα σπλαχνικό σου}}<br />
{{πολυτονικό|λόγο πριχοῦ νεκρὸς στὴ γῆ μιὰν ὥρα πεσ’ ὄμπρός σου. }}<br />
{{πολυτονικό|Κόρη, δὲν εἶναι τὸ πρεπὸ μιὰ ‘γάπη ‘μπιστεμένη}}<br />
{{πολυτονικό|μὲ θάνατο ἀπὸ λόγου σου νὰ βγῆ φκαριστημένη˙}}<br />
{{πολυτονικό|μὰ μ’ ἄλλη μεγαλύτερη πρέπει κι ἐσὺ νὰ δώσης}}<br />
{{πολυτονικό|τέλος γοργό, νεράιδα μου, τσῆ παίδας μου τσῆ τόσης.}}<br />
</poem>
|-
| πηγή = ''Πανώρια'', πράξη β΄, στ. 331-346
| πλάτος = 320px
|}}
 
Δεν έχει αναγνωριστεί κάποιο συγκεκριμένο ιταλικό πρότυπο, απαντώνται όμως συνηθισμένα μοτίβα από άλλα έργα. Σχετικά κοντά στην υπόθεση είναι το ''Calisto'' του Λουίτζι Γκρότο (Louigi Grotto), από το οποίο προέρχεται το βασικό θέμα των δύο βοσκών, ενός τολμηρού και ενός φοβισμένου, που δεν βρίσκουν ανταπόκριση στα αισθήματά τους. Αναλογίες σε σκηνές παρουσιάζονται επίσης και σε σχέση με το ''Pentimento Amoroso'', άλλο ποιμενικό δράμα του Γκρότο, σε μια σκηνή όπου ο Γύπαρης βρίσκει την Πανώρια να κοιμάται και προσπαθεί να τη φιλήσει, και με τον ''Aminta'' του [[Τορκουάτο Τάσο]], στην σκηνή όπου η Φροσύνη προσπαθεί να πείσει την Πανώρια για τα αγαθά του γάμου. Όμως ο Χορτάτσης χειρίζεται το υλικό του με μεγάλη ελευθερία. Αξιοπρόσεκτη διαφοροποίηση από τα αντίστοιχα ιταλικά έργα είναι η ρεαλιστική απεικόνιση της αγροτικής και βουκολικής ζωής με πολλές αναφορές στις γεωργικές εργασίες, στοιχεία που δεν υπάρχουν στα [[Αρκαδία (αρκαδικό λογοτεχνικό ύφος)|αρκαδικά]] ιταλικά έργα όπου το βουκολικό περιβάλλον είναι απλό διακοσμητικό σκηνικό. Και οι μυθολογικές αναφορές είναι περιορισμένες (δεν υπάρχουν νύμφες και σάτυροι), δεν αποφεύγονται τελείως όμως, αφού η αίσια έκβαση επιτυγχάνεται χάρη στην παρέμβαση της Αφροδίτης και όχι εξαιτίας κάποιας αιτιολογημένης μεταστροφής του χαρακτήρα των ηρωίδων.
 
Η γλώσσα του Χορτάτση είναι η [[κρητική διάλεκτος]]. Το ύφος είναι λιγότερο περίτεχνο και αρχαϊστικό σε σχέση με την ''[[Ερωφίλη]]'', γεγονός που οφείλεται στον διαφορετικό χαρακτήρα του έργου. Η στιχουργική είναι πολύ φροντισμένη, όπως και στα άλλα έργα του, με αποφυγή της χασμωδίας, πλούσιες ομοιοκαταληξίες και συχνούς διασκελισμούς του νοήματος από στίχο σε στίχο.
 
Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γράφτηκε το έργο: η σύνθεσή της τοποθετείται ανάμεσα στα χρόνια 1595-1600. Παλαιότερα οι φιλόλογοι έδιναν λανθασμένα τον τίτλο ''Γύπαρις''<ref>{{Cite book | editor = Π. Δ. Μαστροδημήτρης | publisher = ΙΔΡΥΜΑ ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ-ΧΟΡΝ | title = Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ |language= Ελληνικά|ISBN=978-960-7079-84-8|Editionedition=10|year=2010}} σ. 542</ref>, επειδή το έργο σωζόταν ανώνυμο στους κώδικες Marcianus Graecus classe XI no 19 και Αθηναϊκό ελληνικό κώδικα 1978, ενώ το [[1963]] βρέθηκε πληρέστερος κώδικας (κώδικας της συλλογής Δαπέργολα) που παραδίδει τον τίτλο ''Πανώρια'' και την αφιέρωση στον Βενετό άρχοντα Μάρκο Αντώνιο Βιάρο ([[1542]]- [[1605]]).
 
==Ιντερμέδια==