Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

αναίτιες αλλαγές (παρακαλώ προσοχή στον τόνο στη σελίδα συζήτησης)
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
(αναίτιες αλλαγές (παρακαλώ προσοχή στον τόνο στη σελίδα συζήτησης))
{{POV}}
{{Πληροφορίες προσώπου}}
Ο '''Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ''' ([[Γερμανική γλώσσα|Γερμανικά]]: ''Jakob Philipp Fallmerayer'' [[10 Δεκεμβρίου]] [[1790]], Τιρόλο – [[26 Απριλίου]] [[1861]], [[Μόναχο]]) ήταν [[Αυστρία|Αυστριακός]] περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικός και ιστορικός, περισσότερο γνωστός για τις περιηγητικές αφηγήσεις του και τις θεωρίες του σχετικά με τη φυλετική καταγωγή των Νεοελλήνων. Στα βιβλία του ''"Ιστορία της χερσονήσου της Πελοποννήσου κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους"'' και ''"περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων"'' που γράφτηκαν στη δεκαετία του 1830, διατυπώνει την άποψη πως οι [[Έλληνες]] της νεότερης εποχής δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά προέρχονται από [[Σλάβοι|Σλάβους]] που εισέβαλαν στην [[Ελλάδα]] κατά την περίοδο του [[Μεσαίωνας|Μεσαίωνα]] και [[Αλβανία|Αλβανούς]] που εξαπλώθηκαν κατά τον ύστερο Μεσαίωνα και τους νεότερους χρόνους . Όλοι αυτοί αναμίχθηκαν με ελληνόφωνους, αλλά μη Έλληνες το γένος, Βυζαντινούς πρόσφυγες, δημιουργώντας τον λαό των νέων Ελλήνων. Με έρευνα που καταγράφεται στο ''Science'' οι σύγχρονοι Έλληνες μοιράζονται μεγαλύτερη αναλογία DNA από τους Μυκηναίους και μικρότερη από τους αρχαίους αγρότες της Ανατολίας<ref>{{Cite news|url=http://www.sciencemag.org/news/2017/08/greeks-really-do-have-near-mythical-origins-ancient-dna-reveals|title=The Greeks really do have near-mythical origins, ancient DNA reveals|work=Science {{!}} AAAS|date=2017-08-02|language=en|accessdate=2018-10-16}}</ref>
Το ζήτημα της καταγωγής των σύγχρονων Ελλήνων τέθηκε, ως ήταν φυσικό, στο επίκεντρο της έρευνας της ελληνικής και ξένης ιστοριογραφίας της περιόδου, σαφώς επηρεασμένης από τον ρομαντικό ιστορισμό. Το [[εννοιολογικό πλαίσιο|πλαίσιο]] μέσα στο οποίο έγινε αυτός ο προσδιορισμός ήταν καθαρά πολιτισμικό. Εφόσον ο ελληνικός πολιτισμός επιβιώνει ιστορικά, είναι διαχρονικός, ενιαίος και μοναδικός, καθώς παρουσιάζεται σε όλη την διάρκεια της ιστορικής του πορείας να έχει αφομοιωτικές δυνατότητες των εξωγενών στοιχείων, διατηρώντας τον πυρήνα της ταυτότητάς του. Αυτή ήταν η βασική ιδέα, μέσω της οποίας επιχειρήθηκε η αποκατάσταση της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού [[Έθνος (κοινωνιολογία)|έθνους]] ανά τους αιώνες και συνεπώς η αντίκρουση της θεωρίας Φαλμεράυερ.<ref>Βελουδής Γ. 1982, 29-42, 63-80.</ref>
 
Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι θεωρίες του Φαλμεράυερ απορρίφθηκαν ως υποκειμενικές και αντιεπιστημονικές από την Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών και Κλασικών Μελετών, ενώ ο ίδιος δέχτηκε επικρίσεις και από αρκετούς Ευρωπαίους ιστορικούς. Για πολλούς από τους επικριτές του Φαλμεράυερ, το έργο του είναι βαθιά ιδεολογικό, οδηγούμενο από πολιτικά κίνητρα και φιλοδοξίες. Ειπώθηκε, μεταξύ άλλων,Θεωρούν ότι η θεωρία αυτή γράφτηκε ως αντίβαρο στον επικρατούντα φιλλεληνισμό των Βαυαρών και υπό τον παρανοϊκό φόβο της [[Ρωσική Αυτοκρατορία|ρωσικής]] επέκτασης στη Μεσόγειο, επιδιώκοντας της διατήρηση μιας ισχυρής [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]]<ref>Veloudis, Giorgos, 1982. Jakob Philipp Fallmerayer and the birth of the Greek historicism</ref><ref name=":0" />. Ωστόσο ο ίδιος ο Φαλμεράυερ εξυμνεί, στο δεύτερο επίμαχο βιβλίο, τον Βαυαρό βασιλιά Όθωνα, θεωρώντας πως είναι ο κατάλληλος κυβερνήτης για την Ελλάδα.
Κατά τον [[Νίκος Σβορώνος|Νίκο Σβορώνο]] η «επιστημονική» αυτή θεωρία (τα εισαγωγικά δικά του) ήρθε την κατάλληλη στιγμή για να ενισχύσει τις αντιδραστικές δυνάμεις της Ευρώπης οι οποίες είχαν ανησυχήσει σοβαρά από την Ελληνική Επανάσταση και το φιλελληνικό κίνημα, εκφράσεις κυρίως του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού. Κατά τον ίδιο, οι επήλυδες Σλάβοι δεν κατάφεραν να εκτοπίσουν τους ελληνικούς πληθυσμούς Το νότιο βαλκανικό τμήμα της αυτοκρατορίας διέθετε στα μέσα του 8ου αιώνα αρκετούς ελληνικούς πληθυσμούς ώστε ο [[Κωνσταντίνος Ε΄ Κοπρώνυμος|Κωνσταντίνος ο Ε’]] να μεταφέρει «εκ των νήσων και Ελλάδος και των κατωτικών μερών» πληθυσμούς για να πυκνώσει τον πληθυσμό της Κωνσταντινούπολης που είχε αραιωθεί από τον λιμό του 746. Την ίδια εποχή άλλες πηγές μιλούν για ολόκληρα τμήματα του ελληνικού χώρου, κυρίως τα παράλια, που είχαν ξεφύγει εντελώς από τις σλαβικές επιδρομές. Γενικά αυτές οι πηγές ισχυρίζονται πως ο ελληνισμός που έμεινε επί τόπου ήταν αρκετός σε όγκο και συνοχή ώστε, βοηθούμενος από την πολιτική της κεντρικής εξουσίας να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη και να αφομοιώσει τα ξένα στοιχεία και πως κάποιοι εκ των Σλάβων μεταφέρθηκαν στη Μικρά Ασία και αντικαταστάθηκαν από ελληνικούς ή εξελληνισμένους πληθυσμούς από την ίδια περιοχή και πως ταυτόχρονα, ελληνικοί πληθυσμοί που είχαν καταφύγει στα νησιά του Αιγαίου και στις οχυρές πόλεις επιστρέφουν στους τόπους τους.<ref>[http://www.scribd.com/doc/214543231/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%93-%CE%A3%CE%B2%CE%BF%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%A4%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%88%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%93%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CF%8C%CF%81%CF%86%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CF%85-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CE%B5%CE%BA%CE%B4-%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CF%82 Σβορώνος Νίκος, Το ελληνικό Έθνος. Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού. Εκδ. Πόλις, 2004., σελ. 40-44.]</ref>