Τόμας Μπέκετ: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Μικρές προσθήκες και επεξεργασία κειμένου
(Μικρές προσθήκες και επεξεργασία κειμένου)
 
 
'''Ο Τόμας Μπέκετ''', γνωστός και ως '''Άγιος Θωμάς του Κάντερμπερι,''' ή και '''Τόμας του Λονδίνου''' <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> (21η Δεκεμβρίου, 1119 - 29 Δεκεμβρίου 1170), ήταν [[Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι|Αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερι]] από το 1162 μέχρι τη δολοφονία του το 1170. Αναγνωρίζεται ως [[άγιος]] και μάρτυρας τόσο από την [[Καθολική Εκκλησία]] όσο και από την [[Αγγλικανική Κοινωνία]]. Ήλθε σε σύγκρουση με τον [[Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας|Ερρίκο Β΄, βασιλιά της Αγγλίας]], για τα δικαιώματα και τα προνόμια της Εκκλησίας και δολοφονήθηκε από οπαδούς του βασιλιά στον [[Καθεδρικός του Καντέρμπερι|καθεδρικό ναό του Καντέρμπερι]]. Λίγο μετά το θάνατό του, αγιοποιήθηκε από τον [[Πάπας Αλέξανδρος Γ΄|Πάπα Αλέξανδρο Γ ']].
 
 
==Βιογραφία==
 
Ο Μπέκετ γεννήθηκε περίπου το 1119, <ref>Butler and Walsh ''Butler's Lives of the Saints'' p. 430</ref> ή το 1120 σύμφωνα με μεταγενέστερη παράδοση. Γεννήθηκε στο Τσίπσαϊντ του Λονδίνου, στις 21 Δεκεμβρίου, ανήμερα της γιορτής του Αποστόλου Θωμά. Ήταν ο γιος του Gilbert και της Matilda Beket. Τόσο ο πατέρας του, όσο και η μητέρα του ήταν Νορμανδικής καταγωγής, από την Thierville της Ανατολικής Νορμανδίας. Ο Γκίλμπερτ ξεκίνησε τη ζωή του ως έμπορος, ίσως στα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, αλλά μέχρι το 1120 κατοικούσε στο Λονδίνο, και ως ιδιοκτήτης ακινήτου ζούσε με τα μισθώματα από τα ακίνητά του. Αμφότεροι οι γονείς του ενταφιάστηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Παλαιού Αγίου Παύλου .
[[Αρχείο:Thomas_Becket_Memorial_Plaque_on_Cheapside.jpg|μικρογραφία| Πλάκα που σηματοδοτεί την περιοχή όπου γεννήθηκε ο Μπέκετ. ]]
Ένας από τους πλούσιους φίλους του πατέρα του Μπέκετ, ο Richer de L'Aigle, προσκαλούσε συχνά τον Τόμας στα κτήματα του στο [[Σάσσεξ]] όπου εκεί συμμετείχε σε κυνήγια. Σύμφωνα με τον βιογράφο του, τον Edward Grim, ο BecketΜπέκετ έμαθε πολλά από τον Richer, ο οποίος όμως αργότερα υπέγραψε την ''Συνθήκη του Χαρελδόν'' (1164) εναντίον του ThomasΤόμας. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref>
 
Όταν ήταν 10 ετών, ο Μπέκετ στάλθηκε ως μαθητής στο κοινόβιο του Μέρτον και αργότερα παρακολούθησε ένα πρωτοβάθμιο σχολείο στο [[Λονδίνο]], πιθανώς εκείνο του [[Καθεδρικός ναός Αγίου Παύλου (Λονδίνο)|καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου]] (St. Paul's Cathedral). Αργότερα, σε ηλικία περίπου 20 ετών, πέρασε περίπου ένα χρόνο στο Παρίσι. Λίγο καιρό μετά την έναρξη της εκπαίδευσης του Μπέκετεκπαίδευσής, ο Γκίλμπερτ Μπέκετ υπέστη οικονομική καταστροφή, και ο Τόμας Μπέκετ αναγκάστηκε να κερδίσει τα προς το ζην ως υπάλληλος. Ο Γκίλμπερτ εξασφάλισε αρχικά μια θέση για τον γιο του στην επιχείρηση ενός συγγενή του και στη συνέχεια, αργότερα, απέκτησε μια θέσηυπηρέτησε στο νοικοκυριό του Theobald of Bec, του τότε Αρχιεπισκόπου του ΚάντερμπριΚαντέρμπερι. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref>
 
Ο Θέοβαλντ του ανέθεσε αρκετές σημαντικές αποστολές στη Ρώμη και τον έστειλε επίσης στη [[Μπολόνια]] και το [[Οσέρ]] για να μελετήσει το κανονιστικό δίκαιο. Ο TheobaldΘέοβαλντ,επίσης, το 1154 ονόμασε τον Μπέκετ αρχιδιάκονο του Κάντερμπρι, άλλα επίσης του ανέθεσε και άλλες εκκλησιαστικές θέσεις, τόσο στον καθεδρικό ναό του Λίνκολν όσο και στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου, καθώς και προϊστάμενο του Μπέβερλι. Η αποτελεσματικότητά του σε αυτές τις θέσεις οδήγησε τον ΘεόβαλντΘέοβαλντ να τον συστήσει στον βασιλιά [[Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας |Ερρίκο Β΄της Αγγλίας]] για την κενή θέση του Λόρδου Καγκελάριου, <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> στην οποία ο BecketΜπέκετ διορίστηκε τον Ιανουάριο του 1155. <ref name="Handbook84">Fryde, et al. ''Handbook of British Chronology'' p. 84</ref>
 
Ως καγκελάριος, ο Μπέκετ επέβαλε τις παραδοσιακές πηγές εσόδων του βασιλιά, που απαιτούντο από όλους τους γαιοκτήμονες, συμπεριλαμβανομένων των εκκλησιών και των επισκοπών. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> Ο Βασιλιάς Ερρίκος μάλιστα έστειλε τον γιο του, τον [[Ερρίκος ο Νεότερος|Χένρι το Νεότερο]] (Henry the Young King), να ζήσει στο σπίτι του Μπέκετ, κατά την τότε συνήθεια τα παιδιά των ευγενών να ανατρέφονται σε άλλα σπίτια άλλων ευγενών.  
 
=== Το Πρωτείο===
 
Ο Μπέκετ διορίστηκε ως [[Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ]] το 1162, αρκετούς μήνες μετά το θάνατο του Θέοβαλντ. Η εκλογή του επιβεβαιώθηκε στις 23 Μαΐου 1162 από ένα βασιλικό συμβούλιο επισκόπων και ευγενών. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> Ο Μπέκετ χειροτονήθηκε ιερέας στις 2 Ιουνίου 1162 στο Κάντερμπερι, και στις 3 Ιουνίου 1162 καθιερώθηκε ως αρχιεπίσκοπος από τον [[Ερρίκος του Μπλουά|Χένρι του Μπλουά]], τον Επίσκοπο του Γουίντσεστερ και τους άλλους επίσκοπους. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref>
Ο Ερρίκος ήλπιζε ότι ο Μπέκετ θα συνέχιζε να δίνει προτεραιότητα στη βασιλική κυβέρνηση, παρά στην εκκλησία, αλλά σύντομα όμως απογοητεύτηκε αφού ο Μπέκετ από την αρχή έδειξε ότι θα ακολουθήσει πολιτική σύμφωνα με τα συμφέροντα της εκκλησίας και όχι του βασιλιά. ΩστόσοΠρώτο σημείο τριβής ήταν τα εκκλησιαστικά εδάφη, τότεγια συνέβητα ηοποία μεταστροφήο Μπέκετ επεδίωξε την απαλλαγή τους από την φορολογία του βασιλιά. Κυρίως όμως, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του αρχηγού της εκκλησίας, ο Μπέκετ άλλαξε χαρακτήρα και στράφηκε στον ασκητισμό.<ref name="Huscroft192">Huscroft ''Ruling England'' pp. 192–195</ref>
<gallery class="center" mode="packed" caption="''Η ενθρόνιση του Becket ως Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπαρι. Αλαβάστρινο γλυπτό στο Victoria & Albert Museum" heights="200px">''
Αλαβάστρινο γλυπτό στο Victoria & Albert Museum" heights="200px">
Image:StThomasEnthroned.jpg
Image:StThomasSens.jpg
</gallery>
 
Το χάσμα μεταξύ του Ερρίκου και του Μπέκετ μεγάλωσε καθώς ο νέος αρχιεπίσκοπος παραιτήθηκε από τη [[Καγκελάριος|θητείαθέση του Καγκελάριου]] και προσπάθησε να ανακτήσει και να επεκτείνει τα δικαιώματα της αρχιεπισκοπής . Αυτό οδήγησε σε μια σειρά συγκρούσεων με τον Βασιλιά, συμπεριλαμβανομένης της δικαιοδοσίας των κοσμικών δικαστηρίων έναντι των Άγγλων κληρικών, η οποία επιτάχυνε την αντιπάθεια μεταξύ του Μπέκετ και του βασιλιά. Οι προσπάθειες του Ερρίκου να επηρεάσει τους άλλους επισκόπους εναντίον του Μπέκετ ξεκίνησαν στο [[Αββαείο του Ουέστμινστερ|Γουέστμινστερ]] τον Οκτώβριο του 1163, όπου ο Βασιλιάς ζήτησε την έγκριση των παραδοσιακών δικαιωμάτων της βασιλικής κυβέρνησης σε σχέση με την εκκλησία. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> Αυτό οδήγησε στη Συνθήκη του Clarendon, όπου ο Μπέκετ κλήθηκε επίσημα να συμφωνήσει με τα δικαιώματα του Βασιλιά ή να αντιμετωπίσει πολιτικές επιπτώσεις.
 
Ο Βασιλιάς Ερρίκος Β΄ προήδρευσε σε συνελεύσεις των περισσότερων ανώτερων Άγγλων κληρικών στο Clarendon Palace στις 30 Ιανουαρίου 1164. Σε δεκαέξι διατάγματα, επιδίωξε ανεξαρτησία και ασθενέστερη σύνδεση με τη Ρώμη. Χρησιμοποίησε όλες τις ικανότητές του για να προκαλέσει τη συγκατάθεσή τους και προφανώς ήταν επιτυχής με όλους εκτός από τον Μπέκετ. Τέλος, ακόμη και ο Μπέκετ εξέφρασε την προθυμία του να συμφωνήσει με την ουσία των Συνθηκών του Clarendon, αλλά αρνήθηκε να υπογράψει επίσημα τα έγγραφα. Ο Ερρίκος κάλεσε τον Μπέκετ να εμφανιστεί ενώπιον ενός μεγάλου συμβουλίου στο Κάστρο του [[Νορθάμπτον]] στις 8 Οκτωβρίου 1164, για να απαντήσει σε κατηγορίες περιφρόνησης της βασιλικής εξουσίας και παρανομιών στο γραφείο του Καγκελαρίου. Ο Μπέκετ, που βγήκε καταδικασμένος από τη δίκη και, κατέφυγε στην Ηπειρωτική Ευρώπη. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref>
 
Την εποχή που ο Ερρίκος εκινείτοκινείτο εναντίον των φίλων και των οπαδών του Μπέκετ, ο βασιλιάς [[Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας|Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας]] του προσέφερε προστασία Μπέκετ. Έτσι ο Τόμας Μπέκετ πέρασε σχεδόν δύο χρόνια στο [[Αββαείο]] του [[Τάγμα των Κιστερκιανών|Τάγματος των Κιστερκιανών]] στο Ποντινί (Pontigny), έως ότου οι απειλές του Ερρίκου εναντίον του τον ανάγκασαν να μεταβεί στο Σανς (Sens) της Βουργουνδίας. Ο Μπέκετ αντέδρασε απειλώντας με αφορισμό τουτο βασιλιά και τωντους επισκόπωνεπισκόπους που τον υποστήριζαν, αλλά ο [[Πάπας Αλέξανδρος Γ΄]], παρόλο που τον συμπαθούσε, ευνοούσε μια πιο διπλωματική προσέγγιση. Παπικοί Λεγάτοι στάλθηκαν το 1167 με εξουσία να ενεργήσουν ως διαιτητές. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> Επίσης το 1170, ο Αλέξανδρος έστειλε αντιπροσώπους για να επιβάλει λύση στη διαφορά. Σε αυτό το σημείο, ο ΧένριΕρρίκος πρόσφερε ένανμια συμβιβασμόσυμβιβαστική λύση, που θα επέτρεπε στον Τόμας να επιστρέψει στην Αγγλία από την εξορία. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref>
Το χάσμα μεταξύ του Ερρίκου και του Μπέκετ μεγάλωσε καθώς ο νέος αρχιεπίσκοπος παραιτήθηκε από τη [[Καγκελάριος|θητεία του]] και προσπάθησε να ανακτήσει και να επεκτείνει τα δικαιώματα της αρχιεπισκοπής . Αυτό οδήγησε σε μια σειρά συγκρούσεων με τον Βασιλιά, συμπεριλαμβανομένης της δικαιοδοσίας των κοσμικών δικαστηρίων έναντι των Άγγλων κληρικών, η οποία επιτάχυνε την αντιπάθεια μεταξύ του Μπέκετ και του βασιλιά. Οι προσπάθειες του Ερρίκου να επηρεάσει τους άλλους επισκόπους εναντίον του Μπέκετ ξεκίνησαν στο [[Αββαείο του Ουέστμινστερ|Γουέστμινστερ]] τον Οκτώβριο του 1163, όπου ο Βασιλιάς ζήτησε την έγκριση των παραδοσιακών δικαιωμάτων της βασιλικής κυβέρνησης σε σχέση με την εκκλησία. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> Αυτό οδήγησε στη Συνθήκη του Clarendon, όπου ο Μπέκετ κλήθηκε επίσημα να συμφωνήσει με τα δικαιώματα του Βασιλιά ή να αντιμετωπίσει πολιτικές επιπτώσεις.
 
Όμως τον Ιούνιο του 1170, ο Roger de Pont L'Évêque, αρχιεπίσκοπος της Υόρκης, μαζί με τον Gilbert Foliot, Επίσκοπο του Λονδίνου, και τον Josceline de Bohon, Επίσκοπο του Σαλίσμπερυ, έστεψαν τον διάδοχο, [[Ερρίκος ο Νεότερος|Ερρίκο τον Νεότερο]], στην Υόρκη. Αυτό ήταν παραβίαση του προνομίου στέψης, τουπου ανήκε στον [[Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ| ΑρχιεπισκόπουΑρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ]] και τον Νοέμβριο του 1170, αντιδρώντας ο Μπέκετ αντιδρώντας, αφόρισε και τους τρεις επισκόπους. <ref>{{Cite book|title=Henry II|first=W.L.|last=Warren|authorlink=|publisher=University of California Press|isbn=9780520034945|date=1973|location=Berkeley and Los Angeles, California|page=507|url=https://books.google.com/books?id=1awwDwAAQBAJ&pg=PA507#v=onepage&q&f=false}}</ref>
Ο Βασιλιάς Ερρίκος Β΄ προήδρευσε σε συνελεύσεις των περισσότερων ανώτερων Άγγλων κληρικών στο Clarendon Palace στις 30 Ιανουαρίου 1164. Σε δεκαέξι διατάγματα, επιδίωξε ανεξαρτησία και ασθενέστερη σύνδεση με τη Ρώμη. Χρησιμοποίησε όλες τις ικανότητές του για να προκαλέσει τη συγκατάθεσή τους και προφανώς ήταν επιτυχής με όλους εκτός από τον Μπέκετ. Τέλος, ακόμη και ο Μπέκετ εξέφρασε την προθυμία του να συμφωνήσει με την ουσία των Συνθηκών του Clarendon, αλλά αρνήθηκε να υπογράψει επίσημα τα έγγραφα. Ο Ερρίκος κάλεσε τον Μπέκετ να εμφανιστεί ενώπιον ενός μεγάλου συμβουλίου στο Κάστρο του [[Νορθάμπτον]] στις 8 Οκτωβρίου 1164, για να απαντήσει σε κατηγορίες περιφρόνησης της βασιλικής εξουσίας και παρανομιών στο γραφείο του Καγκελαρίου. Ο Μπέκετ βγήκε καταδικασμένος από τη δίκη και κατέφυγε στην Ηπειρωτική Ευρώπη. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref>
 
Την εποχή που ο Ερρίκος εκινείτο εναντίον των φίλων και οπαδών του Μπέκετ, ο βασιλιάς [[Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας|Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας]] προσέφερε προστασία Μπέκετ. Έτσι ο Τόμας Μπέκετ πέρασε σχεδόν δύο χρόνια στο [[Αββαείο]] του [[Τάγμα των Κιστερκιανών|Τάγματος των Κιστερκιανών]] στο Ποντινί (Pontigny), έως ότου οι απειλές του Ερρίκου εναντίον του τον ανάγκασαν να μεταβεί στο Σανς (Sens) της Βουργουνδίας. Ο Μπέκετ αντέδρασε απειλώντας με αφορισμό του βασιλιά και των επισκόπων που τον υποστήριζαν, αλλά ο [[Πάπας Αλέξανδρος Γ΄]], παρόλο που τον συμπαθούσε, ευνοούσε μια πιο διπλωματική προσέγγιση. Παπικοί Λεγάτοι στάλθηκαν το 1167 με εξουσία να ενεργήσουν ως διαιτητές. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> Επίσης το 1170, ο Αλέξανδρος έστειλε αντιπροσώπους για να επιβάλει λύση στη διαφορά. Σε αυτό το σημείο, ο Χένρι πρόσφερε έναν συμβιβασμό που θα επέτρεπε στον Τόμας να επιστρέψει στην Αγγλία από την εξορία. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref>
 
Όμως τον Ιούνιο του 1170, ο Roger de Pont L'Évêque, αρχιεπίσκοπος της Υόρκης, μαζί με τον Gilbert Foliot, Επίσκοπο του Λονδίνου, και τον Josceline de Bohon, Επίσκοπο του Σαλίσμπερυ, έστεψαν τον διάδοχο, [[Ερρίκος ο Νεότερος|Ερρίκο τον Νεότερο]], στην Υόρκη. Αυτό ήταν παραβίαση του προνομίου στέψης του [[Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ| Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρυ]] και τον Νοέμβριο του 1170, αντιδρώντας ο Μπέκετ αφόρισε και τους τρεις. <ref>{{Cite book|title=Henry II|first=W.L.|last=Warren|authorlink=|publisher=University of California Press|isbn=9780520034945|date=1973|location=Berkeley and Los Angeles, California|page=507|url=https://books.google.com/books?id=1awwDwAAQBAJ&pg=PA507#v=onepage&q&f=false}}</ref>
 
===Ο φόνος και τα επακόλουθα===
 
Μαθαίνοντας τις νέες ενέργειες του Μπέκετ, ο [[Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας| Ερρίκος Β΄]] λέγεται ότι είχε εκφράσειεκφρασθεί με λέξεις που ερμηνεύθηκαν από τους άντρες του ότι επιθυμούσε να σκοτωθεί ο Μπέκετ. <ref name="Huscroft194">Huscroft ''Ruling England'' p. 194</ref> Για τα ακριβή λόγια του βασιλιά έχουν αναφερθεί αρκετές εκδοχές. Σύμφωνα με τον ιστορικό Simon Schama, που δέχεται την άποψη του βιογράφου του Μπέκετ, τον Edward Grim, αυτόπτη μάρτυρα του φόνου που έγραψε στα Λατινικά, ο Ερρίκος είπε: "''Τι άθλιους κηφήνες και προδότες έχω θρέψει και μεγάλωσα στο σπίτι μου, που άφησαν τον κύριό τους να αντιμετωπίζεται με τόσο επαίσχυντη περιφρόνηση από έναν ταπεινής καταγωγής κληρικό;"'' <ref name="Schama1">Schama ''History of Britain'' p. 142</ref> Ανεξαρτήτως όμως του τι είπε ο Ερρίκος, τα λόγια του ερμηνεύτηκαν ως βασιλική διαταγή και τέσσερις ιππότες, ξεκίνησαν να αντιμετωπίσουν τον Αρχιεπίσκοπο τουστο Κάντερμπερι.
[[Αρχείο:Thomas_Becket_Murder.JPG|thumb|right|250px|Η δολοφονία του Τόμας Μπέκετ - μικρογραφία 13ου αιώνα.]]
Στις 29 Δεκεμβρίου 1170, έφτασαν στο Κάντερμπερι. Σύμφωνα με την μαρτυρία του αυτόπτη μάρτυρα Edward Grim, έβαλαν τα όπλα τους κάτω από ένα δέντρο έξω από τον καθεδρικό ναό και έκρυψαν τις πανοπλίες τους κάτω από μανδύες πριν μπουν στον καθεδρικό για να προκαλέσουν τον BecketΜπέκετ. Οι ιππότες δήλωσαν στον Μπέκετ ότιτη διατάσσετοδιαταγή του βασιλιά να πάει στο Γουίντσεστερ για να απολογηθεί για τις πράξεις του, αλλά ο Μπέκετ αρνήθηκε. Καθώς ο Μπέκετ αρνήθηκε να υποταχθεί στη θέληση του βασιλιά, αυτοί βγήκαν από το ναό ανέκτησαν τα όπλα τους και έσπευσαν πίσω για τη δολοφονία. <ref name="APS">Stanley ''Historical Memorials of Canterbury'' pp. 53–55</ref> Ο Μπέκετ, εν τω μεταξύ, προχώρησε στην κύρια αίθουσα για τον εσπερινό. Οι άλλοι μοναχοί προσπάθησαν να κλειδώσουν για ασφάλεια τις πόρτες της εκκλησίας, αλλά ο Μπέκετ τους είπε: «Δεν είναι σωστό να φτιάξεις ένα φρούριο έξω από τοφρούριοτο σπίτι της προσευχής!», διατάζοντας τους να ανοίξουν ξανά τις πόρτες.
 
Οι τέσσερις ιππότες, κρατώντας σπαθί, έτρεξαν στο χώρο λέγοντας: «''Πού είναι ο Τόμας Μπέκετ, ο προδότης του Βασιλιά και της χώρας;'' Οι ιππότες βρήκαν τον Μπέκετ σε ένα σημείο κοντά σε μια πόρτα του μοναστηριού προς τις σκάλες που οδηγούσαν στοστη χορωδία των ψαλτών του καθεδρικού ναού, όπου οι μοναχοί έψαλαν τον εσπερινό. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> Όταν τους είδε, ο Μπέκετ είπε, "''Δεν είμαι προδότης και είμαι έτοιμος να πεθάνω."'' Ένας ιππότης τον άρπαξε και προσπάθησε να τον τραβήξει έξω, αλλά ο Μπέκετ κρατήθηκε πάνω σε έναν στύλο και έσκυψε το κεφάλι του γιασε ναθέση κάνειπροσευχής ειρήνηδεχόμενος μετα τονπλήγματα των Θεόεκτελεστών του.  
 
Μετά το θάνατο του Μπέκετ, οι μοναχοί ετοίμασαν το σώμα του για ταφή. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> Σύμφωνα με ορισμένους, ανακαλύφθηκε ότι ο Μπέκετ φορούσε ένα [[Κιλίκιο| κιλίκιο]] κάτω από τα ρούχα του αρχιεπισκόπου του ως ένα σημάδι μετάνοιας. <ref>Grim, Benedict of Peterborough and William fitzStephen are quoted in Douglas, et al. ''English Historical Documents 1042–1182'' Volume 2 p. 821</ref> Λίγο αργότερα, οιΟι πιστοί σε όλη την Ευρώπη άρχισαν να λατρεύουν τον Μπέκετ ως μάρτυρα, και στις 21 Φεβρουαρίου 1173, λίγο περισσότερο από δύο χρόνια μετά το θάνατό του αγιοποιήθηκε από τον [[Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ |Πάπα Αλέξανδρο Γ΄]] στην Εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Σεγκίνι. Στις 12 Ιουλίου 1174, εν μέσω της επανάστασηςτης μεγάλης εξέγερσης των γιων του Ερρίκου Β' (1173-1174), ο Ερρίκοςβασιλιάς ταπείνωσε τον εαυτό του με τηζητώντας δημόσια μετάνοιασυγχώρηση στον τάφο του Μπέκετ, καθώς και στην εκκλησία του ΚάντερμπεριΚαντέρμπερι, που έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή προσκυνήματα στην Αγγλία.
 
Οι μοναχοί φοβούμενοι ότι μπορεί να κλαπεί το σώμα του Μπέκετ, και για να αποφευχθεί αυτό, ητοποθέτησαν σωρόςτην του Becket τοποθετήθηκεσωρό κάτω από το δάπεδο της ανατολικής κρύπτης του καθεδρικού ναού. <ref name="Barlow pp. 257">Barlow ''Thomas Becket'' pp. 257–258</ref> Ένα πέτρινο κάλυμμα τοποθετήθηκε πάνω από τον ταφικό χώρο με δύο τρύπες, όπου οι [[Χριστιανικό οδοιπορικό|προσκυνητές]] μπορούσαν να βάλουν τα κεφάλια τους και να φιλήσουν τον τάφο. <ref name="ODNB">Barlow "[http://www.oxforddnb.com/view/article/27201 Becket, Thomas (1120?–1170)]" ''Oxford Dictionary of National Biography''</ref> Αυτή η ρύθμιση απεικονίζεται στα "Miracle Windows" του Trinity Chapel. Το 1220, τα οστά του BecketΜπέκετ μεταφέρθηκαν σε ένα νέο επιχρυσωμένο και διακοσμημένο μνημείο πίσω από τον ψηλό βωμό στο εκκλησάκιπαρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος. <ref name="angl_Beck">{{Cite web|url=http://www.anglicannews.org/news/2016/05/beckets-bones-return-to-canterbury-cathedral.aspx|title=Becket's bones return to Canterbury Cathedral|last=Drake|first=Gavin|ημερομηνία=23 May 2016|website=anglicannews.org|accessdate=23 May 2016|quote=}}</ref> Το ιερό στηρίχθηκε από τρία ζεύγη στυλοβατών, τοποθετημένο σε υπερυψωμένη πλατφόρμα με τρία σκαλοπάτια. Αυτό απεικονίζεται επίσης σε ένα από τα θαυμάσια παράθυρα. Το ΚάντερμπεριΚάντερμπρι, λόγω της θρησκευτικής του ιστορίας, είχε δει πάντα πολλούς προσκυνητές, αλλά μετά το θάνατο του Τόμας Μπέκετ ο αριθμός τους αυξήθηκε ραγδαία.
 
Στη σύγχρονη τέχνη σημαντικό και για τα ιστορικά του στοιχεία είναι το θεατρικό έργο του T.S.Eliot: ''Murder in the Cathedral'' (Φόνος στον Καθεδρικό Ναό) <ref> T.S.Eliot: Murder in the Cathedral , Faber and Faber Limited, London, First published in 1935. ISBN 0 571 06977 0 </ref>.
 
==Παραπομπές==
556

επεξεργασίες