Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Άρθουρ Μίλερ»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
(Διάσωση 0 πηγών και υποβολή 0 για αρχειοθέτηση.) #IABot (v2.0)
μ
Το 1962, παντρεύεται με την [[Ίνγκε Μόρατ]], φωτογράφο [[Αυστρία|αυστριακής]] καταγωγής, με την οποία συνεργάστηκε σε ταξιδιωτικά βιβλία για την [[Κίνα]] και τη [[Ρωσία]]. Μαζί της έκανε μια κόρη, τη [[Ρεμπέκα Μίλερ|Ρεμπέκα]], ηθοποιό, σεναριογράφο και σκηνοθέτη, σύζυγο σήμερα του ηθοποιού [[Ντάνιελ Ντέι Λιούις]], ο οποίος τη γνώρισε κατά τα γυρίσματα της μεταφοράς του έργου "The Crucible" στον κινηματογράφο το 1996.
 
Στα τέλη του ’50, ο Μίλερ σταμάτησε να γράφει για το θέατρο και ασχολήθηκε με τη συγγραφή σεναρίων για τον κινηματογράφο. Το 1960, σε μια από τις τελευταίες προσπάθειές του να κρατήσει κοντά σε αυτόν και στην πραγματικότητα τη Μέριλιν Μονρόε, η οποία είχε αρχίσει να καταφεύγει στα ναρκωτικά, ο Μίλερ έγραψε το πρώτο του κινηματογραφικό σενάριο, των "[[Οι Αταίριαστοι (ταινία 1961)|Αταίριαστων]]" ("The Misfits"), όπου πρωταγωνιστούσαν η Μονρόε, ο [[Κλαρκ Γκέιμπλ]] κι ο [[Μοντγκόμερι Κλιφτ]]. Η ταινία αποτέλεσε εμπορική αποτυχία, αλλά κάποιοι κριτικοί πιστεύουν ότι είναι από τις καλύτερες ερμηνείες της Μέριλιν<ref>{{cite web|url=http://nevadaculture.org/nsla/index.php?option=com_content&task=view&id=732&Itemid=95|title=Myth #60 - Myths and "The Misfits"|last=Rocha|first=Guy|date=2001|publisher=Sierra Sage, Nevada|language=αγγλικά|accessdate=23 Σεπτεμβρίου 2009}}{{Dead link|date=Οκτώβριος 2019 }}</ref>. Η ταινία δεν αποδείχτηκε καθόλου ευοίωνη για τους πρωταγωνιστές της: ο Γκέιμπλ πέθανε δεκαπέντε μέρες μετά το τέλος των γυρισμάτων, ο Κλιφτ είχε αρχίσει ήδη την κατάχρηση χαπιών και αλκοόλ που τον οδήγησαν στο θάνατο έξι χρόνια μετά και η Μέριλιν εμφανιζόταν τελευταία φορά στο κοινό<ref>{{cite news|url=http://archive.enet.gr/online/online_hprint.jsp?q=%25B6%25F1%25E8%25EF%25F5%25F1%252B%25CC%25DF%25EB%25E5%25F1&a=&id=79965944|title=Ο αταίριαστος|last=Ορφανίδου|first=Ελεονώρα|date=20-02-2005|publisher=Ελευθεροτυπία|accessdate=23 Σεπτεμβρίου 2009}}</ref>.
 
Η θεατρική του δραστηριότητα επανήλθε το 1964 με τα έργα "Επεισόδιο στο Βισύ" ("Incident at Vichy") και "Μετά την πτώση" ("After the fall"), το πιο προσωπικό και ενδοσκοπικό έργο του, στο οποίο διακρίνονται αυτοβιογραφικά στοιχεία από το γάμο του με τη Μονρόε, κάτι για το οποίο επικρίθηκε, αλλά το έργο στάθηκε και η αφορμή να επανενωθεί με τον Ελία Καζάν. Συνεχίστηκε το ανέβασμα θεατρικών έργων κατά τις επόμενες δεκαετίες, τα οποία ωστόσο δεν καταφέρνουν να φτάσουν τις προηγούμενες επιτυχίες του. Το 1965, αποδέχτηκε την προεδρία στον οργανισμό PEN International, την ένωση ποιητών, συγγραφέων, δοκιμιογράφων και άλλων εκπροσώπων της λογοτεχνίας, και έγινε ολοένα και πιο δραστήριος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των λογοτεχνών.
7.380

επεξεργασίες