Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής Γέιλ»

Αφαίρεση αυτοαναφορών και συνδέσμων προς αγγλική ΒΠ, βάσει της πολιτικής πηγών. Προσθήκη προτύπου πηγών.
(Αφαίρεση αυτοαναφορών και συνδέσμων προς αγγλική ΒΠ, βάσει της πολιτικής πηγών. Προσθήκη προτύπου πηγών.)
Ετικέτα: επεξεργασία κώδικα 2017
 
{{πηγές|12|7|2020}}
[[Αρχείο:Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής Γέιλ .jpg|μικρογραφία|Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής Γέιλ ]]
Το '''Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής Γέιλ''' ή Κτίριο A & A (Yale Art and Architecture Building<ref>{{Cite web|url=http://docomomo-us.org/register/yale-university-art-and-architecture-building?fbclid=IwAR230uG-b9yjLyc4kyy2cShCTQbQf2Rmb3iPTeQYz04tdLTZOSP9BtcGJzk|title=Yale University Art and Architecture Building|website=docomomo-us.org|language=en|accessdate=2019-01-22}}</ref>) γνωστό και ως Ρούντολφ Χολ (Rudolph Hall<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Rudolph_Hall&oldid=837438806|title=Rudolph Hall|date=2018-04-20|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>), γνωστό και ως είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο γνωστά παραδείγματα της αρχιτεκτονικής των μπρουταλτιστών στις [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|Ηνωμένες Πολιτείες.]] Το κτίριο στεγάζει την Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Γέιλ (κάποτε στεγαζόταν επίσης η Σχολή Τέχνης) και βρίσκεται στο Nιού Χάβεν (New Haven) του Κονέκτικατ (Connecticut). Το Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Γέιλ σχεδιάστηκε το 1963 από τον γνωστό αρχιτέκτονα του κινήματος του μοντερνισμού, που έπειτα έγινε πρύτανης της σχολής αρχιτεκτονικής το διάστημα 1958-1965, Πολ Ρούντολφ ([[Πωλ Ρούντολφ|PaulΠολ RudolphΡούντολφ]]), με σκοπό να φιλοξενεί ένα συνδυασμένο πρόγραμμα σπουδών τέχνης και αρχιτεκτονικής, συμπεριλαμβανομένου του γραφικού σχεδιασμού και του πολεοδομικού σχεδιασμού. Προηγουμένως, όλα αυτά τα διαμερίσματα στεγαζόταν χωριστά στη Γκαλερί τέχνης Γέιλ, στο Γουέιρ Χολ (Weir Hall) και στο Στριτ Χολ (Street Hall) και στην οδό Τσάπελ (Chapel Street). Η ιδιαίτερη του θέση ως πελάτης αλλά και ως αρχιτέκτονας του έδωσε την ευκαιρία να διερευνήσει μια νέα καινοτόμα κατεύθυνση για την αρχιτεκτονική που εξακολουθεί να διχάζει τις γνώμες. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του,το οποίο έχει ανακαινιστεί πλήρως, επεκταθεί και αποκατασταθεί η κατασκευή σύμφωνα με την αρχική του πρόθεση το 1963, παρέχοντας χώρο για το τμήμα Ιστορίας της Τέχνης. Όταν το κτίριο εγκαινιάστηκε, εγκωμιάστηκε ευρέως από κριτικούς και ακαδημαϊκούς, και έλαβε πολλά βραβεία κύρους, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Τιμής από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων. Ο κριτικός της αρχιτεκτονικής της Νέας Υόρκης, [[Άντα Λουίζ Χάξταμπλ]] (Ada Louise Huxtable<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ada_Louise_Huxtable&oldid=863884460|title=Ada Louise Huxtable|date=2018-10-13|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>), το ονόμασε "μια θεαματική εκστρατεία εξουσίας". Με την πάροδο του χρόνου, όμως, οι κριτικές στο κτίριο έγιναν πιο αρνητικές. Ο ιστορικός της αρχιτεκτονικής, [[Νικολάους Πέβσνερ]] (Nikolaus Pevsner<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nikolaus_Pevsner&oldid=876146273|title=Nikolaus Pevsner|date=2018-12-31|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>), εξοργίστηκε από την καταπιεστική μνημειακότητά του.
 
 
== Κατασκευή ==
 
Ο σχεδιασμός του κτιρίου επηρεάστηκε από το κτίριο Λάρκιν (Larkin Building<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Larkin_Administration_Building&oldid=870653172|title=Larkin Administration Building|date=2018-11-26|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>) του Φρανκ Λόυντ Ράιτ (Frank Lloyd Wright<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Frank_Lloyd_Wright&oldid=878877299|title=Frank Lloyd Wright|date=2019-01-17|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>) στο Μπούφαλο (Buffalo) της Νέας Υόρκης και τα ύστερα κτίρια του [[Λε Κορμπυζιέ|Λε Κορμπιζιέ]](Le Corbusier<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Le_Corbusier&oldid=879206328|title=Le Corbusier|date=2019-01-19|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>). Το συγκρότημα περιλαμβάνει πάνω από τριάντα επίπεδα στα επτά του κτίρια. Σχηματίζεται από διασταυρούμενους όγκους σφυρήλατου σκυροδέματος και καταλαμβάνει μια γωνιακή περιοχή πλαισιώνοντας τη νότια πλευρά του δρόμου. Στην βορεινή πλευρά ανοίγεται μια θέα από ένα σύνολο κτιρίων από κόκκινα τούβλα , χαρακτηριστικό για την περιοχή , καθώς επίσης γειτνιάζει και με ένα από τα πρώτα κτίριο του [[Λούις Καν]] (Louis Kahn<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Louis_Kahn&oldid=875423165|title=Louis Kahn|date=2018-12-26|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>).
 
Ενώ όμως  τα παράθυρα από την πλευρά του δρόμου πλαισιώνουν το μοντέρνο έργο του Καν, ο Ρούντολφ έκανε μια αμφιλεγόμενη στροφή μακριά από τη λειτουργικότητα που χαρακτήριζε το σχέδιο του πρώτου. Το σύνολο των στοιχείων από  λείο μπετόν και τα οριζόντια στοιχεία υαλοπετασμάτων διαμορφώνονται από μια σειρά από πύργους που προεξέχουν πάνω από την οροφή ακολοθούμενοι από  μια σειρά από πυργίσκους.
 
== Ανακαίνιση ==
Μια μεγάλη πυρκαγιά τη νύχτα της 14ης Ιουνίου 1969, το κτίριο ήταν ο στόχος μιας πιθανολογούμενης εμπρηστικής επίθεσης από δυσαρεστημένο φοιτητή, που προκάλεσε εκτεταμένη ζημιά στους επάνω ορόφους και ζημιές από το νερό, ως αποτέλεσμα της καταπολέμησης της πυρκαγιάς, στους κάτω ορόφους. Μέχρι τη δεκαετία του 2000 το κτίριο είχε υποστεί αρκετές περαιτέρω ανακαινίσεις που έθεσαν σε κίνδυνο τον αρχικό σχεδιασμό του Ρούντολφ. Μια έρευνα έδειξε ότι το κτίριο δεν ήταν πλέον κατάλληλο για αυτό το σκοπό που είχε και δεν συμμορφώνεται με τους σύγχρονους κανονισμούς σε περίπτωση πυρκαγιάς και τις απαιτήσεις προσβασιμότητας. Το πανεπιστήμιο τότε ανέθεσε στην Γκουόθμι Σίγκελ και συνεργάτες (Gwathmey Siegel & Associates Architects, GSAA), μια επιχείρηση υπό την ηγεσία ενός πρώην σπουδαστή του Ρούντολφ, να αναλάβει το έργο ανακαίνισης και επέκτασης με κόστος ύψους 126 εκατομμυρίων δολαρίων προσδίδοντας στο κτίριο μεγαλύτερη αξία. Τα προηγούμενα σχέδια ανακαίνισης από Σκίντμορ, Όουινγκς και Μέριλ (Skidmore, Owings & Merrill<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Skidmore,_Owings_%26_Merrill&oldid=878828736|title=Skidmore, Owings & Merrill|date=2019-01-17|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>), Ρίτσαρντ Μάιερ (Richard Meier<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Richard_Meier&oldid=868432884|title=Richard Meier|date=2018-11-12|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>) και Μπέγιερ Μπλάιντερ Μπέλ (Beyer Blinder Belle<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Beyer_Blinder_Belle&oldid=871287703|title=Beyer Blinder Belle|date=2018-11-30|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>) τέθηκαν σε λειτουργία. Η ανακαίνιση έβλεπε ένα μεγάλο μέρος της αρχικής διάταξης του Ρούντολφ, αλλάζοντας την τοποθέτηση των ημιωρόφων, την τομή του χώρου και τη διπλή υάλωση. Συγκεκριμένα, αφαιρέθηκαν τα επίπεδα που προστέθηκαν στην ανακατασκευή του μετά την πυρκαγιά, εισάγοντας τα ακριβή τζάμια που είχαν σχεδιαστεί και αποκατέστησαν το σκυρόδεμα. Το πορτοκαλί (χρώμα της πάπρικας) και γκρίζο χρωματικό σχέδιο του Ρούντολφ τιμάται με την επανατοποθέτηση ενός έντονου πορτοκαλί χαλιού που διατρέχει  το κτίριο και με την τοποθέτηση νέων επίπλων. Η Σχολή Τέχνης μετακόμισε στο δικό της κτίριο και το οικοδόμημα υπόκειται σε προσθήκη και ανακαίνιση με σκοπό την αποκατάστασή του σύμφωνα με το σχέδιο που αρχικά οραματίστηκε ο Ρούντολφ. Το καινούργιο κτίριο θα αποκαταστήσει το ρετιρέ στον τελευταίο όροφο, ένα αποσυναρμολογημένο σαλόνι σπουδαστών και τις κατεστραμμένες γέφυρες που θα συνδέονται με το νέο τμήμα ιστορίας της τέχνης.
 
Η προσθήκη του Κέντρου Τζέφρεϊ Λόρια (Jeffrey H. Loria<ref>{{Cite journal|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Jeffrey_Loria&oldid=872363809|title=Jeffrey Loria|date=2018-12-06|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>) και της Βιβλιοθήκης Οικογενειακών Τεχνών του Ρόμπερτ Χάας (Robert B. Haas) παρέχει επιπλέον αίθουσες διδασκαλίας και γραφείων, δύο αίθουσες διαλέξεων, μια καφετέρια και μια βιβλιοθήκη στο ισόγειο για το τμήμα. Το κτίριο με επένδυση από ασβεστόλιθο και πάνελ ψευδαργύρου, προσκολλάται στη βορειοανατολική πρόσοψη του κτιρίου του Ρούντολφ, εμπεριέχοντας και μία από τις αρχικές  προσόψεις από σκυρόδεμα.
 
Το κτίριο τέχνης και αρχιτεκτονικής του Γέιλ εγκαινιάστηκε ξανά ως Αίθουσα Ρούντολφ (Rudolph Hall) στον Νοέμβριο του 2008 - 45 χρόνια μετά τα εγκαίνια του αρχικού κτιρίου του Ρούντολφ . Το κτίριο μοιάζει περισσότερο με τον αρχικό εαυτό του τώρα από ό,τι όταν παρέστη.
* http://www.greatbuildings.com/buildings/Art_and_Arch_Building.html?fbclid=IwAR3jur1gh0ROGaVQl7deQ19M3pLBs_gdgS9Rqi72WgEJjPwp-bygMcso2VI
* http://www.greatbuildings.com/buildings/Art_and_Arch_Building.html?fbclid=IwAR3jur1gh0ROGaVQl7deQ19M3pLBs_gdgS9Rqi72WgEJjPwp-bygMcso2VI
* https://en.wikipedia.org/wiki/Rudolph_Hall
 
{{DEFAULTSORT:}}
54.997

επεξεργασίες