Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Βυζαντινή Αυτοκρατορία»

Ετικέτες: Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό
Ετικέτες: Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό
Μπορεί να ειπωθεί ότι ο ορθόδοξος χριστιανισμός, η ελληνική γλώσσα και γενικά ο ελληνικός πολιτισμός, με την ταυτόχρονη παρουσία τους, ως φυσική κληρονομιά, στον ελληνικό χώρο, δίνουν το δικαίωμα στη νεώτερη και σύγχρονη Ελλάδα να θεωρούν ισχυρή τη συγγένεια τους με ολόκληρη τη βυζαντινή ιστορία. Πάντως, το γεγονός ότι η αφετηρία του νεώτερου Ελληνισμού βρίσκεται στο Βυζάντιο, αν και είναι για πολλούς ιστορικούς μια πραγματικότητα, για κάποιους άλλους τίθεται υπό αμφισβήτηση τονίζοντας ότι η ελληνικότητα εκδηλώθηκε επισήμως τους 2-3 τελευταίους βυζαντινούς αιώνες,<ref>. ''«Είναι αληθές ότι κατά τους τρεις τελευταίους αιώνες το Βυζάντιο ησθάνθη εαυτόν περισσότερον ελληνικόν από οποτεδήποτε άλλοτε, αφού μάλιστα περιωρίσθη γεωγραφικώς εις τον Βαλκανικόν χώρον και τας νήσους»'' (Ν. Τωμαδάκης, ''Οι Λόγιοι του Δεσποτάτου της Ηπείρου και του βασιλείου της Νικαίας'', Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 8</ref> εποχή σταδιακής συρρίκνωσης του Βυζαντίου, και αποχωρισμού των μη ελληνικών περιοχών και πληθυσμών. Αυτό από τους μεν ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι προηγουμένως η ελληνικότητα ήταν αμελητέα, ενώ κατ' άλλους ότι σε εκείνη τη φάση πλέον η πολιτεία δεν δεσμευόταν από το πολυεθνικό μωσαϊκό που έπρεπε να συγκρατεί σε συνοχή και μπορούσε να εκδηλώσει ελεύθερα τον ελληνικό χαρακτήρα της.
 
Το Βυζαντινό κράτος ήταν από τον 8ο κιόλας αιώνα ένα ελληνιστικό βασίλειο, υπό την έννοια ότι η ελληνική γλώσσα ήταν σε ακμή, έτσι που η λέξη "Ρωμαίος" σήμαινε τον ελληνόγλωσσο υπήκοο, κάτι που επικράτησε ως τις μέρες μας, ενώ τα υπόλοιπα έθνη της Αυτοκρατορίας θεωρούνταν μειονότητες και σε κάθε περίπτωση ξένα προς τους κυρίως ειπείν Βυζαντινούς και τα υπόλοιπα έθνη τη θεωρούν ένα ξένο βασίλειο.{{πηγή}}
 
{{Εξέλιξη ελληνικών εθνωνυμίων στην Ευρώπη}}
Ανώνυμος χρήστης