Ανδρέας Λεντάκης: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Ο Ανδρέας Λεντάκης με την εγκατάστασή του στην [[Αθήνα]] δραστηριοποιήθηκε στον πολιτικό χώρο της Αριστεράς. Υπήρξε ηγετικό στέλεχος των φοιτητικών κινημάτων των δεκαετιών του ’50 και του ’60, του «[[1-1-4]]» και του «15%», σύνθημα δικής του έμπνευσης, όπως και η θρυλούμενη φράση "προίκα στην παιδεία και όχι στη Σοφία", που σηματοδότησαν μιαν ολόκληρη εποχή. Τα συνθήματα αυτά τα πανελλαδικοποιεί μαζί με τους συντρόφους του και τα κάνει κίνημα μαζεύοντας 1.000.000 υπογραφές. H πολιτική του δραστηριότητα ξεκίνησε με την ένταξή του στους αγώνες για το [[Κυπριακό (ζήτημα)|Κυπριακό]], και την παράλληλη ένταξη και δράση του στην παράνομη οργάνωση της [[ΕΠΟΝ]]<ref name="kathimerini">[https://web.archive.org/web/20120131031341/http://wwk.kathimerini.gr/kath/edition/1997/21-03-1997.pdf Φύλλο 21ης Μαρτίου 1998], σελ. 2 & 4, από την εφημερίδα "Η Καθημερινή"</ref> ([[1955]]-[[1958]]). Το [[1958]], που αυτοδιαλύθηκε η [[ΕΠΟΝ]] εντάχθηκε στη Νεολαία της [[Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά|ΕΔΑ]], της οποίας διετέλεσε ηγετικό στέλεχος (ήδη το [[1960]] ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας της [[Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά|ΕΔΑ]]). Ταυτόχρονα κατείχε και την ιδιότητα του Ιδρυτικού Μέλους και Γραμματέα του Συλλόγου των Φοιτητών της Φιλοσοφικής Σχολής ([[1955]] - [[1957]]), του Συλλόγου Εργαζομένων Φοιτητών ([[1958]] - [[1962]]) ενώ ήταν από τους βασικούς διοργανωτές του Α' Πανσπουδαστικού Συνεδρίου το έτος [[1957]], στις εργασίες του οποίου χρημάτισε επίσης Γραμματέας.
 
Ο Ανδρέας Λεντάκης ήταν ο τελευταίος αρχισυντάκτης της "Πανσπουδαστικής", του δεκαπενθήμερου Πανσπουδαστικού δημοσιογραφικού οργάνου, από το [[1965]] μέχρι τηντη διάλυσή της από τηντη [[Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967-1974)|Δικτατορία]] το [[1967]], ενώ συνεργαζόταν ήδη από το [[1956]].
 
Υπήρξε επίσης Ιδρυτικό Μέλος και υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ) ([[1956]]-[[1957]]). Εκπροσώπησε το Φοιτητικό Κίνημα σε διεθνή συνέδρια ([[Μόσχα|Mόσχα]], [[Πράγα]], [[Κούβα|Kούβα]], [[Λονδίνο]], [[Γκάνα]]), ενώ στο παγκόσμιο forum νεολαίας της [[Μόσχα|Mόσχας]], τον Σεπτέμβριο του [[1964]] εκλέχτηκε Πρόεδρος του Προεδρείου για την προετοιμασία του Τελικού Ανακοινωθέντος και των αποφάσεων. Στη συνέχεια με τον Τάκη Μπενά, Γραμματέα της [[Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη|Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη]] (ΔΝΛ), επισκέφτηκε την [[Τασκένδη]] και ξαναγύρισαν στη [[Μόσχα]], όπου επεξεργάστηκε το σχέδιο Διακήρυξης της [[Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη|ΔΝΛ]]
Στην ιστορική διαδήλωση κατά την οποία σκοτώθηκε ο [[Σωτήρης Πέτρουλας]], στα «[[Ιουλιανά]]» (1965), ο Ανδρέας Λεντάκης, που ήταν ήδη στοχοποιημένος από την Ασφάλεια, με την πληροφορία ότι είχε δοθεί συγκεκριμένη εντολή να τον «εξουδετερώσουν» την ημέρα εκείνη να έχει διαρρεύσει, -αν και προειδοποιήθηκε-, δεν εγκατέλειψε τις πρώτες γραμμές, τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε με ρήξη σπλήνας σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο.<ref group="σημ.">Μαρτυρία Ζήση Θέου-Αρχείο Ιδρύματος Πολιτισμού και Εκπαίδευσης Ανδρέας Λεντάκης.</ref>
 
Τον Φεβρουάριο του [[1966]] του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και έγινε ο πρώτος φοιτητής πολιτικός κρατούμενος, που εκτοπίστηκε από την κυβέρνηση [[Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος|Στέφανου Στεφανόπουλου]] με το πρόσχημα ότι είναι «άπατρις» στην [[Άνδρος|Άνδρο]] και τηντη [[Μήλος|Μήλο]]. Ταυτόχρονα του αφαίρεσαν το ''laissez passer'', επειδή ετοιμαζόταν να φύγει για νέο κύκλο σπουδών στο [[Παρίσι]]. Απολύθηκε στις αρχές του [[1967]].
 
=== Αντιδικτατορική δράση ===
Γνωστή σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η αντιστασιακή δράση του Ανδρέα Λεντάκη κατά την περίοδο της [[Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967-1974)|χούντας]] των συνταγματαρχών εξαιτίας της έντονης και θαρραλέας πολιτικής δραστηριότητας που ανέπτυξε από την πρώτη στιγμή στο [[Πανελλήνιο Αντιδικτατορικό Μέτωπο]] (ΠΑΜ) ενάντια στηνστη [[Χούντα των Συνταγματαρχών|δικτατορία]] μέχρι τηντη σύλληψή του τον Οκτώβριο του [[1967]], η οποία του στοίχισε τέσσερα χρόνια φυλακής και εξορίας. Βασανίστηκε άγρια στην Γενική Ασφάλεια, όπου ήταν κρατούμενος σε διπλανό κελί με το [[Μίκης Θεοδωράκης|Μίκη Θεοδωράκη]].<ref name="kathimerini" /> Από τη «συγκατοίκηση» αυτή εμπνεύστηκε ο μεγάλος συνθέτης τα γνωστά ως ''τραγούδια του Αντρέα'' : 1. ''Το σφαγείο'', 2. ''Είσαι Έλληνας'', 3. ''Είμαστε Δυο'', 4. ''Καιρός να δεις''. Υπήρξε ο μόνος, που όντας κρατούμενος κατήγγειλε τη βαναυσότητα της [[Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967-1974)|χούντας]] στον [[Διεθνές Κίνημα Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου|Διεθνή Ερυθρό Σταυρό]]. Η περίπτωσή του έγινε θέμα συζήτησης τότε στο [[Συμβούλιο της Ευρώπης]]. Εκτοπίστηκε στην [[Άνδρος|Άνδρο]], τη [[Μήλος|Μήλο]] (την ιστοριογραφία της οποίας προήγαγε σημαντικά με τις δημοσιευμένες μελέτες του), τηντη [[Λέρος|Λέρο]] (στρατόπεδα Παρθενίου και Λακκιού), καθώς και στον [[Ωρωπός|Ωρωπό]].
 
=== Πολιτική δράση ===
 
==== Τοπική Αυτοδιοίκηση 1978 - 1988 ====
Το έτος [[Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1978|1978]] εκλέχτηκε [[Δήμος Υμηττού|Δήμαρχος Υμηττού]].<ref name="kathimerini" /> Στη θέση αυτή επανεκλέχτηκε άλλες δύο φορές ([[Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1986|1982]]<ref name=":0" /> και [[Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1986|1986]]). Από τους πρωτοπόρους εισήγαγε στην τοπική αυτοδιοίκηση τηντη διάσταση της κοινωνικής πολιτικής και της πολιτιστικής δημιουργίας με τρόπο που εδραιώθηκε ως ο εμπνευστής και θεμελιωτής σε πανελλήνια βάση καινοτόμων θεσμών και πρωτοβουλιών όπως:
* ''[[Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων|Κέντρα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων]]'' ([[ΚΑΠΗ]]) με την ίδρυση του πρώτου [[Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων|ΚΑΠΗ]] το [[1981]] στον μικρό και άπορο τότε [[Δήμος Υμηττού|Δήμο Υμηττού]] και στη συνέχεια και δεύτερου [[Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων|ΚΑΠΗ]], ενώ βοήθησε στην εξάπλωσή τους σε όλη την επικράτεια διαδίδοντας το ''know how''.
* ''Ελεύθερο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο'', που θεμελίωσε το 1976 στον Φιλοπρόοδο Όμιλο Υμηττού (ΦΟΥ) και διεύρυνε με την συμβολή του στην αρμόδια επιτροπή του [[Υπουργείο Πολιτισμού|Υπουργείου Πολιτισμού]]. Ο θεσμός αυτός αναπτύχθηκε πλέρια τη δεκαετία του '80 σε όλη την Ελλάδα και στον ελληνισμό της διασποράς ([[Βέλγιο|Βέλγιο]], [[Γερμανία]], [[Σουηδία]], [[Κύπρος|Κύπρο]]).
Οι αγορεύσεις του στο [[Βουλή των Ελλήνων|Ελληνικό Κοινοβούλιο]] υπήρξαν εντυπωσιακές για τη δομή του λόγου τους και την τεκμηρίωσή τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Καθηγούμενοι των [[Μετέωρα|Ιερών Μονών των Μετεώρων]] του απέστειλαν ευχαριστήριες επιστολές για την καθοριστική παρέμβαση του και χαρακτήρισαν μνημειώδη το λόγο του στο θέμα της διατήρησης της ιερότητας του περιβάλλοντα χώρου των Μετεώρων, ώστε να μην επιτρέπεται εφεξής η εμπορική του εκμετάλλευση.
 
O Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων έχει επίσης αναγνωρίσει τη σημαντική συνεισφορά του στηνστη διάσωση της ιστορικής κληρονομιάς της χώρας με τις καθοριστικές παρεμβάσεις του μπροστά στις απειλούμενες καταστροφές μνημείων και χώρων με τελευταία την καταλυτική παρέμβασή του για την παρέκκλιση του [[Μετρό Αθήνας|ΜΕΤΡO]] στον [[Κεραμεικός|Κεραμεικό]] και τηντη σωτηρία των μνημείων του.
 
Το [[1989]] πρότεινε με δημοκρατική συνείδηση και τόλμη την αποφυλάκιση των απριλιανών για λόγους ανθρωπιστικούς και πολιτικούς, παρότι ο ίδιος είχε υποστεί μαρτύρια στη διάρκεια της [[Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967-1974)|δικτατορίας]]. Την ίδια πρόταση επανέλαβε στην [[Βουλή των Ελλήνων|Βουλή]] το [[1996]]. Συνέβαλε σημαντικά στη θεσμοθέτηση του δεύτερου βαθμού της τοπικής αυτοδιοίκησης, της Νομαρχιακής. Τον Οκτώβριο του [[1994]] κατήλθε ως υποψήφιος [[Δήμος Αθηναίων|δήμαρχος Αθηναίων]] μέσω του Συνδυασμού του "Δικαίωμα στη Ζωή", με συνυποψήφιους τον [[Θεόδωρος Πάγκαλος (πολιτικός)|Θ. Πάγκαλο]], τον [[Δημήτρης Αβραμόπουλος|Δ. Αβραμόπουλο]], τηντη [[Μαρία Δαμανάκη|M. Δαμανάκη]] και τον [[Λέων Αυδής|Λ. Aυδή]]. Οι προτάσεις που κατέθεσε ως υποψήφιος Δήμαρχος την εποχή εκείνη για τη δημιουργία Μητροπολιτικών Κέντρων Αθήνας και Θεσσαλονίκης, την Καλλιτεχνούπολη στο Γκάζι κ.ά. υιοθετήθηκαν αργότερα σε προγράμματα υποψηφίων Δημάρχων Αθηναίων.
 
== Άλλα βιογραφικά στοιχεία ==
Ανώνυμος χρήστης