Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Χρήστης:Horizons14/πρόχειρο»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ
μ
'''Το Κόκκινο και το Μαύρο''' ([[Γαλλική γλώσσα|Γαλλικά]]: Le Rouge et le Noir) είναι μυθιστόρημα του [[Σταντάλ]], το οποίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο [[Παρίσι]] στις 13 Νοεμβρίου 1830, αν και η αρχική έκδοση αναφέρει την ημερομηνία 1831. Είναι το δεύτερο μυθιστόρημά του, μετά τον ''Αρμάνς''.
 
Ο πλήρης τίτλος του μυθιστορήματος, ''Το Κόκκινο και το Μαύρο: Χρονικό του 19ου αιώνα'', υποδεικνύει τον διττό λογοτεχνικό σκοπό του έργου, τόσο ως ψυχολογικό πορτρέτο του ρομαντικού πρωταγωνιστή Ζυλιέν Σορέλ, όσο και μια αναλυτική, κοινωνιολογική σάτιρα της γαλλικής ανώτερης κοινωνικής τάξης την εποχή της [[Παλινόρθωση των Βουρβόνων|παλινόρθωσης των Βουρβόνων]] (1814–30).
 
Ο [[Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ|Σόμερσετ Μωμ]] το 1954, στο δοκίμιο ''Δέκα μυθιστορήματα και οι συγγραφείς τουs'', το αναφέρει μεταξύ των δέκα μεγαλύτερων μυθιστορημάτων που έχουν γραφτεί ποτέ.
 
Ο τίτλος θεωρείται ότι αναφέρεται στην αντίθεση μεταξύ των κληρικώνθεολογικών (μαύρο) και των κοσμικώνστρατιωτικών (κόκκινο) κλίσεων του πρωταγωνιστή, αλλά αυτή η ερμηνεία είναι μόνο μία από τις πολλές.<ref>{{Cite web|url=http://redandblack.stendhalforever.com/redandblack.html|title=redandblack.stendhalforever.com/redandblack|last=.|first=|ημερομηνία=|website=|publisher=|archiveurl=|archivedate=|accessdate=}}</ref>
 
== Υπόβαθρο ==
Το Κόκκινο και το Μαύρο είναι η [[ιστορία ενηλικίωσης]] του Ζυλιέν Σορέλ, του έξυπνου και φιλόδοξου πρωταγωνιστή. Προέρχεται από μια φτωχή οικογένεια [1] και δεν καταλαβαίνειέχει πολλά για τουςσαφή τρόπουςαντίληψη του κόσμου που σκοπεύει να κατακτήσει. ΦιλοξενείΤρέφει πολλές ρομαντικές ψευδαισθήσεις, αλλά γίνεται ωςμάλλον επί το πλείστον ένα ενέχυροπιόνι στους πολιτικούς μηχανισμούς των αδίστακτων και επιρροώνεπιδραστικών ανθρώπων για αυτόν. Οι περιπέτειες του ήρωα καυτηριάζουν τη γαλλική κοινωνία των αρχών του 19ου αιώνα, κατηγορώντας την αριστοκρατία και τους καθολικούς κληρικούς ότι είναιγια υποκριτικέςυποκρισία και υλιστικέςυλισμό, προβλέποντας τις ριζικές αλλαγές που σύντομα θα τους αποβάλουν από τους ηγετικούς ρόλους τους στη γαλλική κοινωνία.
 
Το επιγραφή του πρώτου τόμου «Η αλήθεια, η σκληρή αλήθεια» αποδίδεται στον [[Ζωρζ Ζακ Νταντόν|Δαντών]], αλλά όπως και οι περισσότερες επιγραφές των κεφαλαίων, είναι στην πραγματικότητα φανταστική. Το πρώτο κεφάλαιο κάθε τόμου επαναλαμβάνει τον τίτλο ''Το Κόκκινο και το Μαύρο'' και τον υπότιτλο ''Το Κόκκινο και το Μαύρο: Χρονικό του 1830''. Ο τίτλος αναφέρεται στις αντιθέσεις του στρατού και της εκκλησίας. Στην αρχή της ιστορίας, ο Ζυλιέν Σορέλ παρατηρεί ρεαλιστικά ότι κατά την εποχή της [[Παλινόρθωση των Βουρβόνων|παλινόρθωσης των Βουρβόνων]] είναι αδύνατο για έναν άνθρωπο χαμηλής κοινωνικής τάξης να διακριθεί στον στρατό (όπως θα μπορούσε να είχε κάνει υπό τον [[Ναπολέων Α΄|Ναπολέοντα]]), ως εκ τούτου μόνο μια καριέρα στην εκκλησία θα του πρόσφερε κοινωνική πρόοδο και δόξα.
 
== Υπόθεση ==
Σε δύο τόμους, ''Το Κόκκινο και το Μαύρο: Χρονικό του 19ου αιώνα'' αφηγείται σε δύο τόμους την ιστορία της ζωής του Ζυλιέν Σορέλ στην άκαμπτη κοινωνική δομή της Γαλλίας, που επανήλθε μετά την περίοδο της [[Γαλλική Επανάσταση|Γαλλικής Επανάστασης]] και τη βασιλεία του [[Ναπολέων Α΄|Ναπολέοντα Βοναπάρτη]].
 
Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε δύο μέρη: το πρώτο μέρος παρουσιάζει τη ζωή του Ζυλιέν Σορέλ στην επαρχία, σε μια μικρή πόλη που ονομάζεται VerrièresΒεριέρ, στο Franche[[Φρανς-ComtéΚοντέ|Φράνς-Κοντέ]] και στη Besançon[[Μπεζανσόν]], και πιο συγκεκριμένα την είσοδόεργασία του στο Rênalsσπίτι των Ρενάλ και τοτη πάθοςσχέση του με τη LouiseΛουίζ deντε RênalΡενάλ, καθώς και τη μαθητεία του σε ένα θεολογικό σεμινάριο. Το δεύτερο μέρος ασχολείται με τη ζωή του ήρωα στο [[Παρίσι]] όπου εργαζόταν ως γραμματέας του μαρκησίου ντε Λα Μολ και τη σχέση του με την κόρη του, Ματίλντ.
 
=== Πρώτο μέρος ===
Ο Ζυλιέν Σορέλ, φιλόδοξος γιος ενός ξυλουργού στοστη φανταστική φανταστικόμικρή χωριόπόλη Βεριέρ, στο [[Φρανς-Κοντέ|Φράνς-Κοντέ]] της Γαλλίας, προτιμούσε να διαβάζει, δείχνοντας από πολύ νωρίς ότιτην είναικλίση προικισμένοςτου για σπουδές, και να ονειρεύεται τις ένδοξες νίκες του διαλυμένου στρατού του Ναπολέοντα από το να εργάζεται στην επιχείρηση ξυλείας του πατέρα του με τους αδελφούς του, οι οποίοι αισθάνονται περιφρόνηση για τα πνευματικά θέματα και τον επικρίνουν για τις πνευματικές του αναζητήσεις. Το νεαρό αγόρι απαγγέλει την [[Καινή Διαθήκη]] στα [[Λατινική γλώσσα|λατινικά]] και απολαμβάνει την προστασία του ενοριακού ιερέα του χωριού του, του ενοριακού αββά Σελάν, συγχρόνως όμως γνωρίζει επίσης όλες τις λεπτομέρειες τιςτων ''ΑναμνήσειςΑναμνήσεων της Αγίας Ελένης'', γιατί αισθάνεται απεριόριστο θαυμασμό για τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τον οποίο θεωρεί θεό και πρότυπο επιτυχίας. Ο αββάς Σελάν εξασφαλίζει στον Ζυλιέν δουλειάεργασία διδάσκαλου για τα παιδιά του κυρίου ντε Ρενάλ, του δημάρχου τουτης Βεριέρ.
 
Αυτές είναι οι αρχές του Ζυλιέν στον κόσμο της επαρχιακής αστικής τάξης. Παρά τη φυσική του ντροπή, καταφέρνει σταδιακά να αποπλανήσει τηντη μαντάμ ντε Ρενάλ, μια ντροπαλή και αρκετά όμορφη νεαρή γυναίκα. Η ζωή του με τους Ρενάλ χαρακτηρίζεται επομένως από το έντονο πάθος τουπου γιαζει τηνμαζί οικοδέσποινατης και από τη δυσανάλογη φιλοδοξία του. Ονειρεύεται να γίνει ένα είδος νέου Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η ζωή του κυριαρχείται από υποκρισία. Στο κάστρο των Ρενάλ κρύβει τα συναισθήματά του για την οικοδέσποινα και στον αββά Σελάν κρύβει τον θαυμασμό του για τον Ναπολέοντα. Αν και παρουσιάζεται ως ευσεβής, αυστηρός κληρικός, ουσιαστικά δεν ενδιαφέρεται για θεολογικές σπουδές πέρα ​​από τη λογοτεχνική αξία της [[Αγία Γραφή|Βίβλου]] και την ικανότητά του να χρησιμοποιεί απομνημονευμένα λατινικά αποσπάσματα για να εντυπωσιάσει τους κοινωνικά ανώτερους.
 
Στο κάστρο, ο νεαρός άνδρας κερδίζει γρήγορα τις καρδιές των παιδιών και περνά τα καλοκαιρινά βράδια μαζί τους και με τηντη μαντάμ ντε Ρενάλ, που τον ερωτεύεται χωρίς να το συνειδητοποιήσει. Η σχέση τους τελειώνει όταν η καμαριέρα της Ελίζα, που είναι επίσης ερωτευμένη με τον Ζυλιέν, το γνωστοποιεί στο χωριό.
 
Ο αββάς Σελάν στέλνει τον Ζυλιέν σε έναμια θεολογική σχολή σχολείο(σεμινάριο) στη [[Μπεζανσόν]]. Πριν φύγει, έχει μια τελευταία συνάντηση με την κ. Deκυρία RênalΡενάλ, η οποία του φαίνεται πολύ ψυχρή, αν και αυτή εξακολουθεί να αισθάνεται βαθιά αγάπη για αυτόν. Εξ ου και η παρεξήγηση που θα καταλήξει σε τραγωδία. Ο Ζυλιέν μπερδεύει την αυτοσυγκράτηση με την αδιαφορία.
 
Στο σεμινάριο στη Μπεζανσόν, ο Ζυλιέν απεχθάνεται τους συμμαθητές του, που τους θεωρεί πεινασμένους χωρικούς των οποίων η υπέρτατη επιθυμία είναι «το λάχανο τουρσί για δείπνο». Ο διευθυντής της σχολής αββάς Πιράρ ενδιαφέρεται για τον Ζυλιέν και γίνεται προστάτης του. Όταν ο αββάς φεύγει από το σχολείο, προτείνει τον Σορέλ ως γραμματέα του μαρκησίου ντε Λα Μολ, καθολικού βασιλόφρονα.
Στο σεμινάριο Besançon, ο Julien μισεί τους συντρόφους του, ένα είδος πεινασμένου χωρικού του οποίου η υπέρτατη επιθυμία είναι «το λάχανο τουρσί για δείπνο». Εκεί συναντά τον πατέρα Pirard, ο οποίος θα αντιληφθεί σαφώς τη φιλοδοξία του, αλλά που θα τον προστατεύσει. Θα περάσει πολλές οδυνηρές στιγμές, μέχρι την ημέρα που ο Πάτερ Παράρντ τον προσφέρει να γίνει γραμματέας του Marquis de La Mole. Έπειτα έφυγε από το Παρίσι για να αναλάβει τα καθήκοντά του με τον περίφημο αριστοκράτη, αφού είχε πραγματοποιήσει μια παράνομη επίσκεψη στη Mme de Rênal, όπου θα είχε σχεδόν χάσει τη ζωή του.
 
=== ΒιβλίοΔεύτερο Iμέρος ===
Ο μαρκήσιος ντε Λα Μολ, μια προσωπικότητα με μεγάλη επιρροή της συνοικίας Σαιν-Ζερμαίν στο Παρίσι, παρατήρησε πολύ γρήγορα την ευφυΐα του Ζυλιέν, ο οποίος έκανε επίσης τη γνωριμία της Ματίλντ, της υπεροπτικής και παθιασμένης κόρης του μαρκήσιου, μια αξιοσημείωτη προσωπικότητα της παρισινής αριστοκρατικής νεολαίας. Παρά τους πολλούς υψηλόβαθμους μνηστήρες και την ταπεινή καταγωγή του Ζυλιέν, αυτή σύντομα τον ερωτεύτηκε, βλέποντας σ' αυτόν μια ευγενική και περήφανη ψυχή καθώς και μια ζωντάνια του μυαλού που ξεχώριζε απέναντι στην απάθεια των αριστοκρατών που σύχναζαν στο σαλόνι της.
Ο Ζυλιέν Σορέλ, φιλόδοξος γιος ενός ξυλουργού στο φανταστικό χωριό Βεριέρ, στο [[Φρανς-Κοντέ|Φράνς-Κοντέ]] της Γαλλίας, προτιμούσε να διαβάζει και να ονειρεύεται τις ένδοξες νίκες του διαλυμένου στρατού του Ναπολέοντα από το να εργάζεται στην επιχείρηση ξυλείας του πατέρα του με τους αδελφούς του, οι οποίοι τον επικρίνουν για τις πνευματικές του αναζητήσεις. Γίνεται βοηθός του αββά Σελάν, του καθολικού ιερέα του χωριού, ο οποίος εξασφαλίζει στον Ζυλιέν δουλειά διδάσκαλου για τα παιδιά του κυρίου ντε Ρενάλ, του δημάρχου του Βεριέρ. Αν και παρουσιάζεται ως ευσεβής, αυστηρός κληρικός, ο Ζυλιέν δεν ενδιαφέρεται για θεολογικές σπουδές πέρα ​​από τη λογοτεχνική αξία της [[Αγία Γραφή|Βίβλου]] και την ικανότητά του να χρησιμοποιεί απομνημονευμένα λατινικά αποσπάσματα για να εντυπωσιάσει τους κοινωνικά ανώτερους.
 
Ένα ταραχώδες πάθος (φιλοδοξία, ακόμη και διαφυγή από την πλήξη για τη Ματίλντ) ξεκινά στη συνέχεια μεταξύ των δύο νέων. Στη συνέχεια, του ομολογεί ότι είναι έγκυος και προειδοποιεί τον πατέρα της για την επιθυμία της να παντρευτεί τον νεαρό γραμματέα. Η Ματίλντ δεν καταφέρνει να πείσει τον πατέρα της να την αφήσει να τον παντρευτεί, αλλά, εν αναμονή μιας απόφασης, ο μαρκήσιος εξασφαλίζει στον Ζυλιέν μια θέση υπολοχαγού ουσάρων στο Στρασβούργο. Ο γιος του ξυλουργού γίνεται έτσι "Monsieur le chevalier Julien Sorel de La Vernaye".
Ξεκινά μια ερωτική σχέση με τη σύζυγο του κυρίου ντε Ρενάλ, η οποία τελειώνει όταν η υπηρέτρια της Ελίζα, που είναι επίσης ερωτευμένη με τον Ζυλιέν, το γνωστοποιεί στο χωριό. Ο αββάς Σελάν στέλνει τον Ζυλιέν σε ένα σχολείο στη [[Μπεζανσόν]], το οποίο θεωρεί πνευματικά πνιγμένο και κατοικημένο από κοινωνικές κλίκες. Ο αρχικά κυνικός διευθυντής της σχολής, ο αββάς Πιράρ, ενδιαφέρεται για τον Ζυλιέν και γίνεται προστάτης του. Όταν ο Abbé, ένας Jansenist, φεύγει από το σχολείο, φοβάται ότι η Julien θα υποφέρει από το γεγονός ότι ήταν ο δικός του και προτείνει τον Sorel ως ιδιωτικό γραμματέα του διπλωμάτη Marquis de la Mole, καθολικού νομιμοποιητή.
 
Ενώ η Ματίλντ καλεί τον εραστή της να τη συναντήσει στο Παρίσι, ο πατέρας της αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε ιδέα γάμου, αφού έλαβε μια επιστολή από την κυρία ντε Ρενάλ που καταγγέλλει (μετά τη συμβουλή του εξομολογητή της) την ανηθικότητα και φιλοδοξία του πρώην εραστή της. Ο Ζυλιέν πηγαίνει στη Βεριέρ, μπαίνει στην εκκλησία και πυροβολεί δύο φορές, κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, την πρώην ερωμένη του. Δεν συνειδητοποιεί ότι δεν κατάφερε να τη σκοτώσει.
 
Στη συνέχεια, ο Ζυλιέν περιμένει στη φυλακή την ημερομηνία της δίκης του και η Ματίλντ τον επισκέπτεται ημέρα, αλλά οι εκρήξεις ηρωισμού της καταλήγουν να κουράσουν τον εραστή της. Η Mατίλντ κάνει προσπάθειες για να τον απαλλάξει, δελεάζοντας έναν ισχυρό κληρικό της Μπεζανσόν με τη θέση επισκόπου. Ταυτόχρονα, η κυρία ντε Ρενάλ προσπαθεί να στρέψει τους δικαστές υπέρ του Ζυλιέν, γράφοντας ότι θα ήταν λάθος να τον καταδικάσουν και ότι τον συγχωρεί πρόθυμα για την «αδέξια» πράξη του.
 
Παρά το ότι η κοινή γνώμη ήταν υπέρ του, ο Ζυλιέν καταδικάζεται σε θάνατο στη γκιλοτίνα, κυρίως λόγω της προκλητικής ομιλίας του που καταγγέλλει τις κοινωνικές τάξεις και την καθιερωμένη τάξη. Η Ματίλντ και η κυρία ντε Ρενάλ εξακολουθούν να ελπίζουν για έφεση αλλά τελικά ο Ζυλιέν εκτελείται.
 
Αμέσως μετά την εκτέλεση του Ζυλιέν, ο φίλος του Φουκέ αγοράζει το σώμα του από τον δήμιο. Η Mατίλντ ζητά να δει το κεφάλι του πατέρα του μελλοντικού παιδιού της και το φιλά στο μέτωπο. Η ίδια θα θάψει το κεφάλι του σε μια σπηλιά, μελλοντικό τάφο της - επαναλαμβάνοντας έτσι την πράξη της [[Μαργαρίτα της Ναβάρρας|Μαργαρίτας της Ναβάρρας]] με το αποκεφαλισμένο κεφάλι του εραστή της Βονιφάτιου ντε Λα Μολ, προγόνου της Ματίλντ, Το παιδί τους θα το αναλάμβανε η κυρία ντε Ρενάλ, η οποία όμως πέθανε τρεις ημέρες μετά τον θάνατο του Ζυλιέν.
 
== Κοινωνική, πολιτική, ιστορική μελέτη ==
''Το Κόκκινο και το Μαύρο'' είναι ένα μυθιστόρημα που ασχολείται με την ιστορία: υπότιτλος από τον ίδιο τον Stendhal "χρονικά του 1830". Ωστόσο, η επανάσταση του 1830 δεν βρίσκεται στο επίκεντρο του προβληματισμού του Stendhal, καθώς συμβαίνει κατά τη συγγραφή του μυθιστορήματος. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης εναντίον του εξαιρετικά Charles X, ο Stendhal θα παραμείνει κλειδωμένος στο διαμέρισμά του για να γράψει. Ούτε τα οδοφράγματα ούτε οι πυροβολισμοί στο δρόμο θα τον κάνουν να παρεκκλίνει από το δημιουργικό του έργο.
 
Το μυθιστόρημα ζωγραφίζει μια εικόνα της Γαλλίας κατά την Αποκατάσταση, τις αντιθέσεις μεταξύ Παρισιού και επαρχιών, μεταξύ ευγενών και αστικών τάξεων, μεταξύ των Γιανσενιστών και των Ιησουιτών.
 
Ο Stendhal, ο οποίος επισκέφθηκε το Hôtel de Castries, στην πραγματικότητα σε αυτό το μυθιστόρημα, όπως, πέντε χρόνια αργότερα, στη ζωή του Henry Brulard, μια ακριβή περιγραφή11.
 
== Ελληνικές μεταφράσεις ==
4.680

επεξεργασίες