Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Χρήστης:Horizons14/πρόχειρο»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ
μ
{{Βιβλίο
| πρωτότυπο_όνομα_βιβλίου = LeLa RougeChartreuse etde le NoirParme
| όνομα_ελληνικής_μετάφρασης = Το ΚόκκινοΜοναστήρι καιτης το ΜαύροΠάρμας
| εικόνα = [[Αρχείο:Le rouge et le noir 1831StendhalCharterhouseParma01.JPGjpg|200px]]
| λεζάντα = Τόμος ΙΙ, 1831
| συγγραφέας = [[Σταντάλ]]
| είδος = [[μυθιστόρημα]]
| χώρα_προέλευσης = [[Γαλλία]]
| γλώσσα = [[γαλλική γλώσσα|γαλλικά]]
| πρώτη_έκδοση = 1830[[1839]]
| προηγούμενο_βιβλίο_σειράς =
| επόμενο_βιβλίο_σειράς =
| πρώτη_έκδοση_μετάφρασης =
}}
'''Το ΚόκκινοΜοναστήρι και τοτης ΜαύροΠάρμας''' ([[Γαλλική γλώσσα|Γαλλικά]]: LeLa RougeChartreuse etde le NoirParme) είναι μυθιστόρημα του [[Σταντάλ]] που εκδόθηκε από τον Stendhal. Αυτό το μεγάλο έργο, το οποίο του κέρδισε τη φήμη, δημοσιεύθηκε γιασε πρώτηδύο φοράτόμους στοτον [[Παρίσι]]Μάρτιο στιςτου 131839, Νοεμβρίουστη 1830συνέχεια αναδιατυπώθηκε το 1841, ανδηλαδή καιλίγο ηπριν αρχικήαπό έκδοσητο αναφέρειθάνατο τηντου ημερομηνίαStendhal, 1831.μετά Είναιαπό τοένα δεύτεροδιάσημο μυθιστόρημάάρθρο του Balzac1 και στην πραγματικότητα πήρε μια πιο «στροφή». Balzacien »: σήμερα, μετάείναι τοντο ''Αρμάνς''πρωτότυπο κείμενο Stendhalian που ακόμα διαβάζουμε.
 
Το έργο θα είναι, μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα, σχετικά άγνωστο έξω από λίγους κύκλους αισθητικών, λογοτεχνικών κριτικών ή προσωπικοτήτων όπως ο Νίτσε, αυτό που ο Στάνταλ έπρεπε να ζητά, αφιερώνοντας το μυθιστόρημά του στο Happy Few ("Για τους προνομιούχους λίγους"). Ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από το Charterhouse of Parma που βρίσκεται κοντά στην πόλη της Πάρμα
Ο πλήρης τίτλος του μυθιστορήματος, ''Το Κόκκινο και το Μαύρο: Χρονικό του 19ου αιώνα'', υποδεικνύει τον διττό λογοτεχνικό σκοπό του έργου, τόσο ως ψυχολογικό πορτρέτο του ρομαντικού πρωταγωνιστή Ζυλιέν Σορέλ, όσο και μια αναλυτική, κοινωνιολογική σάτιρα της γαλλικής ανώτερης κοινωνικής τάξης την εποχή της [[Παλινόρθωση των Βουρβόνων|παλινόρθωσης των Βουρβόνων]] (1814–30).
 
Το Charterhouse of Parma (Γαλλικά: La Chartreuse de Parme) είναι ένα μυθιστόρημα του Stendhal που δημοσιεύθηκε το 1839. [1] Λέγοντας την ιστορία ενός Ιταλού ευγενή στην εποχή του Ναπολέοντα και αργότερα, θαυμάζονταν από τους Balzac, Tolstoy, André Gide, di Lampedusa και Henry James. Εμπνεύστηκε από έναν μη αυθεντικό ιταλικό απολογισμό του διαλυμένου νεαρού του Alessandro Farnese. [2] Το μυθιστόρημα έχει προσαρμοστεί για όπερα, ταινία και τηλεόραση.
Ο [[Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ|Σόμερσετ Μωμ]] το 1954, στο δοκίμιο ''Δέκα μυθιστορήματα και οι συγγραφείς τουs'', το αναφέρει μεταξύ των δέκα μεγαλύτερων μυθιστορημάτων που έχουν γραφτεί ποτέ.
 
Ο τίτλος αναφέρεται σε ένα μοναστήρι Καρθουσιανών, το οποίο αναφέρεται μόνο στην τελευταία σελίδα του μυθιστορήματος και δεν εμφανίζεται σημαντικά στην πλοκή.
Ο τίτλος θεωρείται ότι αναφέρεται στην αντίθεση μεταξύ των θεολογικών (μαύρο) και των στρατιωτικών (κόκκινο) κλίσεων του πρωταγωνιστή, αλλά αυτή η ερμηνεία είναι μόνο μία από τις πολλές.<ref>{{Cite web|url=http://redandblack.stendhalforever.com/redandblack.html|title=redandblack.stendhalforever.com/redandblack|last=.|first=|ημερομηνία=|website=|publisher=|archiveurl=|archivedate=|accessdate=}}</ref>
 
== Υπόβαθρο ==
Το Κόκκινο και το Μαύρο είναι η [[ιστορία ενηλικίωσης]] του Ζυλιέν Σορέλ, του έξυπνου και φιλόδοξου πρωταγωνιστή. Προέρχεται από μια φτωχή οικογένεια και δεν έχει σαφή αντίληψη του κόσμου που σκοπεύει να κατακτήσει. Τρέφει πολλές ρομαντικές ψευδαισθήσεις, αλλά γίνεται μάλλον πιόνι στους πολιτικούς μηχανισμούς των αδίστακτων και επιδραστικών ανθρώπων. Οι περιπέτειες του ήρωα καυτηριάζουν τη γαλλική κοινωνία των αρχών του 19ου αιώνα, κατηγορώντας την αριστοκρατία και τους καθολικούς κληρικούς για υποκρισία και υλισμό, προβλέποντας τις ριζικές αλλαγές που σύντομα θα τους αποβάλουν από τους ηγετικούς ρόλους τους στη γαλλική κοινωνία.
 
Το επιγραφή του πρώτου τόμου «Η αλήθεια, η σκληρή αλήθεια» αποδίδεται στον [[Ζωρζ Ζακ Νταντόν|Δαντών]], αλλά όπως οι περισσότερες επιγραφές των κεφαλαίων, είναι στην πραγματικότητα φανταστική. Το πρώτο κεφάλαιο κάθε τόμου επαναλαμβάνει τον τίτλο ''Το Κόκκινο και το Μαύρο'' και τον υπότιτλο ''Το Κόκκινο και το Μαύρο: Χρονικό του 1830''. Ο τίτλος αναφέρεται στις αντιθέσεις του στρατού και της εκκλησίας. Στην αρχή της ιστορίας, ο Ζυλιέν Σορέλ παρατηρεί ρεαλιστικά ότι κατά την εποχή της [[Παλινόρθωση των Βουρβόνων|παλινόρθωσης των Βουρβόνων]] είναι αδύνατο για έναν άνθρωπο χαμηλής κοινωνικής τάξης να διακριθεί στον στρατό (όπως θα μπορούσε να είχε κάνει υπό τον [[Ναπολέων Α΄|Ναπολέοντα]]), ως εκ τούτου μόνο μια καριέρα στην εκκλησία θα του πρόσφερε κοινωνική πρόοδο και δόξα.
 
== Υπόθεση ==
''Το Κόκκινο και το Μαύρο: Χρονικό του 19ου αιώνα'' αφηγείται σε δύο τόμους την ιστορία της ζωής του Ζυλιέν Σορέλ στην άκαμπτη κοινωνική δομή της Γαλλίας, που επανήλθε μετά την περίοδο της [[Γαλλική Επανάσταση|Γαλλικής Επανάστασης]] και τη βασιλεία του [[Ναπολέων Α΄|Ναπολέοντα Βοναπάρτη]].
 
Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε δύο μέρη: το πρώτο μέρος παρουσιάζει τη ζωή του Ζυλιέν Σορέλ στην επαρχία, σε μια μικρή πόλη που ονομάζεται Βεριέρ, στο [[Φρανς-Κοντέ|Φράνς-Κοντέ]] και στη [[Μπεζανσόν]], και πιο συγκεκριμένα την εργασία του στο σπίτι των Ρενάλ και τη σχέση του με τη Λουίζ ντε Ρενάλ, καθώς και τη μαθητεία του σε ένα θεολογικό σεμινάριο. Το δεύτερο μέρος ασχολείται με τη ζωή του ήρωα στο [[Παρίσι]] όπου εργαζόταν ως γραμματέας του μαρκησίου ντε Λα Μολ και τη σχέση του με την κόρη του, Ματίλντ.
 
=== Πρώτο μέρος ===
Ο Ζυλιέν Σορέλ, φιλόδοξος γιος ενός ξυλουργού στη φανταστική μικρή πόλη Βεριέρ, στο [[Φρανς-Κοντέ|Φράνς-Κοντέ]] της Γαλλίας, προτιμούσε να διαβάζει, δείχνοντας από πολύ νωρίς την κλίση του για σπουδές, και να ονειρεύεται τις ένδοξες νίκες του διαλυμένου στρατού του Ναπολέοντα από το να εργάζεται στην επιχείρηση ξυλείας του πατέρα του με τους αδελφούς του, οι οποίοι αισθάνονται περιφρόνηση για τα πνευματικά θέματα και τον επικρίνουν για τις πνευματικές του αναζητήσεις. Το νεαρό αγόρι απαγγέλει την [[Καινή Διαθήκη]] στα [[Λατινική γλώσσα|λατινικά]] και απολαμβάνει την προστασία του ενοριακού αββά Σελάν, συγχρόνως όμως γνωρίζει επίσης όλες τις λεπτομέρειες των ''Αναμνήσεων της Αγίας Ελένης'', γιατί αισθάνεται απεριόριστο θαυμασμό για τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τον οποίο θεωρεί θεό και πρότυπο επιτυχίας. Ο αββάς Σελάν εξασφαλίζει στον Ζυλιέν εργασία διδάσκαλου για τα παιδιά του κυρίου ντε Ρενάλ, του δημάρχου της Βεριέρ.
 
Αυτές είναι οι αρχές του Ζυλιέν στον κόσμο της επαρχιακής αστικής τάξης. Παρά τη φυσική του ντροπή, καταφέρνει σταδιακά να αποπλανήσει τη μαντάμ ντε Ρενάλ, μια ντροπαλή και αρκετά όμορφη νεαρή γυναίκα. Η ζωή του με τους Ρενάλ χαρακτηρίζεται από το έντονο πάθος που ζει μαζί της και από τη δυσανάλογη φιλοδοξία του. Ονειρεύεται να γίνει ένα είδος νέου Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η ζωή του κυριαρχείται από υποκρισία. Στο κάστρο των Ρενάλ κρύβει τα συναισθήματά του για την οικοδέσποινα και στον αββά Σελάν κρύβει τον θαυμασμό του για τον Ναπολέοντα. Αν και παρουσιάζεται ως ευσεβής, αυστηρός κληρικός, ουσιαστικά δεν ενδιαφέρεται για θεολογικές σπουδές πέρα ​​από τη λογοτεχνική αξία της [[Αγία Γραφή|Βίβλου]] και την ικανότητά του να χρησιμοποιεί απομνημονευμένα λατινικά αποσπάσματα για να εντυπωσιάσει τους κοινωνικά ανώτερους.
 
Στο κάστρο, ο νεαρός άνδρας κερδίζει γρήγορα τις καρδιές των παιδιών και περνά τα καλοκαιρινά βράδια μαζί τους και με τη μαντάμ ντε Ρενάλ, που τον ερωτεύεται χωρίς να το συνειδητοποιήσει. Η σχέση τους τελειώνει όταν η καμαριέρα της Ελίζα, που είναι επίσης ερωτευμένη με τον Ζυλιέν, το γνωστοποιεί στο χωριό.
 
Ο αββάς Σελάν στέλνει τον Ζυλιέν σε μια θεολογική σχολή (σεμινάριο) στη [[Μπεζανσόν]]. Πριν φύγει, έχει μια τελευταία συνάντηση με την κυρία Ρενάλ, η οποία του φαίνεται πολύ ψυχρή, αν και αυτή εξακολουθεί να αισθάνεται βαθιά αγάπη για αυτόν. Εξ ου και η παρεξήγηση που θα καταλήξει σε τραγωδία. Ο Ζυλιέν μπερδεύει την αυτοσυγκράτηση με την αδιαφορία.
 
Στο σεμινάριο στη Μπεζανσόν, ο Ζυλιέν απεχθάνεται τους συμμαθητές του, που τους θεωρεί πεινασμένους χωρικούς των οποίων η υπέρτατη επιθυμία είναι «το λάχανο τουρσί για δείπνο». Ο διευθυντής της σχολής αββάς Πιράρ ενδιαφέρεται για τον Ζυλιέν και γίνεται προστάτης του. Όταν ο αββάς φεύγει από το σχολείο, προτείνει τον Σορέλ ως γραμματέα του μαρκησίου ντε Λα Μολ, καθολικού βασιλόφρονα.
 
=== Δεύτερο μέρος ===
Ο μαρκήσιος ντε Λα Μολ, μια προσωπικότητα με μεγάλη επιρροή της συνοικίας Σαιν-Ζερμαίν στο Παρίσι, παρατήρησε πολύ γρήγορα την ευφυΐα του Ζυλιέν, ο οποίος έκανε επίσης τη γνωριμία της Ματίλντ, της υπεροπτικής και παθιασμένης κόρης του μαρκήσιου, μια αξιοσημείωτη προσωπικότητα της παρισινής αριστοκρατικής νεολαίας. Παρά τους πολλούς υψηλόβαθμους μνηστήρες και την ταπεινή καταγωγή του Ζυλιέν, αυτή σύντομα τον ερωτεύτηκε, βλέποντας σ' αυτόν μια ευγενική και περήφανη ψυχή καθώς και μια ζωντάνια του μυαλού που ξεχώριζε απέναντι στην απάθεια των αριστοκρατών που σύχναζαν στο σαλόνι της.
 
Ένα ταραχώδες πάθος (φιλοδοξία, ακόμη και διαφυγή από την πλήξη για τη Ματίλντ) ξεκινά στη συνέχεια μεταξύ των δύο νέων. Στη συνέχεια, του ομολογεί ότι είναι έγκυος και προειδοποιεί τον πατέρα της για την επιθυμία της να παντρευτεί τον νεαρό γραμματέα. Η Ματίλντ δεν καταφέρνει να πείσει τον πατέρα της να την αφήσει να τον παντρευτεί, αλλά, εν αναμονή μιας απόφασης, ο μαρκήσιος εξασφαλίζει στον Ζυλιέν μια θέση υπολοχαγού ουσάρων στο Στρασβούργο. Ο γιος του ξυλουργού γίνεται έτσι "Monsieur le chevalier Julien Sorel de La Vernaye".
 
Ενώ η Ματίλντ καλεί τον εραστή της να τη συναντήσει στο Παρίσι, ο πατέρας της αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε ιδέα γάμου, αφού έλαβε μια επιστολή από την κυρία ντε Ρενάλ που καταγγέλλει (μετά τη συμβουλή του εξομολογητή της) την ανηθικότητα και φιλοδοξία του πρώην εραστή της. Ο Ζυλιέν πηγαίνει στη Βεριέρ, μπαίνει στην εκκλησία και πυροβολεί δύο φορές, κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, την πρώην ερωμένη του. Δεν συνειδητοποιεί ότι δεν κατάφερε να τη σκοτώσει.
 
Στη συνέχεια, ο Ζυλιέν περιμένει στη φυλακή την ημερομηνία της δίκης του και η Ματίλντ τον επισκέπτεται ημέρα, αλλά οι εκρήξεις ηρωισμού της καταλήγουν να κουράσουν τον εραστή της. Η Mατίλντ κάνει προσπάθειες για να τον απαλλάξει, δελεάζοντας έναν ισχυρό κληρικό της Μπεζανσόν με τη θέση επισκόπου. Ταυτόχρονα, η κυρία ντε Ρενάλ προσπαθεί να στρέψει τους δικαστές υπέρ του Ζυλιέν, γράφοντας ότι θα ήταν λάθος να τον καταδικάσουν και ότι τον συγχωρεί πρόθυμα για την «αδέξια» πράξη του.
 
Παρά το ότι η κοινή γνώμη ήταν υπέρ του, ο Ζυλιέν καταδικάζεται σε θάνατο στη γκιλοτίνα, κυρίως λόγω της προκλητικής ομιλίας του που καταγγέλλει τις κοινωνικές τάξεις και την καθιερωμένη τάξη. Η Ματίλντ και η κυρία ντε Ρενάλ εξακολουθούν να ελπίζουν για έφεση αλλά τελικά ο Ζυλιέν εκτελείται.
 
Αμέσως μετά την εκτέλεση του Ζυλιέν, ο φίλος του Φουκέ αγοράζει το σώμα του από τον δήμιο. Η Mατίλντ ζητά να δει το κεφάλι του πατέρα του μελλοντικού παιδιού της και το φιλά στο μέτωπο. Η ίδια θα θάψει το κεφάλι του σε μια σπηλιά, μελλοντικό τάφο της - επαναλαμβάνοντας έτσι την πράξη της [[Μαργαρίτα της Ναβάρρας|Μαργαρίτας της Ναβάρρας]] με το αποκεφαλισμένο κεφάλι του εραστή της Βονιφάτιου ντε Λα Μολ, προγόνου της Ματίλντ, Το παιδί τους θα το αναλάμβανε η κυρία ντε Ρενάλ, η οποία όμως πέθανε τρεις ημέρες μετά τον θάνατο του Ζυλιέν.
 
== Κοινωνική, πολιτική, ιστορική μελέτη ==
''Το Κόκκινο και το Μαύρο'' είναι ένα μυθιστόρημα που ασχολείται με την ιστορία: υπότιτλος από τον ίδιο τον Stendhal "χρονικά του 1830". Ωστόσο, η επανάσταση του 1830 δεν βρίσκεται στο επίκεντρο του προβληματισμού του Stendhal, καθώς συμβαίνει κατά τη συγγραφή του μυθιστορήματος. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης εναντίον του εξαιρετικά Charles X, ο Stendhal θα παραμείνει κλειδωμένος στο διαμέρισμά του για να γράψει. Ούτε τα οδοφράγματα ούτε οι πυροβολισμοί στο δρόμο θα τον κάνουν να παρεκκλίνει από το δημιουργικό του έργο.
 
Το μυθιστόρημα ζωγραφίζει μια εικόνα της Γαλλίας κατά την Αποκατάσταση, τις αντιθέσεις μεταξύ Παρισιού και επαρχιών, μεταξύ ευγενών και αστικών τάξεων, μεταξύ των Γιανσενιστών και των Ιησουιτών.
 
Ο Stendhal, ο οποίος επισκέφθηκε το Hôtel de Castries, στην πραγματικότητα σε αυτό το μυθιστόρημα, όπως, πέντε χρόνια αργότερα, στη ζωή του Henry Brulard, μια ακριβή περιγραφή11.
 
== Ελληνικές μεταφράσεις ==
 
* Το Κόκκινο και το Μαύρο: Πέτρος Χάρης (εκδ. Μιχαήλ Σ. Ζηκάκη, 1925), Τάκης Δραγώνας (εκδ. Αυλός, 1967), Γιώργος Σπανός (εκδ. Πάπυρος, 1972), Νίκος Αθανασιάδης (εκδ. Αποσπερίτης, 1987), Καλλιόπη Κάσου (εκδ. Ελευθεροτυπία, 2007)
 
== Παραπομπές ==
<references />
{{Authority control
}}
 
[[Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα]]
 
 
4.665

επεξεργασίες