Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Θέμα Δαλματίας»

μ
μ
 
 
== Ιστορία ==
Η παραδοσιακή ημερομηνία ίδρυσης της Δαλματίας ως θέματος τοποθετείται στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορα [[Βασίλειος Α΄|Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα]] (867-886), μετά από τις εκστρατείες του [[Νικήτας ΩορύφαςΩορυφάς|Νικήτα Ωορύφα]]<ref name="ODB">{{harvnb|Kazhdan|1991|pp=578–579}}</ref><ref name="DOAKS">{{harvnb|Nesbitt|Oikonomides|1991|p=46}}</ref>. Οι Δαλματοί Ζουπάνοι ζήτησαν την βοήθεια του Βυζαντινού αυτοκράτορα κατά των Νορμανδών με τον όρο να δηλώσουν υποταγή σε αυτόν, έτσι ο Βασίλειος έστειλε τον Ωορύφα<ref>Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, [https://books.google.gr/books?id=AjXBBQAAQBAJ&pg=PA881&lpg=PA881&dq=%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82+%CE%94%CE%B1%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82&source=bl&ots=cjncxA5GNc&sig=gSLTODhn40V-LjiZwrK2rF8XOqI&hl=el&sa=X&ved=0CBUQ6AEwAWoVChMIudbn563ZyAIVRLoaCh117AHy#v=onepage&q=%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82%20%CE%94%CE%B1%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82&f=false Ιστορία του ελληνικού έθνους - Τόμος δ΄, σελ. 661]</ref>. Ο Βυζαντινός διοικητής που διορίστηκε είχε την κεντρική διοίκηση ενώ οι Ζουπάνοι συνέχισαν να διοικούν τις φυλές τους σε συνεργασία με αυτόν<ref>Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, [https://books.google.gr/books?id=ZaoGBgAAQBAJ&pg=PT77&lpg=PT77&dq=%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82+%CE%94%CE%B1%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82&source=bl&ots=XHHENBTvUr&sig=-cqE2T8E4K-5wSr6k32K28LqigE&hl=el&sa=X&ved=0CCcQ6AEwBGoVChMIudbn563ZyAIVRLoaCh117AHy#v=onepage&q=%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82%20%CE%94%CE%B1%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82&f=false Ιστορία του ελληνικού έθνους - Τόμος στ΄, σελ. 661]</ref>.
 
Το Βυζάντιο, ο Ρωμαίος Πάπας και οι Φράγκοι ανταγωνίζονταν για την υποστήριξη των Σλάβων της [[Δαλματία]]ς. Το 878 μ.Χ. ο [[Ζντεσλάβ της Κροατίας]] ήταν υποτελής των Βυζαντινών αλλά καθαιρέθηκε. Με την πτώση της [[Αυτοκρατορία των Καρολιδών|Καρολίνιας Αυτοκρατορίας των Καρολιδών]], οι Φράγκοι έπαψαν να είναι μεγάλη δύναμη στην Αδριατική, ενώ το αντίθετο η [[Δημοκρατία της Βενετίας]] μεγάλωσε την εξουσία της στη Δαλματία.
 
Γύρω στο 923 μ.Χ. ο [[Τόμισλαβ της Κροατίας]], ο Βυζαντινός αυτοκράτορας και οι δύο πατριάρχες έκαναν συνθήκη που μεταβίβαζε τον έλεγχο των βυζαντινών πόλεων της Δαλματίας στο κροατικό βασίλειο.
 
Η Κροατία είχε άλλη μια σύντομη περίοδο ελέγχου πάνω στις δαλματικές πόλεις-κράτη αλλά η εισβολή των Νορμανδών μετατόπισε την ισορροπία δυνάμεων στους Ενετούς. Πράγματι, το 1075 μ.Χ. οι Νορμανδοί εισέβαλαν στην Κροατία από τη νότια Ιταλία εξ ονόματος των δαλματικών πόλεων (προσκαλώντας τες να τις προστατεύσουν από την κροατική κυριαρχία). Πολιόρκησαν την ΆρβεΆρβα για ένα μήνα (τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου). Απέτυχαν να καταλάβουν το νησί, αλλά φέρεται να κατάφεραν να συλλάβουν τον Κροάτη βασιλιά. Σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωση, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από πολλές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων της [[Ζαντάρ|Ζάρας]], του [[Σπλιτ|Σπαλάτου]], και του Τραγούριου. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών οι Ενετοί εκδίωξαν τους Νορμανδούς και εξασφάλισαν τις δαλματικές πόλεις για τον εαυτό τους<ref>N. Klaić, I. Petricioli, ''Zadar u srednjem vijeku do 1409.'', Filozofski fakultet Zadar, 1976</ref>.
 
Στα νότια του θέματος Δαλματίας η πόλη Ραγούζα ([[Ντουμπρόβνικ]]), μία από τις κύριες δαλματικές πόλεις-κράτη, αλλά ακόμα υπό βυζαντινό έλεγχο, άρχισε να αυξάνεται σε σημασία, και η επισκοπή της ανυψώθηκε σε αρχιεπισκοπή το 998 μ.Χ.
1.804

επεξεργασίες