Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μακροχώρι Ημαθίας»

→‎Nεώτερα χρόνια: διόρθωση επανάληψης
(→‎Ρωμαϊκή περίοδος: νεα στοιχεια)
(→‎Nεώτερα χρόνια: διόρθωση επανάληψης)
Γύρω στο 1900 στο χωριό υπήρχαν 75 σπίτια και 385 κάτοικοι σύμφωνα με την στατιστική του Καζά Βέροιας. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν αγρότες. Οι εκτάσεις της γης ανήκαν τόσο σε μουσουλμάνους όσο και σε χριστιανούς κτηματίες. Αναφέρεται και η ύπαρξη ενός χειμαδιού 20 βλάχικων οικογενειών. Ελληνικό Σχολείο με την ονομασία '' Ελληνική Σχολή Μικρογουζίου '' ιδρύθηκε το 1907.
{{quote box
| width = 25em
| bgcolor = FFFFF
| align = right
| quote = Αφήγηση για το πως έζησε τα γεγονότα της απελευθέρωσης η Λεμονιά Κολέτσα, το γένος Γιαννόπουλου , που γεννήθηκε το 1901 στο Μακροχώρι . Τα διηγήθηκε το 1997 στον Δημήτρη Πανταζόπουλο λαογράφο από το Ρουμλούκι από τον οποίον και το παρακάτω : ''Όντας έφευγαν οι Τούρκοι, εμείς κρυβόμασταν στους κουτσερούς ( υπαίθριος χώρος αποθήκευσης ) και τα βούζια ( το φυτό sambucus ebulus ). Τότε χτυπήσαν οι Τούρκοι τον παππού μου Ντίνα Γιαννόπουλο. Αυτός ήταν μουχτάρης ( πρόεδρος ) και του ζήτησαν οι Τούρκοι να βγάλει το χωριό αμάξια για να κουβαληθούν οι Τούρκοι που έφευγαν. Ο παππούς δεν ήθελε να βγάλει και τον χτυπήσαν στο κεφάλι. Όντας ήρθε το Ελληνικό, ένας γιατρός τον είδε με δεμένο το κεφάλι και του έδωσε φάρμακα. Οι Τούρκοι έκλεβαν πράγματα. Άνοιξαν τα σπίτια που ήνταν άδεια, αφού ο κόσμος ήταν κρυμμένος. Μόνο λίγοι άντρες δικοί μας φύλαγαν με όπλα και αυτοί από μακριά. Όταν ήρθε το Ελληνικό, το περιμέναμε όλο το χωριό μαζεμένο και πανηγυρίζαμε όντας είδαμε τους Έλληνες στρατιώτες. Χτυπούσαν τα νταούλια και έπαιζαν οι ζουρνάδες. Χαρά να δεις ο κόσμος. Οι παππούδες έκλαιγαν που πρόλαβαν να δουν το ρωμαίικο. Εμείς οι γυναίκες, η μάνα μου, η γιαγιά μου και όλες στο χωριό, ζυμώναμε ψωμί μπομπότα και δίναμε στον ελληνικό στρατό. Όλος ο κόσμος ζύμωνε για να προφτάσουν να ταΐσουν το στρατό.''
| source = Αφήγηση για το πώς έζησε τα γεγονότα της απελευθέρωσης η Λεμονιά Κολέτσα, το γένος Γιαννόπουλου, που γεννήθηκε το 1901 στο Μακροχώρι. Τα διηγήθηκε το 1997 στον Δημήτρη Πανταζόπουλο λαογράφο από το Ρουμλούκι.
}}
Ο [[Μακεδονικός Αγώνας]] επηρέασε και τη ζωή των κατοίκων. Υπήρχε άλλωστε άμεση η γειτνίαση με το Βάλτο των Γιαννιτσών που ήταν πεδίο δράσης τόσο των [[Μακεδονικός Αγώνας#Κομιτατζήδες|κομιτατζήδων]] όσο και των Ελληνικών Σωμάτων. Ο Βάλτος ήταν μία υδάτινη έκταση έκτασης περίπου 180 τετρ. χιλ. που τροφοδοτούνταν από τα ποτάμια [[Λουδίας|Λουδία]], [[Μογλενίτσας|Μογλενίτσα]] όπως επίσης τα νερά του [[Βέρμιο|Βερμίου]] και του [[Πάικο|Παΐκου]]. Στις νησίδες της Λίμνης και ανάμεσα στους πυκνούς καλαμιώνες είχαν εγκαταστήσει τις καλύβες και τα κρησφύγετα τους οι Βούλγαροι [[Μακεδονικός Αγώνας#Κομιτατζήδες|κομιτατζήδες]] και έλεγχαν τα γύρω χωριά και τις δημοσιές. Οι κάτοικοι του Μικρογουζίου παρέμειναν Πατριαρχικοί παρόλες τις έντονες πιέσεις των Βουλγάρων για ένταξη τους στην Εξαρχία. Σε αναφορές της εποχής αναφέρεται ως μεικτό με πατριαρχικούς και ρουμανίζοντες κατοίκους και μάλιστα Ελληνικό αντάρτικο απόσπασμα συνέλαβε και εκτέλεσε τον πατριαρχικό Μουχτάρη ( Πρόεδρο ) και τρεις ρουμανίζοντες κατοίκους.
Ανώνυμος χρήστης