Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μεταλλουργία»

μ
βελτίωση εμφάνισης, αφαίρεση αναφορών σε προσωπικό blog
μ (Ρομπότ: Αυτόματη αντικατάσταση κειμένου (-πχ. +π.χ.))
μ (βελτίωση εμφάνισης, αφαίρεση αναφορών σε προσωπικό blog)
<p align="center">
C(s) + CO<sub>2</sub>(g) → 2CO (g)
</p>
 
εξαρτάται από την θερμοκρασία· όσο αυξάνει η θερμοκρασία, τόσο η αντίδραση προχωρεί προς τα δεξιά. Η συγκεκριμένη αντίδραση έχει τεράστια σημασία για την πυρομεταλλουργία, καθώς οι περισσότερες πυρομεταλλουργικές διεργασίες απαιτούν θερμοκρασίες άνω των 1000&nbsp;°C, όπου ο άνθρακας οξειδώνεται σχεδόν 100% προς την δημιουργία μονοξειδίου του άνθρακα (αντίδραση Boudouard).
 
<p align="center">
Zn<sup>2+</sup>(aq) + 2e<sup>–</sup> → Zn<sup>0</sup>(s)
</p>
 
και εμποδίζει την αντίδραση
<p align="center">
2Η<sup>+</sup>(aq) + 2e<sup>–</sup> → Η<sub>2</sub><sup>0</sup>(g).,
</p>
 
ενώ η χημική θερμοδυναμική λέει πως προηγείται η δεύτερη αντίδραση.
 
Όπως όλες οι τεχνολογικές ανακαλύψεις, έτσι και η μεταλλουργία συνδέεται και με ορισμένες εξελίξεις που υπήρξαν ενίοτε οδυνηρές για το ανθρώπινο γένος. Η πρώτη χρήση των μετάλλων ήταν για την κατασκευή όπλων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την υποταγή ή και την ολοκληρωτική καταστροφή λαών. Η αναζήτηση πολύτιμων μετάλλων ήταν μία από τις κύριες αιτίες του [[Ευρώπη|ευρωπαϊκού]] επεκτατισμού μετά τον 15ο αι. μ.Χ. και της αποικιοκρατίας. Ακόμα και σήμερα, πολλές σημαντικές εξελίξεις στην επιστήμη της μεταλλουργίας προέρχονται από την πολεμική βιομηχανία. [[Κράμα]]τα απεμπλουτισμένου [[ουράνιο|ουρανίου]] (χαμηλής ραδιενέργειας) χρησιμοποιούνται για την κατασκευή οβίδων μεγάλης διατρητικής ικανότητας.
 
Στην [[Ελλάδα]], η μεταλλουργία [[μόλυβδος|μολύβδου]] και [[άργυρος|αργύρου]] του [[Λαύριο|Λαυρίου]], η οποία λειτούργησε από το β΄ μισό του 19ου αι. έως το [[1989]], υπήρξε το πρώτο βιομηχανικό κέντρο της χώρας. Η μεταλλουργία του [[Λαύριο|Λαυρίου]] συνδέθηκε με πολλές σημαντικές κοινωνικές εξελίξεις στην χώρα. Η Χαλυβουργική ήταν η πρώτη καθετοποιημένη βιομηχανία [[χυτοσίδηρος|χυτοσιδήρου]]–[[χάλυβας|χάλυβα]] της χώρας με υψικαμίνους (που δεν λειτουργούν πλέον) και πλήρες χαλυβουργείο στην [[Ελευσίνα]]. Σήμερα η [[Ελλάδα]] παράγει περί τα 2,5 εκατομμύρια τόνους [[χάλυβας|χάλυβα]] τον χρόνο (στοιχεία [[2006]]) σε πέντε εργοστάσια με ηλεκτρικές καμίνους που χρησιμοποιούν παλαιοσίδηρο (σκραπ) ως πρώτη ύλη ([[Αθήνα]] (2), [[Αλμυρός Μαγνησίας]], [[Βόλος]], [[Θεσσαλονίκη]]). Η [[Ελλάδα]] παράγει περίπου 20.000 τόνους το χρόνο νικέλιο υπό την μορφή σιδηρονικελίου ([[ΛΑΡΚΟ]], [[Λάρυμνα Φθιώτιδας]]). Κατά την περίοδο [[1983]]–[[1991]], η [[Ελλάδα]] παρήγαγε και 45.000 τόνους ανά έτος σιδηροχρώμιο (Ελληνικά Σιδηροκράματα ΑΕ, [[Αλμυρός Μαγνησίας]]). Η [[Ελλάδα]] επίσης παράγει περίπου 160.000 τόνους τον χρόνο [[αργίλιο|αλουμίνιο]] στο εργοστάσιο της «[[Αλουμίνιον της Ελλάδος]]» ([[Άγιος Νικόλαος Διστόμου|Άγιος Νικόλαος Βοιωτίας]]). Τέλος, στην [[Ελλάδα]], υπάρχουν πολλές βιομηχανίες δευτερογενούς κατεργασίας μετάλλων (π.χ. έλαση και διέλαση [[αργίλιο|αλουμινίου]], κ.λπ.). Σημαντικό μεταλλουργικό κέντρο λειτούργησε για πολλές δεκαετίες στο Πυριτιδοποιείο–Καλυκοποιείο του Μποδοσάκη (ΠΥΡΚΑΛ).
 
== Σημερινή κατάσταση και μελλοντικές προοπτικές ==
Η παραγωγή των μετάλλων με πυρομεταλλουργικές και άλλες μεθόδους απαιτεί την κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων ενέργειας. Επιπλέον οι μεταλλουργικές βιομηχανίες εκλύουν μεγάλες ποσότητες [[διοξείδιο του άνθρακα|διοξειδίου του άνθρακα]] και άλλων αερίων (NO<sub>''x''</sub>, SO<sub>2</sub>, κ.ά.), τα οποία προκαλούν το [[φαινόμενο του θερμοκηπίου]], την [[όξινη βροχή]] και άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα. Αν και οι σύγχρονες μεταλλουργικές μονάδες καταναλώνουν πολύ λιγότερη ενέργεια και εκλύουν λιγότερα τοξικά αέρια σε σύγκριση με παλαιότερες παρόμοιες μονάδες, εντούτοις η κατά πολύ αυξημένη παραγωγή μετάλλων σημαίνει ότι η μόλυνση του περιβάλλοντος δεν έχει μειωθεί.
 
Οι υδρομεταλλουργικές και βιο-υδρομεταλλουργικές μέθοδοι αφενός επιτρέπουν την επεξεργασία των πολύ φτωχών μεταλλευμάτων ή απορριμμάτων μεταλλευτικών εκμεταλλεύσεων (π.χ. τα στείρα των πυρο μεταλλουργικώνπυρομεταλλουργικών κατεργασιών) και αφετέρου μπορούν να δώσουν λύσεις σε ειδικά προβλήματα. Τεχνικές εκχύλισης όπως η  εκχύλιση σωρών απορριμμάτων εκμετάλλευσης (dump leaching), η εκχύλιση σε σωρούς μεταλλεύματος (heap leaching), η εκχύλιση σε στήλες (column leaching), η βιοεκχύλιση (bioleaching), η έκπλυση μετώπων μεταλλοφόρων εκμεταλλεύσεων (stope washing) και η επί τόπου εισχώρηση υπό πίεση του διαλύματος εκχύλισης στο κατάλληλα διαμορφωμένο κοίτασμα (in situ leaching) αποτελούν υδρομεταλλουργικές τεχνικές<ref>{{Cite web|url = http://www.oryktosploutos.net/2010/01/blog-post.html#.VJnWNXANA|title = Πύλη για τον Ελληνικό Ορυκτό Πλούτο: Υδρομεταλλουργία: το μέλλον της Μεταλλουργίας;}}</ref><ref>{{Cite web|url=https://www.oryktosploutos.net/2020/01/i-2/|title=Εχει μέλλον η εξαγωγική Μεταλλουργία στον τόπο μας;|last=|first=|ημερομηνία=|website=|publisher=|archiveurl=|archivedate=|accessdate=}}</ref><ref>{{Cite web|url=https://www.scribd.com/document/450551581/%CE%94%CF%81-%CE%A0-%CE%A4%CE%B6%CE%B5%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%92%CE%B9%CE%BF-%CF%85%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%95%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CE%A4%CE%B7%CF%82-%CE%92%CE%B9%CE%BF%CE%B5%CE%BB%CF%87%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%9A%CE%B1%CE%B9-%CE%92%CE%B9%CE%BF%CF%81%CF%81%CF%8C%CF%86%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%A3%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%9A%CE%B1%CE%B9-%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%92%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1#fullscreen&from_embed|title=Βασικές αρχές Γεω-μικροβιολογίας με εφαρμογές στην κοιτασματολογία, την Μεταλλουργία και τοπεριβάλλον|last=|first=|ημερομηνία=|website=|publisher=|archiveurl=|archivedate=|accessdate=}}</ref>.
 
Προς το τέλος του 20ού αι., η μεταλλουργία, ως τεχνολογική επιστήμη και ως βιομηχανία, θεωρήθηκε ώριμος έως ξεπερασμένος τομέας<ref>D. J. Fray, "Aspects of technology trasnfer", ''Metallurgical and Materials Transactions B'', vol. 31B, pp. 1153–1162 (2000).</ref>. Το αποτέλεσμα ήταν πολλές πανεπιστημιακές σχολές μεταλλουργίας να κλείσουν ή να αλλάξουν το πρόγραμμά τους και να μετονομαστούν σε σχολές Επιστήμης των Υλικών. Μία νέα άνοδος της τιμής των μετάλλων, και των πρώτων υλών γενικότερα, ίσως ανατρέψει αυτή την τάση.
 
 
== Αναφορές ==
 
{{Authority control}}
 
 
[[Κατηγορία:Επιστήμες Μηχανικών]]
474

επεξεργασίες