Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Χαλκίδα»

2 bytes αφαιρέθηκαν ,  πριν από 2 μήνες
ορθογραφικά λάθη
(ορθογραφικά λάθη)
[[Αρχείο:Aristoteles Statue.jpg|thumb|Προτομή του Αριστοτέλη στη Χαλκίδα|αριστερά|191x191εσ]]
 
Η ύπαρξη της Χαλκίδας στα [[μυκηναϊκός πολιτισμός|μυκηναϊκά χρόνια]] αποδεικνύεται έμμεσα μόνο, από σποραδικά τεκμήρια, και κυρίως μέσα από τα [[Ομηρικά Έπη]], αφού οι Χαλκιδείς περιλαμβάνονται στον ονομαστό "Νηών Κατάλογο", έχοντας προσφέρει 40 πλοία. Στα [[γεωμετρική εποχή|γεωμετρικά χρόνια]] η πόλη συνοικίζεται και βιώνει ονομαστή ακμή, ενώ μαζί με την [[Ερέτρια]] αποτελούν τις δύο σημαντικότερες πόλεις της Εύβοιας. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με το [[εμπόριο]], την [[κεραμική]] και τη [[μεταλλοτεχνία]]. Η ονομασία της πόλης της Χαλκίδας προήλθε από την παρουσία κοιτασμάτων [[χαλκός|χαλκού]] στην ευρύτερη περιοχή, τα οποία αποτέλεσαν και παράγοντα ανάπτυξης.<ref>[http://www2.egeonet.gr/aigaio/Forms/fLemmaBody.aspx?lemmaid=6920 Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού], λήμμα "Αιγαίο"</ref> Σύμφωνα με άλλη ετυμολογική εκδοχή, η ονομασία της πόλης υποδηλώνει την παρουσία εργαστηριώνεργαστηρίων επεξεργασίας χαλκού αλλά όχι κοιτασμάτων.<ref>{{Cite web |url=http://www.estiagnosis.gr/page.asp?pageID=168 |title=Εστία Γνώσης και Πολιτισμού Χαλκίδας |accessdate=2008-01-18 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20080110054431/http://www.estiagnosis.gr/page.asp?pageID=168 |archivedate=2008-01-10 |url-status=dead }}</ref> Κατά τον Donford η Χαλκίδα ονομάστηκε έτσι από τη λέξη χάλκη ή κάλχη, που σημαίνει το πορφυρούχο κοχύλι, το οποίο οι Φοίνικες προμηθεύονταν την πορφύρα.<ref>Βρανόπουλος, Ε. (2000) "Ιστορία της Εύβοιας", Εκδόσεις Πελασγός, Β΄Έκδοση</ref> Η ανάπτυξη της πόλης οδηγεί συνακόλουθα στην αύξηση του πληθυσμού και τελικά στον αποικισμό με την ίδρυση πολλών σημαντικών πόλεων στη Δύση, αλλά και στον ελλαδικό χώρο.
 
Η ίδια εξέλιξη ακολουθεί και στα αρχαϊκά χρόνια με το έντονο στοιχείο του [[αποικισμός|αποικισμού]]. Το σημαντικότερο γεγονός, όμως, των χρόνων αυτών δεν είναι ο αποικισμός, αλλά ο πόλεμος του [[Ληλάντιο πεδίο|Ληλάντιου πεδίου]] που διεξήχθη μεταξύ Χαλκίδας και Ερέτριας. Πιστεύεται γενικά πως ο πόλεμος αυτός δεν κρίθηκε σε μια μάχη, αλλά ακολούθησαν πολλές και σε αυτές βοήθησαν τους μαχόμενους και σύμμαχοι από άλλες ελλαδικές πόλεις. Τελικοί νικητές στον πόλεμο αυτό φαίνεται πως ήταν οι Χαλκιδείς.
 
Στα κλασσικά χρόνια η Χαλκίδα βοήθησε στον κοινό αγώνα κατά των [[Πέρσες|Περσών]] με τη συμμετοχή της στις ναυμαχίες του [[ναυμαχία του Αρτεμισίου|Αρτεμισίου]], της [[Ναυμαχία της Σαλαμίνας|Σαλαμίνας]] και στη [[μάχη των Πλαταιών]], ενώ φαίνεται πως συμμετείχε και στην [[Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία]]. Η προσπάθειά της να αποσπαστεί από τη Συμμαχία είχε ως απoτέλεσμα την καθυπόταξή της από τους Αθηναίους και την εγκατάσταση αθηναίωνΑθηναίων κληρούχων στα εδάφη της. Στα χρόνια του [[Πελοποννησιακός πόλεμος|Πελοποννησιακού πολέμου]] υπήρξε σημαντική στρατιωτική και ναυτική βάση. Τα χρόνια που ακολουθούν ως το 342 π.Χ. είναι ιδιαίτερα ταραγμένα, οπότε και δημιουργείται το «[[Κοινό των Ευβοέων]]» και έτσι γίνεται προσπάθεια μιας σταθεροποίησης των καταστάσεων. Πρωτεύουσα στο Κοινό είναι η πόλη της Χαλκίδας, αλλά ακολουθούν πολλές περιπέτειες ως την εμφάνισή των [[Αρχαίοι Μακεδόνες|Μακεδόνων]].
 
Στα μέσα περίπου του 4ου αιώνα π.Χ. και μετά την ενοποίηση όλων των ελληνικών πόλεων κάτω από τη Μακεδονική δύναμη και ως τη Ρωμαϊκή κατάκτηση η περίοδος είναι γεμάτη από συγκρούσεις, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει και ανακοπή της ανάπτυξης της πόλης και της καλλιτεχνικής της προόδου. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το 323 π.Χ. έρχεται στη Χαλκίδα ο Σταγειρίτης φιλόσοφος [[Αριστοτέλης]] για να πεθάνει τον επόμενο χρόνο στο σπίτι της μητέρας του. Τότε κατά την ελληνιστική εποχή άποικοι από την Χαλκίδα, ίδρυσαν την '''[[Χαλκίς Συρίας|Χαλκίδα]]''' στην [[Συρία]], κατά διαταγή του [[Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ|Σελεύκου Α΄]], από την οποία άποικοι ίδρυσαν μιανμια άλλη '''[[Χαλκίς Κοίλης Συρίας|Χαλκίδα]]''' στην κοιλάδα του [[Λίβανος|Λιβάνου]], καθώς και μια ακόμη '''[[Χαλκίς Αραβίας|Χαλκίδα]]''' στην [[Αραβία]].
 
Το 200 π.Χ. η πόλη καταστρέφεται από τον Ρωμαίο στρατηγό [[Γάιος Σουλπίκιος Γάλλος|Γάιο Σουλπίκιο Γάλβα]] και έτσι εγκαινιάζεται η ρωμαϊκή κατοχή της Εύβοιας, ενώ το 146 π.Χ. με την ολοκληρωτική κατάκτηση του ελλαδικού χώρου από τους [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Ρωμαίους]] η Χαλκίδα επανιδρύεται, όπως έγινε και με άλλες πόλεις. Τα χρόνια της ρωμαιοκρατίας για την πόλη είναι και αυτά στο σύνολό τους χρόνια ακμής και προόδου τόσο για την πόλη της Χαλκίδας, όσο και γενικά για την Εύβοια, όπου έχει την μόνιμη και αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία.
Με το τέλος των Ρωμαϊκών χρόνων και την είσοδο στα πρώιμα [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|βυζαντινά χρόνια]] η πόλη γίνεται η πρώτη [[επισκοπή]] που ανήκει στη δικαιοδοσία του μητροπολίτη της Αχαΐας, όπως και διοικητικά ανήκει στην επαρχία της Αχαΐας. Η περίοδος των βυζαντινών χρόνων χαρακτηρίζεται από τη μεταφορά της πόλης πιο κοντά προς τη θάλασσα, στη θέση που βρίσκεται σήμερα, με σημαντικό λιμάνι της εκείνο του Αγίου Στεφάνου. Η πόλη οχυρώθηκε εκ νέου στα χρόνια του [[Ιουστινιανός Α΄|Ιουστινιανού]], πιθανώς για να αντιμετωπίσει τις διάφορες εχθρικές επιδρομές. Έτσι η πόλη επέζησε των [[επιδρομές των Αράβων στην Ελλάδα|αραβικών επιδρομών]] του 7ου αιώνα. Η Χαλκίδα συνέχισε να είναι σημαντικός εμπορικός σταθμός σε όλη τη διάρκεια των βυζαντινών και υστεροβυζαντινών χρόνων, ώσπου καταστράφηκε από τις νορμανδικές επιθέσεις το 1146 που διευθύνονταν από τον Ρογήρο της Σικελίας.
 
Το 1204, με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους [[Σταυροφόροι|Σταυροφόρους]], η Εύβοια δόθηκε ως [[φέουδο]] στον Φλαμανδό ιππότη [[Ιάκωβος Β΄ ντ' Αβέν|Ζακ ντ' Αβέν]] (''Jacques d’ Avesnes'') για λίγο, καθώς αργότερα χωρίστηκε σε τρία μέρη και το καθένα δόθηκε σε [[Λομβαρδία|Λομβαρδούς]] ιππότες: στον [[Ραβάνο νταλε Κάρτσερι|ντελλε Κάρτσερι]] (''Delle Carceri''), στον [[Πεκοράρο ντε Μερκανουόβο|Πεκοράρι]] (''Pecorari'') και η βαρωνίαβαρονία της Χαλκίδας (Negroponte) στον [[Γκιμπέρτο Α΄ ντα Βερόνα]]. Αυτοί ήταν οι ονομαστοί ''[[Τριτημόριοι της Εύβοιας|τριτημόριοι]]''. Τον Γκιμπέρτο Α΄ διαδέχθηκε ο γιος του [[Γκουλιέλμο Α΄ ντα Βερόνα|Γουλιέλμος Α΄]] και αυτόν ο γιος του [[Γκουλιέλμο Β΄ ντα Βερόνα|Γουλιέλμος Β΄]]. Τα χρόνια της [[Φραγκοκρατία]]ς είναι χρόνια ακμής για τη βαρονία της Χαλκίδας τόσο λόγω του ανεπτυγμένου εμπορίου, όσο και από την κατεργασία της [[Πορφύρα (χρωστική)|πορφύρας]] και τη λειτουργία των τραπεζικών οργανισμών των [[Βενετοί|Βενετών]]. Σταδιακά η εξουσία της Εύβοιας πέρασε στη Βενετία και ο [[βάιλοςΒάιλος]] διοικούσε το νησί. Μετά την ανακατάληψη μάλιστα της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο λατίνος πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα. Στα χρόνια αυτά ως το 1470, που η πόλη πέρασε στους [[Τούρκος|Τούρκους]], έμεινε στα χέρια των Βενετών κυρίων της και δεν ήταν λίγες οι φορές που υπέφερε από τους [[πειρατές]].
[[Αρχείο:Χαλκίδα 9803.jpg|μικρογραφία||Παραλία Χαλκίδας]]
Την περίοδο της [[Τουρκοκρατία|Τουρκοκρατίας]] λόγω της επίκαιρης θέσης της κατέστη έδρα του Καπουδάν Πασά και το [[Πασαλίκι]] του Εγρίπου ήταν διοικητική διαίρεση που συμπεριελάμβανε όλη σχεδόν τη [[Στερεά Ελλάδα]]. Στην περίοδο εκείνη ως τον 17ο αιώνα περίπου ο πλούτος της Εύβοιας προσείλκυσε την εγκατάσταση σε αυτήν [[αγάς|αγάδων]], αλλά παράλληλα πολλές φορές υπήρξε και στόχος πειρατικός. Στα τέλη του 17ου αιώνα πολιορκήθηκε η Χαλκίδα από το γνωστό βενετό ναύαρχο [[Φραντσέσκο Μοροζίνι|Μοροζίνι]], χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κατά την έκρηξη της [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|ελληνικής επανάστασης το 1821]] και παρά το γεγονός ότι το νησί της Εύβοιας έγινε θέατρο πολλών μαχών, οι ισχυρές τουρκικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο νησί δεν επέτρεψαν την οριστική του απελευθέρωση. Από τον τουρκικό ζυγό απαλλάχθηκε οριστικά με την παράδοση της Χαλκίδας στις 7 Απριλίου 1833 και της [[Κάρυστος|Καρύστου]] δύο μέρες αργότερα για να ενταχθεί στα όρια του νεοϊδρυθέντος ελληνικού κράτους.
4

επεξεργασίες