Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Εθνική Αντίσταση (Ελλάδα)»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
(αφαίρεση ΕΟΕΑ, έχει αναφερθεί ο λόγος στη σελίδα διαγραφής των ΕΟΕΑ)
μ
Οι Γερμανοί απαντούσαν στο αυξανόμενο κύμα αντίστασης με αντίποινα απερίγραπτης σκληρότητας, που οδήγησαν σε μαζικές εκτελέσεις αμάχων, μαζικές εκτελέσεις κρατουμένων και καταστροφές πολυάριθμων χωριών. Τα στρατόπεδα πολιτικών κρατουμένων του [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου|Χαϊδαρίου]] στην [[Αθήνα]] και του [[Στρατόπεδο Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης|Παύλου Μελά]] στη [[Θεσσαλονίκη]] υπήρξαν οι έμψυχες αποθήκες δεσμωτών από τις οποίες ο κατακτητής αλίευε στην τύχη τα θύματά του και τα εκτελούσε στο [[Σκοπευτήριο της Καισαριανής]] ή στο [[Επταπύργιο (Θεσσαλονίκη)|Επταπύργιο]]. Στην ύπαιθρο ολόκληρα χωριά και κωμοπόλεις καίγονταν και ο πληθυσμός τους εκτελούνταν. Στις 16 Αυγούστου 1943, [[Σφαγή του Κομμένου|εκτελέστηκαν στο χωριό Κομμένο]] 317 άνθρωποι, ανάμεσά τους νήπια και παιδιά. Στις 9-13 Δεκεμβρίου 1943 οι Γερμανοί [[Σφαγή των Καλαβρύτων|πυρπόλησαν τα Καλάβρυτα]] και εκτέλεσαν συνολικά 677 άτομα από την κωμόπολη και τα γύρω χωριά. Στις 10 Ιουνίου 1944 [[Σφαγή του Διστόμου|πυρπολήθηκε το Δίστομο]] και εξοντώθηκε ολόκληρος ο πληθυσμός του. Και τέλος στις 13 Αυγούστου του ίδιου χρόνου πυρπολήθηκαν τα [[Ανώγεια Ρεθύμνου|Ανώγεια]] στην Κρήτη και εκτελέστηκε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού τους. Σύμφωνα με στοιχεία της [[Εθνική Αλληλεγγύη|Εθνικής Αλληλεγγύης]], της εαμικής αντιστασιακής οργάνωσης που έπαιζε το ρόλο του Ερυθρού Σταυρού κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο απολογισμός των θυμάτων είναι τρομακτικός. 49.188 Έλληνες{{Εκκρεμεί παραπομπή|σχόλιο=04/08/2019}} εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους Βούλγαρους. Γενικά, οι Γερμανοί για έναν νεκρό στρατιώτη τους σκότωναν 10 Έλληνες, για έναν αξιωματικό 100 και για συνταγματάρχες και στρατηγούς πάνω από 1.000{{Εκκρεμεί παραπομπή|σχόλιο=04/08/2019}}.
 
Τον Σεπτέμβριο του 1944 στην [[Προσοτσάνη]], και ενώ η ευρύτερη Ανατολική Μακεδονία βρισκόταν ακόμη υπό την κατοχή των [[Βουλγαρία|Βουλγάρων]], ο δημοδιδάσκαλος Κωνσταντίνος Καζάνας μαζί με τον Αστέριο Αστεριάδη υπέστειλαν τη βουλγαρική σημαία και ύψωσαν την ελληνική, στην κεντρική πλατεία της πόλης, παρά την τρομοκρατία και τις απειλές των κατακτητών.<ref>«{{cite book|last=Βουλτσιάδης|first=Γεώργιος|title=Η Προσοτσάνη μέσα από την Ιστορία» Γ.Βουλτσιάδη, σ.|year=1995|location=Θεσσαλονίκη|isbn=9780007814404|pages=319, Θεσσαλονίκη 1995}}</ref> Το γεγονός αυτό καταδίκασε τον Κωνσταντίνο Καζάνα σε εξορία στις φυλακές στη [[Σόφια]] αλλά αποτέλεσε πλήγμα προςγια τις φασιστικές βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής και ταυτόχρονα αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων αγωνιστών και του τοπικού πληθυσμού. Είναι η μοναδική υποστολή σημαίας [[Άξονας Βερολίνου - Ρώμης|Δύναμης του Άξονα]] που συνέβη υπό το φως της ημέρας και υπό το βλέμμα των Στρατιωτικών Δυνάμεων Κατοχής, σε ολόκληρη την κατακτημένη Ευρώπη.<ref>[https://ergasia-press.gr/o-mikrasiatis-dimodidaskalos-kai-antistasiakos-kostas-kazanas/ Ο Μικρασιάτης δημοδιδάσκαλος και αντιστασιακός Κώστας Καζάνας, ergasia-press.gr, 27/12/2020]</ref>
 
==Η Εθνική Αντίσταση στις πόλεις==
Ενώ οι αντάρτες στα βουνά χτυπούσαν τους κατακτητές, στις πόλεις ο αγώνας έπαιρνε άλλη μορφή. Σ'Σε αυτόν, με πρωτοπόρα τη νεολαία, μετέχουν πολίτες κάθε κοινωνικής τάξης και κάθε πολιτικής απόχρωσης. Δίπλα στους ανώνυμους αγωνιστές η πνευματική ηγεσία του τόπου, ακαδημαϊκοί, δάσκαλοι, συγγραφείς, καλλιτέχνες, έδωσαν κι αυτοί το παρόν στο αντιστασιακό προσκλητήριο.
Στις 25 Μαρτίου του 1942 η Αθήνα πήρε το βάπτισμα του πυρός με την πρώτη φοιτητική διαδήλωση ενώ στις 22 Απριλίου του ίδιου χρόνου η πρώτη καθολική απεργία των δημοσίων υπαλλήλων αιφνιδιάζει και την κυβέρνηση Τσολάκογλου και τις αρχές κατοχής. Τον ίδιο χρόνο, στις 22 Σεπτεμβρίου, μια σοβαρή αντιστασιακή πράξη πραγματοποιείται στην πρωτεύουσα. Μέλη μιας μικρής αντιστασιακής οργάνωσης, της [[Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων|ΠΕΑΝ]] (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων), η οποία συνεργαζόταν με τους Άγγλους, κατόρθωσαν να ανατινάξουν, στο κέντρο της Αθήνας τα γραφεία της προδοτικής φασιστικής οργάνωσης [[Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση|ΕΣΠΟ]] (Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση). Τον Φεβρουάριο του 1943, το ΕΑΜ ιδρύει τη νεολαιίστικη οργάνωσή του, [[Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων]] (ΕΠΟΝ). Ενώ στις 28 Φεβρουαρίου η κηδεία του ποιητή [[Κωστής Παλαμάς|Κωστή Παλαμά]] μεταβάλλεται σε αυθόρμητη διαδήλωση του λαού της Αθήνας κατά των κατακτητών. Στις 5 Μαρτίου 1943, η γενική απεργία στην πρωτεύουσα ματαιώνει την επιστράτευση των Ελλήνων εργατών, οι οποίοι προορίζονταν για να σταλούν στη Γερμανία ώστε να δουλέψουν στα εκεί εργοστάσια.<ref>[http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=2/3/2008&pageNo=21&direction=1 Ριζοσπάστης] Οι δύο κόσμοι: Η Ελλάδα στις 5 Μαρτίου 1943</ref><ref>[http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=154729 Ελευθεροτυπία] Γεγονότα σταθμοί του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα</ref> Στις 22 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, η [[Γενική απεργία και διαδήλωση της 22ας Ιουλίου 1943 (Αθήνα)|παναθηναϊκή διαδήλωση διαμαρτυρίας]] εναντίον της σχεδιαζόμενης εισόδου των Βουλγάρων στη Θεσσαλονίκη πνίγεται στο αίμα από τα γερμανικά τανκς.<ref>[http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=369988&publDate= 1943: Ριζοσπάστης] Διαδήλωση κατά της επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής</ref>
 
9.140

επεξεργασίες