Ξυλογραφία: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ (- συνδ σε αρχείο εύλογης χρήσης)
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
 
{{Τεχνικές ζωγραφικής}}
Η '''ξυλογραφία''' (''αγγλ.'' woodcut) είναι η τέχνη της εγχάραξης, πάνω σε ξύλινη επιφάνεια, αναγλυφικών αναπαραστάσεων, προορισμένεςπροορισμένων προς εκτύπωση, και το αποτέλεσμα της εκτυπώσεως αυτών των αναπαραστάσεων<ref>Δημήτρη Παυλόπουλου. ''Χαρακτική'' και γραφικές τέχνες. ''Αθήνα: Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών; 1995''</ref>.
 
Η τέχνη αυτή ήταν γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι ινδοίΙνδοί, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι ήταν οι λαοί που γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν την ξυλογραφία ταυτόχρονα με τηντη χαρακτική των μετάλλων. Κατά τον μεσαίωναΜεσαίωνα, η ξυλογραφία χρησιμοποιείται σε σφραγίδες και μονογράμματα και για την αποτύπωση έγχρωμων σχεδίων, κυρίως επάνω σε υφασμάτινες επιφάνειες.
 
Οι παλαιότερες ξυλογραφίες που σώζονται, βρέθηκαν στην Κίνα και τοποθετούνται χρονολογικά στην εποχή της δυναστεία των Τανγκ, μεταξύ 618-905 μ.Χ.<ref>Δημήτρη Παυλόπουλου. ''Χαρακτική'' και γραφικές τέχνες. ''Αθήνα: Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών; 1995''</ref>. Οι ξυλογραφίες αυτές ήταν μονόχρωμες και είχαν σκοπό να αναπαραχθούν σε αυτές πολλές εικόνες θρησκευτικών θεμάτων. Οι αρχαιότερες από αυτές χρονολογούνται από τουτο 868μ868 μ.Χ. και ανακαλύφθηκαν το 1907 από τον Άουρελ Στάϊν μέσα σε σπηλιές όπου γινόταν η λατρεία του Βούδα εν Τουν Χουάγκ του Κινεζικού Τουρκεστάν.
 
Από την Κίνα η τέχνη της ξυλογραφίας διαδόθηκε στην Ιαπωνία κατά τον Η΄8ο αιώνα για την αναπαράσταση λαϊκών εικόνων που αναπαρίσταναναναπαριστούσαν θρησκευτικά θέματα. Στην Ιαπωνία, παρ'όλαπαρόλα αυτά, δημιουργήθηκε μεταγενέστερα σχολή με καλλιτέχνες, όπου ενώ θεωρούσαν τη ζωγραφική ως ύψιστηυψηλή τέχνη, επιδίδονται, ταυτόχρονα και στην τέχνη της ξυλογραφίας.
 
== Χρήση της ξυλογραφίας ==
Το ''όρθιο ξύλο'' επιβάλλεται αργότερα, από το 1771, όταν ένας Άγγλος χαράκτης, ο Τόμας Μπέγουικ (1753-1828), έχοντας μαθητεύσει στο Νιούκαστλ κοντά στο χαράκτη Ραλφ Μπέιλμπυ, σπουδαστής ακόμα, κερδίζει το βραβείο ενός διαγωνισμού, που θέσπισε η Society of Arts του Λονδίνου για να συγκρατήσει την παρακμή της ξυλογραφίας και δοκιμάζει από εκκεντρικότητα να καινοτομήσει στη χάραξη εικόνων για το βιβλίο του φίλου του Τσαρλς Χάτον Πραγματεία στις μετρήσεις.
 
Έτσι αντί να χρησιμοποιήσει πλάγιο ξύλο για την ξύλινη πλάκα, πειραματίζεται και χρησιμοποιεί εγκάρσια κομμένες από τον κορμό του δένδρου φέτες, οι οποίες είχαν τετραγωνιστεί και ενωθεί με κόλλα. Το ξύλο που δημιουργήθηκε με όρθια τα νερά του, προερχόμενο από δέντραπλατύφυλλα είδη, πολύ σκληρά, λ.χ. Πυξάρι (κν. ''τσιμισίρι'') και Σφενδάμι (κν. ''κελεμπέκι''), τα οποία δουλευόταν δύσκολα στη χάραξη.
και κελεμπέκι – δουλευόταν  δύσκολα στη χάραξη.
 
Οι επιφάνειες του αλείφονταν με λευκή πάστα ανθρακικού μολύβδου, πάνω στην οποία ο χαράκτης σχεδίαζε με μολύβι το έργο πριν το χαράξει με το καλέμι. Άντεχε το ξύλο αυτό σε πολλά τυπώματα – κάπου 900000 είχε τραβήξει ο ίδιος ο Μπέγουικ για μιαν εφημερίδα του Νιούκαστλ – ενώ εξασφάλιζε την πιστότατη απόδοση λεπτομερειών του σχεδίου (δύο σοβαρά πλεονεκτήματα για την εκτύπωση εικόνων)<ref>Δημήτρη Παυλόπουλου. ''Χαρακτική'' και γραφικές τέχνες. ''Αθήνα: Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών; 1995''</ref>.
την πιστότατη απόδοση λεπτομερειών του σχεδίου (δύο σοβαρά πλεονεκτήματα για την εκτύπωση εικόνων)<ref>Δημήτρη Παυλόπουλου. ''Χαρακτική'' και γραφικές τέχνες. ''Αθήνα: Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών; 1995''</ref>.
 
== Η διαδικασία της ξυλογραφίας ==
2.396

επεξεργασίες