Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ανδρέας Κάλβος»

μ (σήμανση για έλλειψη πηγών)
Σύγχρονος του [[Διονύσιος Σολωμός|Σολωμού]], γεννήθηκε το [[1792]] στη [[Ζάκυνθος|Ζάκυνθο]] από την Ανδριανή Ρουκάνη, καταγόμενη από παλιά αρχοντική οικογένεια της Ζακύνθου, και από τον Τζανέτο Κάλβο, Κερκυραίο μικροαστό<ref>Στέφανος Διαλησμάς, «Εισαγωγή», Ανδρέας Κάλβος, Ωδαί, εκδ.Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα, 1988,σελ9-10</ref>. Το [[1802]] ο πατέρας Κάλβος παίρνει τα δύο παιδιά του, τον Ανδρέα και τον κατά δύο χρόνια μικρότερο Νικόλαο, και εγκαταλείπει τη σύζυγο του για να εγκατασταθεί στο [[Λιβόρνο]] της Ιταλίας, όπου ήταν από παλαιότερα εγκατεστημένος ο αδελφός του, Βιτσέντσο. Ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν για τη ζωή του Ανδρέα Κάλβου στο Λιβόρνο από το 1802 έως το 1811, όπου απέκτησε στέρεη γνώση της ιταλικής παιδείας και γλώσσας. Για τον πατέρα του Τζανέτο υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι ήταν μέλος των μυστικών εταιρειών της εποχής που είχαν πολιτική και απελευθερωτική δράση στην Ιταλία.<ref>Κ. Πορφύρης, Ο Ανδρέας Κάλβος καρμπονάρος. Η μυστική δίκη των καρμπονάρων της Τοσκάνης. Κέδρος, 1992, σ. 28-49.<br />Κ. Πορφύρης ήταν το φιλολογικό ψευδώνυμο του Πορφύρη Κονίδη (Ζάκυνθος 1910 - ;).</ref>
 
Στο Λιβόρνο ο Κάλβος έγραψε μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου και τύπωσε το καλοκαίρι του 1811 το πρώτο του έργο (''Canzone...'') αφιερωμένο στον Ναπολέοντα, που αργότερα αποκηρύσσει. Τον ίδιο χρόνο πήγε για λίγους μήνες στην [[Πίζα]], όπου εργάστηκε ως γραμματέας και αμέσως μετά στη [[Φλωρεντία]], κέντρο τότε της πνευματικής ζωής και δημιουργίας όπου φοίτησε στην Ακαδημία. Το [[1812]] σημαδεύεται από τη γνωριμία του με τον [[Ούγκο Φόσκολο|Ugo Foscolo]], ποιητή και λόγιο, ο οποίος θα γίνει δάσκαλος, καθοδηγητής και μυητής του Κάλβου στον νεοκλασικισμό, στα αρχαϊκά πρότυπα, και στον πολιτικό φιλελευθερισμό. Το [[1813]] ο Κάλβος, και υπό την σκιά του Foscolo, γράφει στα ιταλικά τρεις τραγωδίες: [[Θηραμένης]], [[Δαναΐδες]] και [[Ιππίας ο Ηλείος|Ιππίας]]. Επιπλέον ολοκληρώνει τέσσερις δραματικούς μονολόγους σύμφωνα με τις νεοκλασικιστικές επιταγές. Ο Foscolo αυτοεξορίζεται στο τέλος του [[1813]] στη [[Ζυρίχη]] για να αποφύγει το αυστριακό καθεστώς. Ο Κάλβος τον ξανασυναντά εκεί το [[1816]] και την ίδια εποχή πληροφορείται τον θάνατο της μητέρας του. Εν τω μεταξύ έχει συνθέσει στα ιταλικά, από το [[1814]], την ''Ode agl’Ionii'' [Ωδή εις Ιονίους].
 
Σεπτέμβριο 1816 οι δύο φτάνουν στο Λονδίνο και η αλληλεπίδραση τους εξακολουθεί μέχρι τον Φεβρουάριο του [[1817]], όταν διαλύεται η σχέση τους. Ο Κάλβος εξασφαλίζει τα προς το ζην παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα ιταλικών και σε μικρότερο βαθμό ελληνικών. Μεταξύ 1817 και 1818 μεταφράζει στα νέα ελληνικά το ''Book of Common Prayer'', το βασικό λειτουργικό κείμενο της Αγγλικανικής Εκκλησίας, και επιμελείται φιλολογικά την ιταλική μετάφραση για λογαριασμό του εκδότη Bagster. Η νεοελληνική έκδοση θα κυκλοφορήσει το 1820 και η ιταλική το 1821. Η πολύγλωττος έκδοση, σε οκτώ γλώσσες, θα τυπωθεί το 1821 σε σχήμα 4ο. Στα 1818-19 δίνει διαλέξεις με θέμα τη ορθή προφορά των αρχαίων ελληνικών, οι οποίες προκαλούν αίσθηση. Συντάσσει μια Νεοελληνική Γραμματική, μια Μέθοδο Εκμάθησης Ιταλικών σε τέσσερα μέρη (το τρίτο μέρος συνιστούν οι δικές του ''Danaidi'') και ασχολείται με τη σύνταξη ενός αγγλοελληνικού λεξικού.
1.333

επεξεργασίες