Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Νεοελληνική λογοτεχνία»

→‎Η λογοτεχνία μέχρι την εποχή του Διαφωτισμού: γραμματική διόρθωση: περιγράφει τον ανταγωνισμός->ανταγωνισμό
μ
(→‎Η λογοτεχνία μέχρι την εποχή του Διαφωτισμού: γραμματική διόρθωση: περιγράφει τον ανταγωνισμός->ανταγωνισμό)
Στα [[Επτάνησα]] παρατηρείται πνευματική κίνηση και μικρή άνθηση του [[θέατρο|θεάτρου]], στην οποία συνετέλεσε και το γεγονός ότι πολλοί Κρήτες κατέφυγαν εκεί μετά την πτώση της [[Κρήτη]]ς στους Οθωμανούς. Βέβαια θεατρικά δείγματα υπήρχαν στα [[επτάνησα]] και πριν από το [[1669]], για παράδειγμα η [[Ευγένα|<nowiki>''Ευγένα''</nowiki>]] του [[Ζάκυνθος|ζακυνθινού]] '''[[Θεόδωρος Μοντσελέζε|Θεόδωρου Μοντσελέζε]]''' που τυπώθηκε το [[1646]] και η μετάφραση του ''Pastor Fido'' (''Ο Πιστός Βοσκός'') από τον επίσης [[Ζάκυνθος|Ζακυνθινό]] '''Μιχαήλ Σουμμάκη''', το [[1658]]. Στις αρχές του 18ου αι. ο σημαντικότερος [[επτάνησα|επτανήσιος]] ποιητής ήταν ο [[Κεφαλλονιά|Κεφαλλονίτης]] '''[[Πέτρος Κατσαΐτης]]''' που έγραψε δύο θεατρικά έργα, την ''[[Ιφιγένεια (επτανησιακό θέατρο)|Ιφιγένεια]]'' ([[1720]]) και τον ''Θυέστη'' ([[1721]]) καθώς και το ποίημα ''Κλαυθμός Πελοποννήσου'', ενώ πιθανολογείται επίσης ότι δικό του έργο είναι και το στιχούργημα ''Νέα ιστορία Αθέσθη Κυθηραίου'' που τυπώθηκε ανώνυμα το [[1749]] στην [[Βενετία]]. Η κρητική επίδραση είναι φανερή σε όλα αυτά τα έργα· εξάλλου το κρητικό θέατρο επιβίωνε και σε παραστάσεις έργων, γνωστές ως ''Ομιλίες''.
 
Ένα από τα πιο σημαντικά λογοτεχνικά γεγονότα των αρχών του 18ου αι. είναι η έκδοση της ποιητικής συλλογής ''[[Άνθη Ευλαβείας]]'', από Έλληνες σπουδαστές του [[Φλαγγίνειος Σχολή|Φλαγγινιανού εκπαιδευτηρίου]] της [[Βενετία]]ς, το [[1708]]. Πνευματική και λογοτεχνική κίνηση αναπτύχθηκε επίσης στην [[Κωνσταντινούπολη]], στους κύκλους του Πατριαρχείου και των [[Φαναριώτες|Φαναριωτών]], όπου έγιναν απόπειρες διαμόρφωσης μιας ποιητικής που χρησιμοποιούσε το ιδίωμα των ελλήνων της [[Κωνσταντινούπολη]]ς. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν δύο στιχουργήματα των μέσων του 18ου αι., η ''Στοιχειομαχία'' του Ιωάννη Ρίζου Μανέ ([[1746]]), που περιγράφει την πάλη των φυσικών στοιχείων και η ''Βοσπορομαχία'' ([[1752]]) του Momars, υπηκόου της Αυστρίας που ζούσε στην [[Κωνσταντινούπολη]], η οποία περιγράφει τον ανταγωνισμόςανταγωνισμό μεταξύ των δύο ακτών του Βοσπόρου. Στο αστικό περιβάλλον του Φαναρίου και των Ελλήνων της διασποράς (κυρίως παραδουνάβιες ηγεμονίες) διαμορφώθηκε και η συνήθεια σύνταξης στιχουργημάτων ερωτικού περιεχομένου κυρίως που κυκλοφορούσαν σε ανώνυμες συλλογές, γνωστές ως «μισμαγιές». Από τον κύκλο των [[Φαναριώτες|Φαναριωτών]] προέρχεται και ένα πεζό έργο που χαρακτηρίζεται συχνά ως η πρώτη απόπειρα σύνταξης μυθιστορήματος: είναι το ''Φιλοθέου Πάρεργα'' που γράφτηκε το [[1718]] από τον Νικόλαο Μαυροκορδάτο, αλλά τυπώθηκε το [[1800]].
 
Στην ηπειρωτική Ελλάδα κυριαρχεί τον 18ο αι. η μορφή του [[Καισάριος Δαπόντες|Καισάριου Δαπόντε]], πολυγραφότατου ποιητή και μοναχού που έγραψε πολλές χιλιάδες στίχους με περιεχόμενο αυτοβιογραφικό, ηθικοδιδακτικό και θρησκευτικό.
Ανώνυμος χρήστης