Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιερά Μητρόπολις Πολυανής και Κιλκισίου»

μ (ορθογραφία)
 
Τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου βρίσκονται κοντά στον ναό του Προφήτη Ηλία. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου της [[Παλαιά Δοϊράνη|Παλαιάς Δοϊράνης]] χτίστηκε το 1911 από την ελληνική κοινότητα μετά την κατάληψη του ναού του Προφήτη Ηλία από τη βουλγαρική εξαρχία. Σήμερα είναι κατεστραμμένος.
 
Η [[Μάχη της Δοϊράνης (1913)]] συνήφθηέλαβε χώρα κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο μεταξύ ελληνικών και βουλγαρικών δυνάμεων στις 23 Ιουνίου 1913.
Ύστερα από σύντομο αλλά και σφοδρό αγώνα, τα ελληνικά τμήματα κατάφεραν να απελευθερώσουν την πόλη της Δοϊράνης. Τα βουλγαρικά τμήματα συμπτύχθηκαν άτακτα προς βορρά, αφού απήγαγαν ως ομήρους τον Μητροπολίτη Πολυανής Φώτιο και 30 προκρίτους της πόλης. Αποτεφρώνουν επίσης, τη μητρόπολη Πολυανής μαζί με τα αρχεία του Κώδικα, που αποτελούσαν τη σημαντικότερη καταγραφή της ιστορίας της περιοχής. Στο πέρασμά τους κατά την οπισθοχώρηση, οι Βούλγαροι δεν άφησαν τίποτα όρθιο, ούτε έμψυχο ούτε άψυχο υλικό. Επρόκειτο για μια ολοκληρωτική καταστροφή.
Η 3η Μεραρχία συνέχισε την καταδίωξη και το ίδιο βράδυ κατέλαβε τα υψώματα βόρεια της πόλης. Μετά τη χάραξη των συνόρων όμως, το βορειοδυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου Δοϊράνης μαζί με την ομώνυμη πόλη, (Παλαιά) Δοϊράνη ή Πολυανή, πέρασε στη Βουλγαρική πλευρά και οι κάτοικοί της προσέφυγαν στη Δοϊράνη Κιλκίς και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.<ref>[http://www.kilkis24.gr/104%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%BF%CF%8A%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82/ Η επέτειος της Μάχης Δοϊράνης 1913]</ref><ref>[http://www.mixanitouxronou.gr/i-sygklonistiki-istoria-dyo-aderfon-poy-xanaesmixan-meta-ti-machi-tis-doiranis-stratologithikan-me-ti-via-ston-voylgariko-strato-alla-kataferan-na-drapeteysoyn-o-enas-theoroyse-ton-allo-nekro/ Η συγκλονιστική ιστορία δύο αδερφών που ξαναέσμιξαν μετά τη μάχη της Δοϊράνης - mixanitouxronou.gr]</ref>
 
Από το 1913 η ονομασία της επισκοπής καθιερώθηκε ως "Πολυανής και Κιλκισίου" επί αρχιερατείας του Μητροπολίτου Φωτίου του εκ Μάδυτου της Ανατολικής Θράκης.<ref>[http://users.sch.gr/markmarkou/1901_1930/1928/koim/fotios_pagiotas.htm Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου Φώτιος, ο εκ Μαδύτου (1870-1928)]</ref>
 
==== Εγκατάσταση προσφύγων (1913-1924) ====
Το [[1915]] οι Κιλκισιώτες - στους οποίους είχαν προστεθεί πρόσφυγες από το Ακαλάν (σήμερα Μπελοπόλιανε) της [[Ανατολική Ρωμυλία|Ανατολικής Ρωμυλίας]], [[Στρώμνιτσα|Στρωμνιτσιώτες]] της Βόρειας Μακεδονίας και [[Βιζύη|Βιζυηνοί]] από την Ανατολική Θράκη - επανέκτησαν τον ναό του Αγίου Γεωργίου, καθώς τον είχαν καταλάβει [[Ουνία|Ουνίτες]]. Τότε, αποκαλύφθηκαν οι παλαιότερες [[Ελληνική γλώσσα|ελληνικές]] γραφές στις αγιογραφίες, αφού αποξύστηκαν οι νεώτερες κυριλλικές που είχαν προστεθεί.<ref>[http://www.impk.gr/page/%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9%CE%BB%CE%BA%CE%B9%CF%83 Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Λόφου Κιλκίς]</ref> Η πόλη επεκτάθηκε εγγύτερα στη σιδηροδρομική γραμμή της [[Θεσσαλονίκη]]ς ώστε να μπορέσει να δεχτεί και τους Έλληνες πρόσφυγες από τη Βουλγαρία, τη Σερβία. και τη [[Μικρά Ασία]]. Οι Έλληνες πρόσφυγες που ήρθαν πρώτοι, μετά την απελευθέρωση του 1913, ήταν από τη σημερινή Βόρεια Μακεδονία και ειδικότερα από τις περιοχές [[Στρώμνιτσα]]ς, [[Τίκφες]] και [[Γευγελή]]ς.
Με τη [[Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913)]] επιδικάστηκε στη Βουλγαρία τμήμα της Μακεδονίας συμπεριλαμβανομένης της πόλης της [[Στρώμνιτσα]]ς (Τιβεριουπόλεως). Έτσι το ελληνικό στοιχείο αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ελλάδα. Στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο πόλη του Κιλκίς εγκαταστάθηκαν τον Αύγουστο του 1913 οι Έλληνες Μακεδόνες πρόσφυγες από τις πόλεις [[Στρώμνιτσα]], [[Τίκφες]] και [[Γευγελή]] της βόρειας Μακεδονίας.
Οι Στρωμνιτσιώτες που εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς ανέρχονταν σε 3.500 πρόσωπα και έφεραν μαζί τους ως κειμήλια την παλαιά εικόνα των Πεντεκαίδεκα Ιερομαρτύρων και το λείψανο του αγίου Πέτρου, ενός εκ των Πεντεκαίδεκα Μαρτύρων πολιούχων της Στρώμνιτσας. Εναπόθεσαν τα κειμήλια σε έναν παλαιό ναό της Μεταμορφώσεως κοντά στο Κοιμητήριο, τον οποίο μετονόμασαν σε ναό των Πεντεκαίδεκα Μαρτύρων και από τότε καθιερώθηκαν ως πολιούχοι του Κιλκίς. Επίσης έφεραν και μια παλαιά εικόνα του Αγίου Δημητρίου την οποία εναπόθεσαν επίσης σε έναν παλαιό ναό του Αγίου Αθανασίου, που μετονόμασαν σε ναό του Αγίου Δημητρίου λόγω του ότι και στην Στρώμνιτσα υπήρχε ναός προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου ο οποίος ήταν ο Μητροπολιτικός ναός της πόλης. Σε ανάμνηση του ονόματος της πατρίδας τους οι Έλληνες πρόσφυγες έδωσαν στην πόλη του Κιλκίς την ονομασία «'''Νέα Στρώμνιτσα'''».<ref name="Plethysmos">{{cite web|title=Εξέλιξη πληθυσμού Δήμου Κιλκίς|url=http://cultour.damt.gov.gr/article.php?article_id=1121&topic_id=53&level=3&belongs=10&area_id=6&lang=gr|archiveurl=https://archive.today/20120707100355/http://cultour.damt.gov.gr/article.php?article_id=1121&topic_id=53&level=3&belongs=10&area_id=6&lang=gr|archivedate=2012-07-07|work=Οδηγός Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας|accessdate= 2012-01-26|url-status=dead}}</ref><ref>[http://www.impk.gr/page/%CE%BF%E1%BC%B1-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1-%E1%BC%B1%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%B5%CF%82 Ιερά Μητρόπολις Πολυανής και Κιλκισίου: Οἱ Άγιοι Πεντεκαίδεκα Ἱερομάρτυρες, impk.gr]</ref>
 
Το επόμενο έτος, 1914, εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς Θρακιώτες από το [[Ακαλάν]]<ref>[http://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/makedonika/article/download/5733/5472.pdf Μακεδονικά - eJournals]</ref><ref>[http://www.xanthi.ilsp.gr/thraki/history/his.asp?perioxhid=N0100 Ακαλάν Δήμος (1915 - 1919) Θρακικός Ηλεκτρονικός Θησαυρός]</ref> (σήμερα Μπελοπόλιανε) και τη [[Στενήμαχος (Βουλγαρία)|Στενήμαχο]] της [[Ανατολική Ρωμυλία|Ανατολικής Ρωμυλίας]], λόγω των διώξεων των Βουλγάρων, και από τη [[Βιζύη]] της [[Ανατολική Θράκη|Ανατολικής Θράκης]]. Από το 1913 έως το 1919 οι περισσότεροι Έλληνες των περιοχών αυτών μετακινήθηκαν εντός Ελληνικής επικράτειας στη Μακεδονία σύμφωνα με τη χάραξη των νέων συνόρων. Οι Θρακιώτες πρόσφυγες της Στενημάχου τιμούν την Παναγία Ελεούσα και τον Άγιο Τρύφωνα προστάτη των αμπελοκαλλιεργητών καθώς ασχολούνταν με την καλλιέργεια της αμπέλου.<ref>[https://www.slideshare.net/makatsaveli/ss-73307491 Από τα μοναστήρια των χαμένων πατρίδων στα μοναστήρια του τόπου μας]</ref><ref>''Η Στρώμνιτσα, από την εποποιία στο δράμα''. Έκδοση του Συλλόγου Στρωμνιτσιωτών Κιλκίς «Η Τιβεριούπολις», Κιλκίς 1990</ref>{{page needed}}
Μετά το 1918 η έδρα της Επισκοπής μεταφέρθηκε από την [[Παλαιά Δοϊράνη]] (Πολυανή) στο Κιλκίς. Το 1924 η Επισκοπή Πολυανής προήχθη σε Μητρόπολη.<ref>[http://users.sch.gr/markmarkou/1901_1930/1928/koim/fotios_pagiotas.htm Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου Φώτιος, ο εκ Μαδύτου (1870-1928)]</ref>
 
Η πόλη επεκτάθηκε εγγύτερα στη σιδηροδρομική γραμμή της [[Θεσσαλονίκη]]ς ώστε να μπορέσει να δεχτεί και τους Έλληνες πρόσφυγες από τη Βουλγαρία, τη [[Βασίλειο της Σερβίας|Σερβία]] και τη [[Μικρά Ασία]].{{πηγή}}
 
Το [[1915]] οι ΚιλκισιώτεςΘρακιώτες -και στουςΜακεδόνες οποίουςπρόσφυγες είχανπου προστεθείεγκαταστάθηκαν πρόσφυγεςστην πόλη (από από το Ακαλάν (σήμερα Μπελοπόλιανε) της [[Ανατολική Ρωμυλία|Ανατολικής Ρωμυλίας]], τη [[Στρώμνιτσα|Στρωμνιτσιώτες]] τηςκαι Βόρειας Μακεδονίας καιτη [[Βιζύη|Βιζυηνοί]] από την Ανατολική Θράκη -) επανέκτησαν τον ναό του Αγίου Γεωργίου, καθώς τον είχανκατείχαν καταλάβειακόμα [[Ουνία|Ουνίτες]]. Τότε, αποκαλύφθηκαν οι παλαιότερες [[Ελληνική γλώσσα|ελληνικές]] γραφές στις αγιογραφίες, αφού αποξύστηκανξύστηκαν οι νεώτερες κυριλλικές που είχαν προστεθεί.<ref>[http://www.impk.gr/page/%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9%CE%BB%CE%BA%CE%B9%CF%83 Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Λόφου Κιλκίς]</ref> Η πόλη επεκτάθηκε εγγύτερα στη σιδηροδρομική γραμμή της [[Θεσσαλονίκη]]ς ώστε να μπορέσει να δεχτεί και τους Έλληνες πρόσφυγες από τη Βουλγαρία, τη Σερβία. και τη [[Μικρά Ασία]]. Οι Έλληνες πρόσφυγες που ήρθαν πρώτοι, μετά την απελευθέρωση του 1913, ήταν από τη σημερινή Βόρεια Μακεδονία και ειδικότερα από τις περιοχές [[Στρώμνιτσα]]ς, [[Τίκφες]] και [[Γευγελή]]ς.
 
Μετά το 1918 η έδρα της Επισκοπής μεταφέρθηκε από την [[Παλαιά Δοϊράνη]] (Πολυανή) στο Κιλκίς. Το 1924 η Επισκοπή Πολυανής προήχθη σε Μητρόπολη επί αρχιερατείας του Μητροπολίτου Φωτίου του εκ Μάδυτου της Ανατολικής Θράκης.<ref>[http://users.sch.gr/markmarkou/1901_1930/1928/koim/fotios_pagiotas.htm Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου Φώτιος, ο εκ Μαδύτου (1870-1928)]</ref>
 
Μετά τη [[Μικρασιατική Καταστροφή]], κατά τα έτη 1922-1924, εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς και την περιφέρειά του Έλληνες πρόσφυγες που προέρχονταν από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη και το έτος 1925 από την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη).<ref>[https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/makedonika/article/viewFile/5733/5472.pdf]</ref> Οι τελευταίοι Έλληνες της Στενημάχου, 304 οικογένεις, ήρθαν ως πρόσφυγες στο Κιλκίς το 1925 σύμφωνα με όσα είχε προβλέψει λίγα χρόνια νωρίτερα η [[Συνθήκη του Νεϊγύ]].
 
==Μνημεία==
9.045

επεξεργασίες