Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ενετοκρατία στα Επτάνησα»

Το αρχείο Isole-jonie.jpg αφαιρέθηκε αφού διαγράφηκε στα Commons από τον Fitindia με αιτία: per c:Commons:Deletion requests/Files in Category:Stamps by Paolo Paschetto
(Το αρχείο Isole-jonie.jpg αφαιρέθηκε αφού διαγράφηκε στα Commons από τον Fitindia με αιτία: per c:Commons:Deletion requests/Files in Category:Stamps by Paolo Paschetto)
Στις παλιές κτήσεις της Βενετίας, αλλά κυρίως στα Επτάνησα, η μνήμη της της Ενετικής περιόδου είναι βαθιά ριζωμένη στους κατοίκους, που την ανακαλούν με νοσταλγία ακόμη και μετά από τόσο καιρό και τόσα γεγονότα.<ref>[[#refZorzi1983|Zorzi]], σελ.&nbsp;229. "In the ancient Venetian kingdoms, above all in the Ionian islands, the memory of the Republic is deeply rooted in the population, who recall it with a shade of nostalgia even after so much time and so many events."</ref> Εξαιτίας της μακράς Ενετικής περιόδου κατοχής, τα ήθη και οι παραδόσεις των κατοίκων των Επτανήσων είναι ένα μείγμα Ελληνικών και Ιταλικών. <ref>[[#refVaudoncourtWalton1816|Vaudoncourt & Walton]], σελ.&nbsp;409.</ref> Η Βενετική επιρροή απεικονίζεται σε όλες τις πτυχές του πολιτισμού και της καθημερινής ζωής. Το 1800 ιδρύθηκε η [[Επτάνησος Πολιτεία]]; η σημαία της βασίστηκε στη σημαία της Βενετίας.<ref>[[#refSmyth1854|Smyth]], σελ.&nbsp;52.</ref> Επιπρόσθετα, η Ιταλική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα (μαζί με τα ελληνικά) τόσο της Επτανήσου Πολιτείας όσο και του [[Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων|Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων]].<ref>[[#refConst1849|Le tre costituzioni (1800, 1803, 1817) delle Sette Isole Jonie]], σελ.&nbsp;191.</ref> Εξαιτίας της θέσης της, η Ιταλική διδασκόταν επίσης στα σχολεία, μαζί με τα Ελληνικά και τα Αγγλικά (τα Επτάνησα ήταν προτεκτοράτο του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1815 μέχρι1864).<ref name=journal83>[[#refjournal1831|The Quarterly journal of education]], σελ.&nbsp;83.</ref> Τον Πρώτο Χρόνο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, παραδείγματος χάριν, τα Ελληνικά διδάσκονταν τέσσερις φορές την εβδομάδα, τα Ιταλικά τρεις και τα Αγγλικά δύο.<ref name=journal83/> Στην [[ελληνική απογραφή 1907|ελληνική απογραφή του 1907]], 4.675 άτομα από τα Επτάνησα δήλωσαν ως δόγμα τους τον Καθολικισμό, δηλαδή το 1,8% του συνολικού πληθυσμού (254.494), ενώ 2.541 (1%) Επτανήσιοι δήλωσαν την Ιταλική ως τη μητρική τους γλώσσα, κάνοντάς την τη δεύτερη γλώσσα στα Επτάνησα σε αριθμό ομιλητών.<ref>[http://dlib.statistics.gr/Book/GRESYE_02_0101_00015.pdf 1907 Census of the Kingdom of Greece 387 pages]</ref> Η Ιταλική γλώσσα παραμένει ακόμη δημοφιλής στα νησιά. Η Ένωση Επτανησίων Ελλάδας, μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρία που εργάζεται για την προώθηση του Επτανησιακού πολιτισμού, αντιτάχθηκε στην απόφαση του Υπουργείου να καταργήσει τη διδασκαλία των Ιταλικών στα σχολεία, δηλώνοντας ότι "Ειδικά για τα Ιόνια νησιά η επιλογή της Ιταλικής γλώσσας αποτελεί πλέον μια παράδοση για τα σχολεία τους, αλλά και μια αναγκαία γλώσσα λόγω της μεγάλης τουριστικής κίνησης από την Ιταλία και των λοιπών σχέσεων π.χ. πολιτιστικών, εμπορικών κλπ. των νησιών με τη χώρα αυτή." και προτείνουν "σεβασμό στους μαθητές, και στις επιλογές γλωσσομάθειας τους (...) και αναγνώριση του δικαιώματος τους να διδάσκονται τη γλώσσα που επιθυμούν και ειδικά τα Ιταλικά που είναι η γλώσσα με τη μεγαλύτερη προτίμηση στα νησιά του Ιονίου πελάγους και όχι μόνο".<ref>[http://enosiee.blogspot.com/2011/08/blog-post.html Press Release for the abolition of the Italian language] - Hellenic Union of Eptanisians, 1-8-2011</ref>
 
 
[[File:Isole-jonie.jpg|thumb|right|140px|Ιταλικό γραμματόσημο κατά την Ιταλική κατοχή σε κυκλοφορία στα Επτάνησα.]]
Αυτά τα πολιτισμικά κατάλοιπα της ενετικής περιόδου αποτέλεσαν και το κύριο αίτιο της επιθυμίας του [[Μπενίτο Μουσολίνι|Μουσολίνι]] να εντάξει τα Ιόνια Νησιά στο [[Βασίλειο της Ιταλίας (1861–1946)|Βασίλειο της Ιταλίας]].<ref>[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;72.</ref><ref>[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;84.</ref> Ακόμη και πριν το ξέσπασμα του [[ΒΠΠ|Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου]] και του [[Ελληνοϊταλικός πόλεμος (1940-1941)|Ελληνοϊταλικού Πολέμου]], ο Μουσολίνι είχε εκφράσει την επιθυμία του για προσάρτηση των Ιονίων Νήσων ως μέρος των ευρύτερων σχεδίων του για μια [[Ιταλική Αυτοκρατορία]] με επίκεντρο την [[Μεσόγειος Θάλασσα|Μεσόγειο Θάλασσα]].<ref>[[#refKnox1986|Knox]], p.&nbsp;140.</ref> Στις 15 Οκτωβρίου, σε ένα συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στο ''[[Palazzo Venezia]]'', έλαβε την τελική απόφαση για την κατάληψη της Ελλάδας.<ref>[[#refHoyt1994|Hoyt]], p.&nbsp;190.</ref> Αρχικός του στόχος ήταν η κατάληψη της Κέρκυρας, της Ζακύνθου και της Κεφαλλονιάς.<ref>[[#refSchreiberStegemannVogel1995|Schreiber, Stegemann & Voge]], p.&nbsp;410.</ref> Μετά την ολοκληρωτική κατάκτηση της Ελλάδας, στις αρχές Απριλίου του 1941, οι εισβολείς διαίρεσαν τα εδάφη της σε τρεις κατοχικές ζώνες. Οι Ιταλοί κατείχαν το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των Ιονίων Νήσων.<ref>[[#refWeverGoethemWouters2006|Wever, Goethem & Wouters]], p.&nbsp;250.</ref> Ο Μουσολίνι ενημέρωσε τον Στρατηγό [[Κάρλο Τζελόσο]] ότι τα Ιόνια Νησιά θα αποτελούσαν ξεχωριστή [[Ιταλική Επαρχία]] μέσω μιας ''de facto'' προσάρτησης, ωστόσο οι Γερμανοί δεν ήσαν θετικοί σε ένα τέτοιο σενάριο.<ref name="Rodogno85">[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;85.</ref> Πάραυτα, οι ιταλικές Αρχές συνέχισαν απρόσκοπτα την προετοιμασία του εδάφους για την προσάρτηση αυτή.<ref name="Rodogno85"/> Τελικά, στις 22 Απριλίου του 1941, έπειτα από σειρά συζητήσεων μεταξύ γερμανικών και ιταλικών Αρχών, ο Γερμανός ''führer'' [[Αδόλφος Χίτλερ]] συμφώνησε στο να προχωρήσει η Ιταλία στην ''de facto'' προσάρτηση των νησιών.<ref>[[#refCorvajaMiller2008|Corvaja & Miller]], p.&nbsp;170.</ref><ref>[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;104.</ref> Έκτοτε, και μέχρι το τέλος του πολέμου, τα νησιά υπέστησαν μια διαδικασία [[ιταλοποίηση|ιταλοποίησής]] τους σε όλους τους τομείς, από την τοπική τους διοίκηση έως την τοπική τους οικονομία.<ref>[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;258.</ref>
 
19.879

επεξεργασίες