Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Χρήστης:Horizons14/πρόχειρο»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ
μ
Η '''μάχη του Μπουβίν''' διεξήχθη στις 27 Ιουλίου 1214 κοντά στην κοινότητα Μπουβίν (σήμερα στον γαλλικό νομό [[Νορ (γαλλικός νομός)|Νορ]]) στην κομητεία της [[Φλάνδρα|Φλάνδρας]]. Ήταν η τελική μάχη του Αγγλο-γαλλικού πολέμου του 1213–1214. Τα γαλλικά στρατεύματα αποτελούμενα από περίπου 7.000 άνδρες που διοικούσε ο βασιλιάς [[Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας|Φίλιππος Αύγουστος]] νίκησαν συμμαχικό συνασπισμό Άγγλων, Φλαμανδών, Γερμανών και Γάλλων πριγκίπων και αρχόντων δύναμης περίπου 9.000, που διοικούνταν από τον [[Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]] [[Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Όθωνα Δ']].
 
Η νίκη ήταν με το μέρος των Γάλλων και σηματοδότησε την αρχή της παρακμής της φεουδαρχικής κυριαρχίας. Ο [[Ιωάννης της Αγγλίας|Ιωάννης ο Ακτήμων]] σύμφωνα με τη συνθήκη του Σινόν παραιτήθηκε από τις αξιώσεις του στη Νορμανδία και αποσύρθηκε. Ο [[Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Όθων Δ']] υποχώρησε και ανατράπηκε από τον [[Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν|Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν.]]
 
Η μάχη τερμάτισε την απειλή τόσο από τον Otto όσο και από τον John. [24] Σύμφωνα με τον Jean Favier, το Bouvines είναι «μία από τις πιο αποφασιστικές και συμβολικές μάχες στην ιστορία της Γαλλίας». [25] Για τον Philippe Contamine "η μάχη των Bouvines είχε τόσο σημαντικές συνέπειες όσο και μεγάλο αντίκτυπο". [26] Ο Ferdinand Lot το ονόμασε «μεσαιωνικό Austerlitz». [27]
 
== Η μάχη ==
Στις αρχές του 1214, συγκροτήθηκε ένας συνασπισμός εναντίον του βασιλιά Φίλιππου Αυγούστου της Γαλλίας, που αποτελούνταν από τον [[Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Όθωνα Δ]], τον βασιλιά της Αγγλίας [[Ιωάννης της Αγγλίας|Ιωάννη τον Ακτήμονα]], τον κόμη [[Φερδινάνδος της Φλάνδρας|Φερδινάνδο της Φλάνδρας]], τον [[Ρενώ, κόμης του Νταμμαρτέν|Ρενώ κόμη της Βουλώνης]], τον δούκα [[Ερρίκος Α΄ της Βραβάντης|Ερρίκο Α΄ της Βραβάντης]], τον [[Γουλιέλμος Α΄, κόμης της Ολλανδίας|Γουλιέλμο Α΄, κόμη της Ολλανδίας]], τον [[Θεοβάλδος Α΄ της Λωρραίνης|Θεοβάλδο Α΄ δούκα της Λωρραίνης]] και τον δούκα [[Ερρίκος Γ΄ του Λίμπουργκ|Ερρίκο Γ΄ του Λίμπουργκ]]. Στόχος τους ήταν να ανακαταλάβουν τις κατακτήσεις που είχε επιτύχει ο Φίλιππος νωρίτερα στη βασιλεία του.
 
Μετά από αρχικούς ελιγμούς στα τέλη Ιουλίου, προσφέρθηκε μάχη κοντά στο Bouvines στις 27 Ιουλίου. Η μακρά συμμαχική στήλη αναπτύχθηκε αργά σε τάξη μάχης, αφήνοντας τους Συμμάχους σε μειονεκτική θέση. Η ανώτερη πειθαρχία και εκπαίδευση των Γάλλων ιπποτών τους επέτρεψε να πραγματοποιήσουν μια σειρά καταστροφικών επιθέσεων, καταστρέφοντας τους Φλαμανδούς ιππότες στην συμμαχική αριστερή πτέρυγα. Στο κέντρο, οι Συμμαχικοί ιππότες και το πεζικό υπό τον Όθωνα είχαν την αρχική επιτυχία, διασκορπίζοντας το γαλλικό αστικό πεζικό και σχεδόν σκότωσαν τον Φίλιππο. Μια αντεπίθεση από Γάλλους ιππότες έσπασε το απομονωμένο πεζικό Συμμαχικών και ολόκληρο το κέντρο του Όθωνα υποχώρησε. Ο Όθων εγκατέλειψε τη μάχη και οι ιππότες του ακολούθησαν τους Γάλλους ιππότες, οι οποίοι συνέλαβαν το πρότυπο Imperial eagle. Με το συμμαχικό κέντρο και την αριστερή πτέρυγα να δρομολογούνται, μόνο οι στρατιώτες της δεξιάς πτέρυγας κάτω από τον Renaud της Boulogne και William de Longespee κράτησαν. Σκοτώθηκαν, συνελήφθησαν ή οδηγήθηκαν από το χωράφι. Δεν διενεργήθηκε καταδίωξη καθώς είχε σχεδόν νυχτώσει.
 
== Συνέπειες ==
Η συντριπτική γαλλική νίκη διέλυσε τις ελπίδες της Αγγλίας και των Φλαμανδών να επανακτήσουν τα χαμένα εδάφη τους. Έχοντας χάσει όλη την αξιοπιστία ως αυτοκράτορα μετά τη μάχη, ο [[Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Όθων Δ']] εκδιώχθηκε από τον Πάπα Innocent III, σηματοδοτώντας την ένταξη του [[Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν|Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν]] στον αυτοκρατορικό θρόνο.
 
Ο βασιλιάς Ιωάννης ο Ακτήμων αναγκάστηκε να παραδώσει το Ανζού, την αρχαία κληρονομιά των βασιλέων της Αγγλίας των Ανγκβίν, στον Φίλιππο σε έναν ειρηνικό οικισμό. Αυτό επιβεβαίωσε την κατάρρευση της Αυτοκρατορίας Angevin. Η ήττα στο Μπουβίν άλλαξε για πάντα την πολιτική κατάσταση στην Αγγλία, καθώς ο Ιωάννης αποδυναμώθηκε τόσο πολύ που οι δυσαρεστημένοι βαρόνοι του τον ανάγκασαν να συμφωνήσει στη [[Μάγκνα Κάρτα]] το 1215.
 
Οι κόμητες Ferrand, Renaud και Longespee συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.
 
Η ισορροπία δυνάμεων μετατοπίστηκε, με τους πάπες του 13ου αιώνα να αναζητούν όλο και περισσότερο την υποστήριξη της ισχυρής Γαλλίας. Ο Φίλιππος Β' είχε σημειώσει αξιοσημείωτη επιτυχία στην επέκταση της σφαίρας του και μέχρι το τέλος της βασιλείας του, το 1223, όχι μόνο έθεσε τα θεμέλια για την εποχή της υπεροχής του Καπετάν στην Ευρώπη που ακολούθησε και σηματοδότησε μεγάλο μέρος του Ύστερου Μεσαίωνα, αλλά επίσης εκείνα του απολυταρχισμού που ήρθε να καθορίσει το Ancien Régime.
 
== Παραπομπές ==
 
 
 
 
 
{{Πληροφορίες ταινίας
| τίτλος ταινίας = Μάιος 1940: Η μεγάλη φυγή
5.936

επεξεργασίες