Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

→‎Ιδεολογία: Για διάφορες αποκρυφιστικές κινήσεις και κοσμοθεωρίες, τα ηλιοστάσια..
(→‎Επιρροές: Ιδεολογία και επιρροές)
Ετικέτες: Αναιρέθηκε Οπτική επεξεργασία μεγάλη προσθήκη
(→‎Ιδεολογία: Για διάφορες αποκρυφιστικές κινήσεις και κοσμοθεωρίες, τα ηλιοστάσια..)
'''Η ιδεολογία του Άχρονου Φασισμού.''' Με τη γρήγορη και οδυνηρή πτώση του φασισμού (ναζισμού), μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και την επικράτηση της δημοκρατίας, κανείς από τους θιασώτες του φασισμού δεν τόλμησε να βγάλει προς τα έξω τις θεωρίες του. Οι ίδιοι οι μυημένοι οπαδοί της κοσμοθεωρίας αυτής που ηττήθηκε στον β` παγκόσμιο πόλεμο ονομάζουν την ιδεολογία τους «άχρονο φασισμό» γιατί πιστεύουν ότι έχει τις ρίζες του στην αρχή της ιστορίας και  προέρχονται από την "λευκή αδελφότητα" με σκοπό ο αετός που συμβολίζει τα "Μεγάλα Μυστήρια" να προσεδαφιστεί στην γη καθιερώνοντας "μυητικά κέντρα". Το πρώτο χαρακτηριστικό του "άχρονου φασισμού" είναι η λατρεία της παράδοσης. Η παραδοσιαρχία, γεννήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους ως αντίδραση στον κλασικό ελληνικό ορθολογισμό. Στη λεκάνη της Μεσογείου, λαοί διαφόρων θρησκειών που οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν γίνει δεκτές στο ρωμαϊκό πάνθεο, άρχισαν να ονειρεύονται κάποια αποκάλυψη που είχε συμβεί στην αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτή η αποκάλυψη, σύμφωνα με τη μυστηριακή αίγλη που καλλιεργούσε η παραδοσιαρχία, είχε παραμείνει για πολύ καιρό κρυμμένη κάτω από το πέπλο γλωσσών που ήταν πια ξεχασμένες και υπήρχε στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, στους κέλτικους ρούνους, στους παπύρους των σχεδόν άγνωστων θρησκειών της Ασίας. Αυτή η νέα κουλτούρα είναι συγκρητική με (η) ήτα. Ο συγκρητισμός δεν έχει καμία σχέση με τον όρο συν-κρίνω ο οποίος δηλώνει μια λογική αντιπαράθεση, έναν εκλεκτισμό κατά τον οποίο ο άνθρωπος διαλέγει το καλύτερο ανάμεσα από όσα βρίσκει. Ο όρος συγκρητισμός όπως λένε τα λεξικά είναι «ο συνδυασμός διαφόρων μορφών πίστης και λατρευτικής πρακτικής» όμως αν ψάξουμε περισσότερο την εννοιολογική σημασία της λέξης θα δούμε ότι σχετίζεται με την διαγωγή των Κρητών οι οποίοι λησμονούσαν τις διαφορές και έριδες που είχαν μεταξύ τους και ενώνονταν εναντίον του κοινού εχθρού. Σήμερα ο όρος αυτός ταιριάζει απόλυτα στην προσπάθεια του κινήματος της νέας εποχής γιατί δείχνει την ανάμειξη διαφορετικών θεών και θρησκευτικών τελετών με σκοπό να δημιουργηθεί το στρατόπεδο του άχρονου φασισμού και το στρατόπεδο της πανθρησκείας, όπου οι διάφορες θρησκείες συνταιριάζονται με σκοπό να πολεμήσουν αυτές που θεωρούν ότι είναι απόλυτες και δογματικοί κάτοχοι της αλήθειας. Τις κατηγορούν ότι περιορίζουν τον Θεό διεκδικώντας την μοναδική αυθεντική πιστοποίηση Του (ο Χριστιανισμός είναι ο βασικός εχθρός τους).  Έτσι λοιπόν γίνεται συγκρητική μελέτη  διάφορων φιλοσοφικών ρευμάτων με σκοπό να δημιουργήσουν το στρατόπεδο του Άχρονου Φασισμού και της Πανθρησκείας:  Παγκοσμιοποίηση στον οικονομικό τομέα, οικουμενισμός στον θρησκευτικό, νέα εποχή στο πολιτιστικό τομέα, νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων στον στρατιωτικό. Αυτό το συγκεντρωτικό και ολοκληρωτικό σύστημα της πανθρησκείας κάποια στιγμή θα χρειαστεί να έχει έναν παγκόσμιο ηγέτη θρησκευτικό και αυτό πολύ πιθανών να φέρει και έναν πολιτικό ηγέτη και έναν στρατιωτικό ηγέτη παγκόσμιο και μια δικτατορία, έναν μεγάλο αδελφό από επάνω μας να μας κατευθύνει ή έναν αντίχριστο. Το κίνημα αυτό παρουσιάζεται ως ανοιχτό ιδεολογικά αφού δέχεται μόνο αυτούς που ακολουθούν θεούς που δέχονται την ύπαρξη και άλλων θεών. Στο  στρατόπεδο αυτό αυτοαποκαλούνται "νέα κουλτούρα της νέας εποχής", απορρίπτουν την δυνατότητα προσωπικής σχέσης με τον θεό και αντί για αυτή κηρύττουν την κατευθυντήρια γραμμή που ορίζουν στον άνθρωπο οι πιο κοντινοί εξελικτικά σύνδεσμοι του με το ανώτερο και αυτοί σχετίζονται με την Λευκή Αδελφότητα. Για τον "άχρονο φασισμό" υπάρχει η ενιαία παγκόσμια ψυχή, η οποία δεν είναι προσωπικό ον. Ο άνθρωπος όπως και τα ζώα αποτελούν τμήμα της παγκόσμιας αυτής ψυχής με προορισμό την απώλεια της ατομικότητάς τους στην ενιαία θεία ουσία, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη σταγόνα του νερού που διαλύεται μέσα στον ωκεανό ή της σπίθας που μέσα στη φλόγα έχει χαθεί. Έτσι ούτε ο θεός έχει πρόσωπο αλλά ούτε και ο άνθρωπος. Οι άνθρωποι, στις κινήσεις αυτές, λειτουργούν μέσα σε ένα ολοκληρωτικού τύπου σύστημα, που προτεραιότητα έχει το απρόσωπο και όχι το προσωπικό, ο θεσμός και όχι ο άνθρωπος. Οι άνθρωποι υπάρχουν για να επανδρώνουν τους θεσμούς και όχι οι θεσμοί για να υπηρετούν τον άνθρωπο. Ολόκληρη η δομή του συστήματος έχει αυτονομηθεί από τον άνθρωπο, έχει την δικιά της οντότητα και έχει γίνει κάτι σαν τον ανεμόμυλο, κατά την λειτουργία του οποίου οι άνθρωποι δεν αποτελούν παρά τον περαστικό άνεμο, ενώ η πέτρα στο κέντρο που αλέθει είναι ο σκληρός πυρήνας του συστήματος. Έτσι οι άνθρωποι είναι περαστικοί, αναλώσιμοι, όπως και ο αέρας που κινεί τα φτερά του ανεμόμυλου και αυτό που έχει προτεραιότητα είναι «το σύστημα». Αυτό που εναπομένει στον άνθρωπο είναι να συμμορφωθεί, να αποδεχτεί την κατάσταση όπως είναι, αν θέλει να πετύχει, να γίνει κάποιος και να προχωρήσει μέσα στο σύστημα. Έτσι βέβαια δημιουργείται ο μέσος άνθρωπος με τη μικροσυνείδησή του, ο άνθρωπος με τη δοτή και ετεροκεντρική αιτία ύπαρξης, που δεν έχει αμφιβολίες, που δεν βασανίζεται με διλήμματα, που δεν έχει συγκρούσεις και εσωτερικές ανησυχίες. Η έλλειψη ρίζας και συνείδησης τον ωθεί να στοιχηθεί με την μάζα των ανθρώπων του συστήματος, να θητεύσει στην ισοπέδωση, να ικανοποιείται στα ψευδοπρότυπα ελευθερίας ανάμεσα σε λύσεις που άλλοι του προτείνουν, μόνο και μόνο επειδή είναι πιο πάνω ιεραρχικά από αυτόν.
 
Ο «άχρονος φασισμός» είναι κλειστό φονταμεταλιστικό δόγμα που δεν μπορεί να συνυπάρξουν με άλλα συστήματα πεποιθήσεων, καθώς οι οπαδοί τους απορρίπτουν τη διαφορετικότητα και απαιτούν να έχουν τα χέρια τους ελεύθερα για να επιβάλλουν το τέλειο σύστημά τους. Γι` αυτούς, ο κόσμος όπως είναι πρέπει να ισοπεδωθεί, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για το ανόθευτο επινόημά τους. Έτσι λοιπόν θα τους δείτε να προετοιμάζουν το έδαφος μιλώντας για ένα νέο μεσαίωνα, για τους κύκλους της ιστορίας, για καταστροφές από την μεταπτωτική κίνηση του άξονα της γης, για κατακλυσμούς, για πυρκαγιές και τόσα άλλα καταστροφικά φαινόμενα και αυτό γιατί το μόνο που έχουν στο μυαλό και τις καρδιές τους είναι η λαχτάρα για μια νέα εποχή, η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω κάποιου τέτοιου είδους καταστροφής. Τέτοιες λογικές είναι που δίνουν τις δικαιολογίες για να προετοιμαστούν οι οπαδοί τους για την αναπόφευκτη βία που θα επακολουθήσει και δίνουν άλλοθι στην συνείδηση τους για την αναγκαιότητα να προσεύχονται στον θεό του πολέμου. Ο «άχρονος φασισμός» μετατρέπεται σε πολεμική θρησκεία και φυλετική ιδεολογία που απαιτεί να αφανίσει ολόκληρους λαούς και πολιτισμούς προκειμένου να εκπληρωθούν τα εξαγνισμένα οράματά τους για τον κόσμο. Αρχικά  παρουσιάζονται με όποιο απαλό προσωπείο κρίνουν πως θα βρουν ανταπόκριση από τον πολύ κόσμο αλλά τελικά καταλήγουν στη βία. Ο «άχρονος φασισμός» έχοντας γεννηθεί στους κόλπους των πυκνότερων σκιών, δημιουργήματα σκοτεινών κέντρων εξουσίας, είναι άνθρωποι μιας νοοτροπίας που γνωρίζονται χωρίς ποτέ να έχουν ιδωθεί, καταλαβαίνονται χωρίς επεξηγήσεις, πειθαρχούν στους ανωτέρους τους χωρίς να κρίνουν, συνεργάζονται χωρίς να είναι φίλοι. Υιοθετούν δογματικά τον μυστικισμό και τις δοκιμασίες των τεκτόνων. Για διάφορες αποκρυφιστικές κινήσεις και κοσμοθεωρίες, τα ηλιοστάσια δεν είναι μόνο φυσικά αστρονομικά φαινόμενα. Εμπερικλείουν και ενσωματώνουν ιδιαίτερους συμβολισμούς και εσωτεριστικου τύπου νοημαδοτήσεις και ερμηνείες. Έτσι, εξηγείται λ.χ. γιατί εορτάζονται σήμερα το χειμερινό και το θερινό ηλιοστάσιο από την Νέα Ακρόπολη, τον Τεκτονισμό, την Θεοσοφική Εταιρεία και από την Χρυσή Αυγή και γιατί αποτελούν μαζί με τίς Ισημερίες, εορταστικές ημέρες για αυτούς. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες αξιωματικών των SS που γιόρταζαν τα ηλιοστάσια, προφανώς προσπαθώντας να αναπαραστήσουν ένα παγανιστικό τελετουργικό. Στο βιβλίο του “El Cuarto Lado del Triangulo” (Sudamericana 1995), ο καθηγητής Ρόναλντ Νιούτον περιγράφει πολλές περιπτώσεις που πραγματοποιήθηκαν τελετές ηλιοστάσιου (Sonnenwendfeier), την εποχή του β` παγκοσμίου πολέμου, στην Αργεντινή. Αν κοιτάξει κανείς τις βιβλιοθήκες διαφόρων φασιστικών καθεστώτων θα βρει ότι η ναζιστική εσωτερική γνώση τρεφόταν με παράδοση, συγκρητισμό και μυστικιστικό. Η πηγή που επηρέασε περισσότερο τις θεωρίες της νέας ιταλικής δεξιάς ήταν ο Ιούλιος Έβολα ο οποίος συνδύαζε το Άγιο Δισκοπότηρο με τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και την αλχημεία με την Ρωμαϊκή και Γερμανική Αυτοκρατορία. Και μόνο το γεγονός ότι η ιταλική δεξιά, για να δείξει πόσο ανοιχτό μυαλό διαθέτει, διεύρυνε αυτό τον κατάλογο ώστε να συμπεριλάβει και έργα του Ντε Μαιτρ, του Γκενόν και του Γκράμσι αποτελεί ολοφάνερη απόδειξη συγκρητισμού. Ο συγκρητισμός τους δεν μελετά αντιφατικά στοιχεία γιατί, σύμφωνα με αυτούς, όλα παραπέμπουν, στην ίδια αρχέγονη αλήθεια. Τελικά, η γνώση για τον "άχρονο φασίστα" δεν παράγεται, μέσα από μια ορθολογική διαδικασία διάκρισης, αλλά παράγεται στα πλαίσια μιας κοινής βιωματικής εμπειρίας και μυστικιστικής-μυητικής τελετής.
 
  Αν κοιτάξει κανείς τις βιβλιοθήκες διαφόρων φασιστικών καθεστώτων θα βρει ότι η ναζιστική εσωτερική γνώση τρεφόταν με παράδοση, συγκρητισμό και μυστικιστικό. Η πηγή που επηρέασε περισσότερο τις θεωρίες της νέας ιταλικής δεξιάς ήταν ο Ιούλιος Έβολα ο οποίος συνδύαζε το Άγιο Δισκοπότηρο με τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και την αλχημεία με την Ρωμαϊκή και Γερμανική Αυτοκρατορία. Και μόνο το γεγονός ότι η ιταλική δεξιά, για να δείξει πόσο ανοιχτό μυαλό διαθέτει, διεύρυνε αυτό τον κατάλογο ώστε να συμπεριλάβει και έργα του Ντε Μαιτρ, του Γκενόν και του Γκράμσι αποτελεί ολοφάνερη απόδειξη συγκρητισμού. Ο συγκρητισμός τους δεν μελετά αντιφατικά στοιχεία γιατί, σύμφωνα με αυτούς, όλα παραπέμπουν, στην ίδια αρχέγονη αλήθεια. Τελικά, η γνώση για τον "άχρονο φασίστα" δεν παράγεται, μέσα από μια ορθολογική διαδικασία διάκρισης, αλλά παράγεται στα πλαίσια μιας κοινής βιωματικής εμπειρίας και μυστικιστικής-μυητικής τελετής.
 
'''Ο ιστορικός φασισμός'''  είναι στην πραγματικότητα μια ριζοσπαστική και αυταρχική ιδεολογία που έχει σαν στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτιστικών ή και ιστορικών συνθηκών, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και να δημιουργήσει μια κινητοποιημένη εθνική κοινότητα. Η θυσία του ανθρώπου για την ανώτερη αυτή έννοια, το καλό της φυλής, αποτελεί τον τελικό στόχο της ιδεολογίας αυτής. Το κύριο σύνθημα των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι ήταν: ”vivere pericolosamente” (ζην επικινδύνως!). Οι στρατιώτες του Τάγματος των Ες-Ες περνούσαν δοκιμασίες για να ενταχθούν σε αυτό και έδιναν τον όρκο: «Ορκίζομαι σε σένα, Αδόλφε Χίτλερ, τον αρχηγό. Ορκίζομαι υπακοή μέχρι θανάτου, σε εκείνους που θα ορίσεις αρχηγούς. Είθε να γίνει αυτό με τη βοήθεια του Θεού». Οι Ναζί ήθελαν να φτιάξουν ένα άριστα εκπαιδευμένο ανθρώπινο υπερόπλο της εποχής, που δεν θα είχε ηθικούς φραγμούς. Για τους νέους της Γερμανίας, η συμμετοχή στο σώμα ήταν μεγάλη επιτυχία.  Οι βασικές αρχές ήταν η ιδεολογική καθοδήγηση, με χιτλερικά ιδεώδη, καθήκον, πίστη, τιμή, πατρίδα, συναδελφικότητα.  Το σύνθημά τους ήταν «να σκορπάς τον θάνατο και να δέχεσαι τον θάνατο». Στη Γαλλία μπήκαν σε εκκλησίες και βεβήλωσαν τα θρησκευτικά σύμβολα, για αυτούς ο Χριστός ήταν «ο γιος μια Ιουδαίας πόρνης». Όταν άρχισαν οι νίκες των συμμαχικών δυνάμεων χιλιάδες μέλη των Ες-Ες έπεσαν νεκροί σε μάχες. Στη μάχη των Φιλιππίνων, στις 20 Οκτωβρίου 1944, εμφανίζονται και οι πρώτοι πιλότοι αυτοκτονίας «καμικάζι», οι οποίοι θυσιάστηκαν πιστοί στις εντολές των ανωτέρων τους,  οδηγώντας τα αεροπλάνα τους, γεμάτα εκρηκτικές ύλες, να καταπέσουν επί των εχθρικών πλοίων.
Ανώνυμος χρήστης