Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Γιάννης Μαρκόπουλος»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Ετικέτες: Οπτική επεξεργασία Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό
Ετικέτες: Οπτική επεξεργασία Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό
 
==Βιογραφία==
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες. Γεννήθηκε το [[1939]] στο [[Ηράκλειο Κρήτης|Ηράκλειο της Κρήτης]], από γονείς παλαιών οικογενειών του νησιούΚρήτης. (πατέραςΠατέρας του ήταν ο [[Γεώργιος Μαρκόπουλος]], πρώην νομάρχης Λασιθίου και μητέρα του η Ειρήνη Αεράκη από τη [[Σητεία]]), καιΣητεία. πέρασεΠέρασε τα παιδικά του χρόνια στην [[Ιεράπετρα]]. Εκεί, στο ωδείο της παραλιακής αυτής πόλης,οποίας παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.
 
Το [[1956]] συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή του βιολιού Joseph Bustidui. Την ίδια εποχή εισάγεται στο [[Πάντειο Πανεπιστήμιο]] για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές, ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το χορό. Το [[1963]] βραβεύεται για την μουσική του στις ''[[Μικρές Αφροδίτες]]'' του [[Νίκος Κούνδουρος|Νίκου Κούνδουρου]], από τοστο [[Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1963|Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης]], και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα μουσικά του έργα ''Θησέας'' (χορόδραμα), ''Χιροσίμα'' (σουίτα μπαλέτου) και τα ''Τρία σκίτσα'' για χορό.
 
Το [[1967]] επιβάλλεται στην Ελλάδα η [[δικτατορία]] και ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί στο Λονδίνο. Εκεί εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα ''Ήλιος ο πρώτος'', σε ποίηση [[Οδυσσέας Ελύτης|Οδυσσέα Ελύτη]] (που τιμάται με το βραβείο [[Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας|Νόμπελ]] το 1979), και τη μουσική για τη ''[[Λυσιστράτη]]'' του [[Αριστοφάνης|Αριστοφάνη]] (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία [[Κάρολος Κουν|Κάρολου Κουν]]). Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή ''Ιδού ο Νυμφίος'', έργο που κρατά ανέκδοτο, εκτός ενός τμήματος, του περίφημου ''Ζάβαρα-κάτρα-νέμια'', που αποτελεί ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του. Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες [[Ιάννης Ξενάκης|Ιάννη Ξενάκη]] και [[Γιάννης Χρήστου|Γιάννη Χρήστου]] και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους ''Χρησμούς'', για [[συμφωνική ορχήστρα]], και τους πρώτους ''Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ,'' (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το [[1968]], από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο [[Queen Elizabeth Hall]]. Τότε γράφει και τη μουσική για την ''[[Τρικυμία]]'' του [[Σαίξπηρ]], που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones.
Το [[1969]] επιστρέφει στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δημιουργεί μια νέα κίνηση για την τέχνη και τη χρησιμότητά της και αναζητεί την βαθύτερη ενότητα του ανθρώπου με το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.
 
Με την είσοδο της δεκαετίας του [[1970|’70]], υλοποιεί το μουσικό του όραμα: καταθέτει μουσικά έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα· έργα με ενότητα της αισθητικής και της φιλοσοφικής άποψης του συνθέτη ως προς τις θεμελιακές αρχές τους, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό. Ιδρύει ένα νέο και ιδιόμορφο ορχηστικό σχήμα, καθιερώνοντας, με τις συνθέσεις του, την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του. Παράλληλα, προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του αυτή παίρνει τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης.
 
Λίγο αργότερα ιδρύει την ορχήστρα ''Παλίντονος αρμονία'', που αποτελείται από όργανα συμφωνικά και ελληνικά. Παρουσιάζει τα έργα του στο στούντιο Λήδρα και αργότερα στη μπουάτ "Κύτταρο", με νέους τραγουδιστές και μουσικούς. Διδάσκει τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του, στην αισθητική κατεύθυνση που πάντοτε επιζητούσε. Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο στήνει μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τους χώρους της δραστηριότητάς του, παρά τα εμπόδια της τότε εξουσίας. Τα τραγούδια του, όπως οι ''Οχτροί'', τα ''Λόγια και τα χρόνια'', τα ''Χίλια μύρια κύματα'', η [[Η Ελλάδα (τραγούδι)|''Λένγκω'' (Ελλάδα)]], ο ''Γίγαντας'', το ''Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι'', το ''Καφενείον η Ελλάς'', το ''Ο τόπος μας είναι κλειστός'', τα ''Παραπονεμένα λόγια'', το ''Μιλώ για τα παιδιά μου'' και πολλά άλλα, γίνονται σύμβολα και μύθοι. Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει με τα μουσικά του έργα ''Ελεύθεροι Πολιορκημένοι'', ''Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους'', ''Ήλιος ο Πρώτος'', ''Χρονικό'', ''Ιθαγένεια'', ''Οροπέδιο'', ''Θητεία'' και ''Μετανάστες'' – σε ποίηση και στίχους [[Διονύσιος Σολωμός|Σολωμού]], [[Γιώργος Σεφέρης|Σεφέρη]], [[Οδυσσέας Ελύτης|Ελύτη]], Κ.Χ. Μύρη, Μιχ. Κατσαρού, [[Μάνος Ελευθερίου|Ελευθερίου]], Σκούρτη, Θεοδωρίδη αλλά και δικούς του.
6.577

επεξεργασίες