Καστέλ Σαντ'Άντζελο: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μΧωρίς σύνοψη επεξεργασίας
μΧωρίς σύνοψη επεξεργασίας
 
Σύμφωνα με ένα θρύλο στο μαυσωλείο εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ βάζοντας στη θήκη της τη ρομφαία του ως σημάδι τερματισμού της πανούκλας του 590, δίνοντας έτσι στο κάστρο το σημερινό του όνομα.<ref>Account of [[Pedro Tafur]] in [http://depts.washington.edu/silkroad/texts/tafur.html#ch3 ''The Travels of Pero Tafur'' (1435-1439)], Chapter III.</ref>
 
Οι Πάπες μετέτρεψαν το οικοδόμημα σε κάστρο αρχίζοντας το 13ο αιώνα. Ο [[Πάπας Νικόλαος Γ΄]] (1277–1280) συνέδεσε το κάστρο με τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου με ένα σκεπαστό οχυρωμένο διάδρομο, το ''Πασέτο ντι Μπόργκο''. Το φρούριο υπήρξε το καταφύγιο του [[Πάπας Κλήμης Ζ΄|Πάπα Κλήμη Ζ΄]] από την πολιορκία των Γερμανών μισθοφόρων του [[Κάρολος Κουίντος|Κάρολου Ε]] κατά τη [[Λεηλασία της Ρώμης (1527)]].
 
Αργότερα, ο [[Πάπας Παύλος Γ΄]] (1534–1549) έχτισε ένα πολυτελές διαμέρισμα, για να εξασφαλίσει ότι σε όποια μελλοντική πολιορκία ο Πάπας θα είχε ένα κατάλληλο μέρος για να μείνει. Στη μικρή εσωτερική πλατεία διενεργούνταν εκτελέσεις. Ως φυλακή παρουσιάζεται επίσης στην τρίτη πράξη της όπερας ''[[Τόσκα]]'' του [[Τζιάκομο Πουτσίνι]], στο φινάλε της οποίας του οποίου η επώνυμη ηρωίδα αυτοκτονεί από τις επάλξεις του φρουρίου.