Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιωσήφ Στάλιν και Αντισημιτισμός»

→‎1917 έως 1930: Καλά κάνει και αμφισβητείται. Ο κάθε συγγραφέας γράφει τη γνώμη του.
('Ασχετο, εκτός αν ο Σταλιν ήταν χριστιανός.)
Ετικέτα: Αναιρέθηκε
(→‎1917 έως 1930: Καλά κάνει και αμφισβητείται. Ο κάθε συγγραφέας γράφει τη γνώμη του.)
Μετά το θάνατο του ανήμπορου Λένιν, στις 21 Ιανουαρίου 1924, το κόμμα επισήμως διατήρησε την αρχή της συλλογικής ηγεσίας, αλλά ο Στάλιν σύντομα παραγκώνισε τους αντιπάλους του στην Κεντρική Επιτροπή του Πολιτικού Γραφείου. Αρχικά συνεργαζόμενος με τα Εβραϊκής και ημί-Εβραϊκής καταγωγής μέλη του Πολιτικού Γραφείου [[Γκριγκόρι Ζινόβιεφ]] και [[Λεβ Κάμενεφ]], εναντίον του Εβραϊκής καταγωγής κύριου αντίπαλου του, [[Λέων Τρότσκι|Λέον Τρότσκι]], ο Στάλιν κατόρθωσε να τον περιθωριοποιήσει. Μέχρι το 1929, ο Στάλιν είχε ουσιαστικά περιθωριοποιήσει και τους Ζινόβιεφ και Κάμενεφ, υποχρεώνοντας τους να υποταχθούν στην εξουσία του. Ο αδιάλλακτος Τρότσκι εξαναγκάστηκε σε εξορία. {{πηγή}}
 
Ο Μπόρις Bazhanov, προσωπικός γραμματέας του Στάλιν, ο οποίος είχε αυτομολήσει στη Γαλλία το 1928, έγραψε το 1930 τα απομνημονεύματά του όπου κατέκρινε τον Στάλιν. Εκεί ισχυρίζεται ότι ο Στάλιν είχε χονδροκομμένα αντισημιτικά ξεσπάσματα ακόμη και πριν από το θάνατο του Λένιν.{{POV-Ισχυρισμός}}<ref>Kun, Miklós, ''Stalin: An Unknown Portrait'', Central European University Press, 2003, ISBN 963-9241-19-9, p. 287.</ref>
 
Παρόλα αυτά, μετά το θάνατο του Λένιν στις αρχές του 1924, μια άλλη μεγάλης κλίμακας εκστρατεία κατά του αντισημιτισμού διεξήχθη πάλι το 1927-1930, υπό την ηγεσία του Στάλιν.<ref name="Pinkus 1990, 87">Pinkus, Benjamin (1990). ''The Jews of the Soviet Union: The History of a National Minority''. Cambridge: Cambridge University Press. p. 87. ISBN 978-0-521-38926-6.</ref>
7.911

επεξεργασίες