Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Λογοκρισία»

μ
λατινικοί -> ελληνικοί χαρακτήρες, αντικατέστησε: H → Η
μ (Αποσαφήνιση συνδέσμων προς Λόγος (σύνδεσμος άλλαξε σε Γλώσσα))
μ (λατινικοί -> ελληνικοί χαρακτήρες, αντικατέστησε: H → Η)
 
Κατά τον [[μεσαίωνας|Μεσαίωνα]] χαρακτηριστικές ήταν οι διώξεις που άσκησε η [[Ιερά Εξέταση]] με το περίφημο [[Index Librorum Prohibitorum]]. Μετά την ανακάλυψη της [[τυπογραφία]]ς από τον [[Γουτεμβέργιος|Γουτεμβέργιο]] το [[1450]] όπου ακολούθησε εκπληκτική εξάπλωση έντυπου λόγου η επιβολή μέτρων λογοκρισίας, ακολουθώντας διάφορες πρακτικές, άρχισε να λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις σχεδόν σε όλες τις τότε ηγεμονίες της Ευρώπης. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση ήταν η [[Γαλιλαίος Γαλιλέι|καταδίκη του Γαλιλαίου]] επί της επιστημονικής του θεωρίας.
 
HΗ ανάγκη απελευθέρωσης από τις διάφορες πρακτικές λογοκρισίας που είχαν θεσμοθετηθεί άρχισε να αναφαίνεται ιδιαίτερα έντονη περί τα τέλη του [[18ος αιώνας|18ου αιώνα]] όταν ανέτειλε ένα νέο κοινωνικό μοντέλο που περιελάμβανε κοινωνικές ελευθερίες μέσα από τον [[Διαφωτισμός|Διαφωτισμό]] και τις ιδέες της [[Γαλλική Επανάσταση|Γαλλικής Επανάστασης]], ανεξάρτητα αν στη συνέχεια η ίδια πρώτη τις απεμπόλησε προβαίνοντας σε απηνείς διωγμούς κατά των αντιφρονούντων. Η αναστάτωση εκείνη στη Γαλλία ήταν φυσικό επόμενο να διεγείρει ιδιαίτερη έξαρση της λογοκρισίας στις ηγεμονίες της Ευρώπης που όμως η πρακτική της άρχισε να χαλαρώνει μετά το 1810, εκτός από κάποιες περιοχές της Γερμανίας.<br> Στην εποχή του [[Κλέμενς φον Μέττερνιχ|Μέττερνιχ]] σημειώθηκε μια τριαντάχρονη περίοδος από έντονες επιθέσεις κατά της ελευθερίας του τύπου που σημάδεψε την πολιτική του. Η περίοδος αυτή έληξε το 1848 με την κατοχύρωση της ελευθερίας του τύπου και παράλληλα την απαγόρευση της λογοκρισίας.
[[Αρχείο:Egkrisi Logokrisias Diefthynseos Laikis Diafotiseos 1943.png|thumb|250px|Έγκριση από την κρατική επιτροπή λογοκρισίας σε έργο του [[Φώτης Κόντογλου|Κόντογλου]] το [[1943]].]]
Στη διάρκεια του [[Α' Π.Π.]] η ελευθεροτυπία περιορίστηκε δραματικά και τα μέτρα λογοκρισίας εντάθηκαν προκειμένου να εξυπηρετηθούν στρατιωτικοί σκοποί αλλά και της σχετικής προπαγάνδας. Με τη λήξη του "Μεγάλου Πολέμου" η λογοκρισία άρχισε να περιορίζεται με παράλληλη θεσμοθέτηση της απαγόρευσής της, εκτός βέβαια από τη Ρωσία όπου εκεί μετά την [[Οκτωβριανή επανάσταση]] έμελλε να αναδειχθεί σε σημαντικότατο πολιτικό όπλο. Στη Γερμανία όμως που ήταν και ο μεγάλος ηττημένος του πολέμου και ειδικά στο Σύνταγμα της Βαϊμάρης (11 Αυγούστου 1919) κατοχυρώθηκε τόσο η ελευθερία του τύπου, όσο και η απαγόρευση της λογοκρισίας. Παρά ταύτα ένα πλέγμα από σχετικές διατάξεις έκαναν τη συνταγματική αυτή απαγόρευση διάτρητη.<br> Έτσι όταν ανήλθε ο [[Χίτλερ]] στην εξουσία, ομολογουμένως μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, η λογοκρισία "βρήκε την υγειά της" αποκτώντας ολοκληρωτικό χαρακτήρα με τον απόλυτο έλεγχο του τύπου. Δεν ήταν όμως τότε μόνο η Γερμανία, αλλά και άλλες χώρες που ίσχυε δικτατορικό καθεστώς.