Αμυλάση: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

5 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 1 έτος
μ
λατινικοί -> ελληνικοί χαρακτήρες, αντικατέστησε: H → Η , Aθ → Αθ (2), Iα → Ια (2)
μ (προστέθηκε η Κατηγορία:Σάλιο (με το HotCat))
μ (λατινικοί -> ελληνικοί χαρακτήρες, αντικατέστησε: H → Η , Aθ → Αθ (2), Iα → Ια (2))
Με τον όρο '''αμυλάση''' περιγράφεται το [[ένζυμο]] που μπορεί να αποικοδομεί το [[άμυλο]] σε [[υδατάνθρακες]] με μικρότερο μήκος αλυσίδας. Η διάσπαση του αμύλου από τις αμυλάσες γίνεται με [[υδρόλυση]] των [[γλυκοζιτικός δεσμός|γλυκοζιτικών δεσμών]], με αποτέλεσμα να δημιουργούνται [[πολυσακχαρίτες]], ολιγοσακχαρίτες, [[δισακχαρίτες]] και τελικά [[γλυκόζη]].
 
Η αμυλάση είναι ένα [[ένζυμο]] που βρίσκεται σε αρκετά όργανα του σώματος από τα οποία τα κυριότερα είναι οι σιελογόνοι αδένες, τα νεφρά και τα όργανα του πεπτικού συστήματος. Αιτίες υψηλής αμυλάσης στο πλάσμα είναι η οξεία παγκρεατίτιδα, η κατανάλωση αλκοόλ, η χολοκυστίτιδα, η νόσος της χοληδόχου κύστης, η εντερική απόφραξη, η απόφραξη παγκρεατικού πόρου καθώς και ο καρκίνος, όπως για παράδειγμα ο καρκίνος του παγκρέατος. Οι φυσιολογικές τιμές της αμυλάσης στο αίμα είναι 60-120 U/ml<ref name=":0">Marshall W. Κλινική βιοχημεία. IατρικέςΙατρικές εκδόσεις Λίτσας 2000, Αθήνα, ISBN 960-372-014-3</ref>
 
 
Η αμυλάση του πλάσματος προέρχεται κυρίως από το πάγκρεας (P – ισοαμυλάση) και τους σιελογόνους αδένες (S - ισοαμυλάση). Η αμυλάση προσδιορίζεται στα ούρα και στο αίμα για τη διάγνωση της οξείας παγκρεατίτιδας. Για τη διάγνωση αυτής της ασθένειας προτιμάται η μέτρηση της δραστικότητας της P-ισοαμυλάσης του πλάσματος, αν και αρκετά αξιόπιστη κρίνεται και η μέτρηση της ολικής αμυλάσης. Η δραστικότητα της αμυλάσης του πλάσματος σε τιμές δεκαπλάσιες της φυσιολογικής τιμής, αποδεικνύει την εμφάνιση της οξείας παγκρεατίτιδας. Πολύ υψηλές τιμές που ξεπερνούν πέντε φορές την ανώτερη τιμή του εύρους αναφοράς, παρουσιάζονται στο 50% των περιπτώσεων, όπως στις μεσεντερικές αποφράξεις, στις ασθένειες οξείας απόφραξης της χολικής οδού, αλλά και στην οξεία παρωτίτιδα. Μικρότερες και πιο σπάνειες αυξήσεις μπορούν να εμφανιστούν σχεδόν σε κάθε οξεία κοιλιακή κατάσταση ή μετά από ένεση μορφίνης και άλλων φαρμάκων που προκαλούν σπασμούς στο σφιγκτήρα του Oddi.
Η αμυλάση στον ορό αρχίζει να αυξάνεται 2-12 ώρες από την έναρξη της φλεγμονής και σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να παραμείνει αυξημένη για 3-5 μέρες. Ο χρόνος ημίσειας ζωής της αμυλάσης είναι 130 λεπτά και το 24% αυτής αποβάλλεται ακέραιο από τους νεφρούς, ενώ το άλλο καθαιρείται μέσω ενός εξωνεφρικού μηχανισμού.
HΗ αμυλάση μπορεί να μετρηθεί σε πρωινά ούρα ή ούρα τυχαίας συλλογής. Τα ούρα μπορούν να συντηρηθούν για 2 ημέρες σε θερμοκρασία δωματίου, για 7 ημέρες σε ψύξη και για ένα μήνα σε κατάψυξη (- 20ο C).
 
===Τιμές αναφοράς===
*Οικογενής υπεραμυλασσαιμία.
*Καρκίνος πνευμόνων.
*Καρκίνος ωοθηκών.<ref>Beckett G, Walker S, Rae P, Ashby P. Κλινική βιοχημεία. Lecture notes 2010. AθήναΑθήνα, ISBN 978-960-394-688-5.</ref>
*Κύηση.
*Εγκαύματα.
 
==Πηγές==
# Marshall W. Κλινική βιοχημεία. IατρικέςΙατρικές εκδόσεις Λίτσας 2000, Αθήνα, ISBN 960-372-014-3.
# Φύτου-Παλληκάρη A, Καρίκας Γ. Μαθήματα βιοχημείας. Εκδόσεις λύχνος 2009, Αθήνα, ISBN 978-960-6607-50-9.
# Beckett G, Walker S, Rae P, Ashby P. Κλινική βιοχημεία. Lecture notes 2010. AθήναΑθήνα, ISBN 978-960-394-688-5.
# Stryer, Lubert (1997). ''Βιοχημεία''. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
# Μπόσκος, Δημήτριος (2004). ''Χημεία Τροφίμων''. Εκδόσεις Γαρταγάνης.